سورل ترشک درشت sorrel

گیاه دارویی ترشک یا Sorrel با نام علمی: Rumex Acetosella گیاهی است تک جنسی (دو پایه) که برگ، ریشه و دانه آن برای درمان بیماری‌ها مورد استفاده قرار گرفته شده است. ترشک، گیاه شبیه اسفناج و بومی قاره اروپا بوده که این گیاه حاوی اسید اگزالیک بوده که باعث طعم اسیدی آن می گردد که این گیاه کم کالری و دارای میزان بالایی آب بوده. برگ این گیاه مصرف غذایی و ریشه و برگ آن دارای خاصیت دارویی بوده.

نام‌های دیگر گیاه ترشک: حماض، ترشک اسفناجی، حماض البقر، حماض‌الماء، ترشه، حمیضه، ساق تروشک،، رومکس، ساق ترشک، نیره خراسانی، اوزیل ، استاک، ترشک درشت، حماض شیرین ، پاسیانها، ترشکهای شیرین ، حلیمون، طوطاق، اشلیه پاتم، امروله و اشلیه کیاتم می بوده است.
اکولوژی گیاه ترشک:

این گیاه در مناطق معتدل کشور ایران رویش می کند و از قدیم الایام به عنوان یک سبزی مفید و مؤثر از آن استفاده می شده ، گرچه در رابطه با مسائل غذایی از آن استفاده های فراوانی گردیده ، ولی اکنون این استفاده کاهش پیدا کرده و در عوض موارد درمانی این گیاه افزایش پیدا نموده و در همه زمینه ها از آن استفاده شده و هیچگونه عارضه ای را به دنبال نداشته.

خواص بسیار مهم و جالب ترشک

خواص و مزایای سلامتی ترشک موارد زیر را در بر دارد:
بهتر کردن دید و سوی چشم. کم کردن سرعت بالا رفتن سن و جوان نشان دادن. کم کردن و از بین بردن عفونت های پوستی.قوی تر کردن سیستم ایمنی بدن. بهبود عمل هضم در بدن. بالا بردن جریان خون و قوی کردن استخوانها. سطوح انرژی در بدن را بالاتر می برد و از ابتلا به سرطان جلو گیری می کند. پاییین تر آوردن فشار خون. اشتها را بالا برده و از ابتلا به دیابت جلوگیری می کند. سلامت کلیه ها و قلب را نیز بالا می برد.

خاصیت این گیاه برای قلب بسیار جالب است. باید به یاد داشته باشیم که سورل یا همان ترشک در خانواده ی اکسالیس ها قرار دارد و باعث بهبود شرایط دیابت در بیمارانی که با این بیماری دست و پنجه نرم می کنند می شود و در ضمن عموما به طور کلی باعث سریع تر شدن سلامت قلب در بیماران قلبی می شود. لازم است دوباره به این مطلب اشاره کنیم که این خواص به دلیل وجود ترکیبات انتوسیانین دار و ارگانیک در این گیاه است. که تقریبا با همه ی ارگان های موجود در بدن در تقابل است و به همین علت بهبود شرایط قلب و کارکرد ارگان های بدن را تسریع می بخشد.

بهبود سوی چشم از دیگر خواص این گیاه است. وجود ویتامین آ و ویتامین های ضروری دیگر که در سورل (ترشک) وجود دارد به طور تنگاتنگی با بهبود دید ارتباط دارد .بتا کاروتن که یک ویتامین مشتق شده از ویتامین آ است به عنوان یک آنتی اکسیدان عمل می کند و زمانی که با ترکیبات آنتی اکسیدانی که در بدن ما وجود دارد ترکیب می شود می تواند به طور  گسترده ای سلامت چشم را تسریع بخشد و از نقص ها و بیماری های چشمی مربوط به کهولت سن جلو گیری کند.

پیشگیری و جلو گیری از ابتلا به سرطان
گرچه تحقیقات در رابطه ی آنتی اکسیدان های موجود در این گیاه هم چنان ادامه دارد شواهد بسیاری وجود دارد که سورل دارای ترکیبات پولی فنولیک می باشد که تمامی این ها به عنوان یک آنتی اکسیدان در بدن ما عمل می کنند. این آنتی اکسیدان ها در جست و جو و یافتن رادیکال های آزاد در درون بدن ما و خنثی کردن آنها بسیار موثر و تاثیر گذار هستند قبل از این که این سلول های سالم بدن ما را به سلول های سرطانی تبدیل کنند.

ترشک خواص دیگری نیز دارد که به اختصار به آنها می پردازیم . برای مثال این گیاه برای ناراحتی های پوستی مانند قارچ های پوستی و خارش های موضعی بسیار مفید است.  آنتی اکسیدان موجود در آن با پیری و چین و چروک پوست مقابله نموده و منبع عالی ویتامین A، B۹ و C بوده است،خشکی و آسیب دیدگی مو را برطرف و خاصیت سم زدایی آن باعث شده که  سموم مضر بیماری زا و عامل عفونت را از بدن دفع کند واین گیاه دارویی اشتها آور نیز بوده و تصفیه کننده خون و هضم کننده غذا محسوب می شود.

گیاه ترشک دارای  منبع ویتامین C بوده و بنابراین افرادی  که کمبود ویتامین C  را دارند این گیاه می تواند برای آنها منبع ویتامین C باشد و علاوه بر آن، این گیاه دارای آهن و فسفر کافی نیز می باشد،همچنین این گیاه دارویی تصفیه کننده و هضم کننده بسیار خوبی نیز می باشد و به خاطر خاصیت تصفیه کنندگی اش برای افرادی  که دارای جوشهای موضعی و پوستی هستند بسیار مفید می باشد.این ویتامین برای درمان ناراحتی های ادراری ،اسهال خونی و بیماری های کلیوی ضروری و موثر بوده است.

نکاتی در مورد مصرف ترشک

ترشک یک گیاه سبز پر برگ با خواص فراوان است که در آشپزی از آن استفاده می شود. تعداد زیادی گیاه مرتبط وجود دارد که در بخشی از نام آنها از این اسم استفاده می شود. اما تنها دو نوع از این گیاه در آشپزخانه استفاده می شوند. ترشک های معمولی یا باغچه ای اصولا برگهای پهنی دارند و به صورت وحشی در طبیعت درو می شوند. ترشک فرانسوی دارای برگهای کوچک تری است و عموما در باغچه های خانگی کشت می شود. برگهای این گیاه در آشپزی استفاده می شوند و عموما به غذاها و خوراکیها طعمی مانند طعم خوشایند لیمو می دهند. ترش بودن این گیاه به علت وجود مقادیری اکسالیک اسید در این گیاه است که در مقادیر بالا ممکن است سمی باشد بنابراین می بایست از این گیاه در حالت اعتدال استفاده کرد.
گیاه های جوان تر ممکن است برای مصارف سوپ انواع سالاد ها و یا برای دمنوش ها درو شوند. اگر آشپز قصد مصرف سورل را در سالاد دارد می بایست از برگهای نازک تر ان که طعم لیمو در انها واضح است استفاده کند. برگهای جوان برای پختن در حالت آرام پز  هم بسیار مناسب هستند. این گیاه از نظر ظاهری بسیار شبیه به اسفناج است ولی با این تفاوت که طعم ترش لیمو می دهد.یک راه شناخته شده برای استفاده از این گیاه در سوپ سورل می باشد.یک ظرف غذای اروپای شرقی اصولا چه داغ سرو شود و چه سرد اصولا با یک زمینه از خوراک مرغ شروع می شود و ممکن است دارای تخم مرغ و یا سیب زمینی هم باشد که در یک همچین ظرفی از غذا اصولا ترشک همراهی کننده و طعم دهنده به ماهی و یا خوراک مرغ است.

توصیه های طب سنتی

جهت درمان درد و زخم معده ترشک را پخته با سماق میل ،برای رفع زگیل ترشک را به موضع مالیده شود،خوردن ترشک مقاومت بدن را در مقابل امراض و بیماری ها بالا می‌برد، جهت ‌ورم لثه و دندان که ناشی از کمبود ویتامین ث می‌باشد مفید بوده،افرادی که گواتر دارند از ترشک مانند سبزی خوردن در برنامه غذایی خود استفاده نمایند تا در تسریع درمان بیماری کمک نمایند،

برای رفع تب‌های نوبه حدود ۱۵۰ گرم شیره ترشک را به بیمار طی چند نوبت بدهند، کسانی‌که بیماری کلیه دارند با احتیاط مصرف‌ نمایند زیرا برای بیماران کلیه مضر بوده . جهت رفع  بیماری جرب ترشک را بپزید و با آرد تخم کتان و پیه بز ضماد درست نموده و در محل قرار داده شود.

برای درمان سفتی شرائین از ترشک به صورت آش استفاده نموده شود و  برای درمان بیماری پیسوریازیس مفید است، برای رفع نارسائی دستگاه دفع ادرار از جوشانده ترشک استفاده شود، سبزی این گیاه باعث هضم غذاهای ثقیل شده، ترشک پاک کننده خوبی بوده و اگر چند برگ ترشک را در شیشه‌ای روغنی بریزید  و آب بریزیم روغن آن شیشه را پاک می نماید.

جهت پائین آوردن فشار خون و چربی خون  ترشک سبزی مناسبی  بوده و به بیماران دارای فشار خون وچربی خون بالا توصیه شده. جهت رفع کم‌خونی از دم کرده ریشه ترشک روزی سه فنجان نوشیده شود این گیاه دارای میزان آهن بالایی است. جهت رفع ترشحات زنانه از این گیاه استفاده ،اما کسانی که اسید اوریک دارند از خوردن این گیاه خودداری نمایند

برای معالجه یبوست صد گرم برگ ترشک، سیصد گرم کاهو، کمی جعفری خشک، یک لیتر آب حدود دویست گرم نان برشته سبوس‌دار با کمی ادویه پخته و هر شب از این سوپ استفاده شود و هر شب یک بشقاب میل گردد و بعد از چند روز یبوست از بین خواهد رفت.

برای پاک کردن لکه جوهر از لباس چند برگ تازه ترشک را به لکه  مالیده و سپس با صابون شسته شود این عمل را چند بار تکرار کنید تا کاملاً پاک گردد.جهت تسکین کمردرد از دانه ترشک به صورت دمکرده استفاده کنید اما کسانی که درد مفاصل و یا نقرس دارند از خوردن ترشک خودداری نمایند.

ماسک صورت با گیاه ترشک :جهت جمع شدن و سفت شدن پوست صورت برگ ترشک را له کرده با عرق رازیانه مخلوط کرده به صورت ضماد گذاشته.

منابع
این گیاه اصولا در هر فروشگاه مواد غذایی یافت نمی شود مگر آن که در آن فروشگاه انتخاب های خوبی از محصولات محلی وجود داشته باشد. جابه جا کردن این گیاه توسط کشتی های باربری بسیار دشوار است به دلیل این که این گیاه را بعد از درو شدن حتی در یخچال نمیتوان زیاد نگه داری کرد. بهترین مکان برای این که دنبال این گیاه بگردید فروشگاه هایی هستند که مواد غذایی خاص عرضه می کنند که در آنجا ترشک به صورت تازه و یا پوره شده و یا کنسرو شده در دسترس می باشد که برای بسیاری از مصارف ترشک تازه بیشتر ترجیح داده می شود. گر چه ترشک به صورت کنسرو را هم میتوان در بسیاری از بشقاب های غذایی استفاده کرد اما خریداران به دنبال این هستند که در فروشگاه های مزرعه ای و محلی این محصول را پیدا کنند.
این گیاه از نظر تغذیه ای دارای ویتامین ها و مواد معدنی بسیاری است. این گیاه مقادیر بالایی از ویتامین های آ بی۹ و ث را داراست و باعث تعدیل مقادیر پتاسیم کلسیم و منیزیم در بدن می شود. همانطور که پیش از این گفتیم به دلیل وجود مقادیر اکسلیک اسید مصرف این گیاه برای همگان مناسب نیست این ماده برای کسانی که سنگ کلیه یا مجاری ادرار و یا نقرس دارند مناسب نیست زیرا امکان وخیم تر کردن بیماری را دارد. به علاوه امکان خطر سمی بودن هم در مقادیر بالا است بنابراین باید با ملاحظه مصرف شود.

پنجاه دستور غذایی که میتوان در آن از ترشک استفاده کرد
ترشک عموما در زمین های سبزیجات فرانسوی ها کشت میشود و این گیاه یک گیاه پر برگ است که به آسانی هر سال پس از سال دیگر خود رشد می کند و از نظر گیاه شناسی به خانواده ی سبزیجاتی مانند ریواس و گندم سیاه تعلق دارد که البته همیشه جالب است که این گونه مسائل را راجع به این گونه گیاهان دانست.
به اعتقاد من این گیاه چیزی میان یک بوته و یک گیاه سبز است به این ترتیب که مزه ی این گیاه به صورتی تند و ترش است. این گیاه را  عموما یا خشک شده مصرف می کنند یا به صورت پخته اما بهترین روش برای خوردن و مصرف کردن این گیاه به صورت تلفیقی با مواد غذایی دیگر است که طعم تند و زننده ی ان برای مصرف کننده آزار دهنده نباشد.بهترین روش استفاده که یک بشقاب غذا را بسیار دلپذیر تر کند اصولا ترکیب و اتصال این گیاه با مقادیر غذاهای شیرین یا پر چرب است.

بهترین دستورهای غذایی برای گیاه ترشک
۱.سورل و ماهی(مخصوصا ماهی هایی که چربی بالایی دارند مانند ماهی سالمون)
۲.سورل و صدفها(به خصوص با گوش ماهی ها)
۳.سورل و خامه یا کره
۴.سورل با بیکن(گوشت خوک)
۵.سورل و سیب زمینی
۶.سورل را با برنج هم مصرف میکنند
۷.سورل به همراه عدس
۸.سورل به همراه گیاهان پر برگ مانند اسفناج و یا کلم بروکلی
۹.سورل و تخم مرغ
۱۰.سورل همراه با گوشت مرغ یا گوشت گوساله
۱۱.سورل به همراه خردل
۱۲.سورل و پنیر بز

کاربردهای سورل:
-سورل را می توان به انواع سوپ اضافه کرد
-از سورل می توان سس مخصوصی برای ماهی درست کرد
-سورل را می توان به انواع املتها و یا نیمرو اضافه کرد
-سورل را می توان به عنوان طعم دهنده برای گوشت استفاده کرد
-سورل را می توان خورد کرد و بران ماهی شکم پر استفاده کرد
-سورل در انواع پاستا
-استفاده سورل در انواع سالادهایی که با سبزیجات پربرگ تهیه می شوند
-مخلوطی از سورل و گیاه هایی مانند اسفناج را در هر غذایی به سلیقه شخصی می توان استفاده کرد
-به کمک سورل می توان سس پستو تهیه کرد که از ان در پاستا پیتزا و یا ماهی سالمون گریل شده استفاده کرد

منبع : ترجمه از

https://cnz.to/ingredients-fine-foods/50-things-to-do-with-fresh-sorrel/

http://www.wisegeek.org/what-is-sorrel.htm

https://www.organicfacts.net/health-benefits/herbs-and-spices/sorrel.html

http://salamati.ir

 

خواص کاکتوس و میوه آن

کاکتوس در ابتدا تنها در شمال و جنوب و نواحی مرکزی آمریکا رشد می کرد اما امروزه در بسیاری از مناطق گرم و خشک جهان توسط مردم پراکنده شده کاکتوس طی طوفانهای ناگهانی آب ذخیره کرده و آب ذخیره شده را طی ماه های خشکسالی به مصرف می رساند بیشتر کاکتوسها ریشه های عمیقی داشته و ساقه شبکه مانندی دارند که به عنوان منبع ذخیره آب عمل می کنند ساقه کاکتوس توسط تیغ هایی محافظت می شود کاکتوسها برگهای خیلی کوچکی داشته و یا اصلاً برگ ندارند.

هنگامی که اسم گیاه کاکتوس شنیده می شود تصور یک گیاهی بدبو، خاردار و بیابانی شکل می گیرد اما نکته قابل توجه این است که این گیاه سخت و خشن سرشار از ویتامین های طبیعی بوده و در کشورهای حوزه آمریکای جنوبی غذایی سالم و کم هزینه محسوب می شود. گیاه کاکتوس در کشور آمریکا در فروشگاه های مکزیکی طرفداران زیادی دارد و نوع هندی اش بیش از ۲۰۰ گونه است. این گیاه داروی بسیار موثری برای کاهش کلسترول خون به شمار می رود.

کاکتوس ضد افسردگی

گیاه کاکتوس شامل طیف وسیعی از مواد معدنی و آنتی اکسیدان ها است و ویتامین های A, E,C و املاح کلسیم و منیزیم به وفور در آن یافت می شود. مواد موجود در آن خاصیت دارویی آن را افزایش می دهد.

مواد آنتی اکسیدان موجود در کاکتوس خاصیت ضد سرطانی به این گیاه می دهد به طوری که با مصرف ۵ تا ۷ لیوان از آب برگ های آن نشاط و شادابی خاصی در فرد ایجاد می شود. این نوشیدنی التهاب عضلانی بدن را هم کاهش می دهد.

کاهنده کلسترول

سطح کاکتوس با وجود فیبرهای آن دارویی مفید برای بیماران مبتلا به سندروم متابولیک است و افرادی که سطح کلسترول خونشان بالا است پس از چهار هفته مصرف این گیاه، سطح LDL و تری گلیسیرید خونشان کاهش می یابد و خطر حمله قلبی در آنها کم می شود.

کاکتوس گلابی خاردار می تواند سطح قند خون را در بیماران دیابت نوع ۲ کاهش دهد و مصرف ۱۴۰ میلی گرم آن سبب کاهش پکتین و به حداقل رسیدن قند خون در معده می شود و از کبد افراد محافظت می کند.

طی مطالعه ای این نتایج حاصل شد که افراد مبتلا به دیابت پس از هشت هفته مصرف عصاره کاکتوس ۱۵ درصد کلسترول و ۱۲ درصد قند خونشان کاهش یافت.
محافظت از سلول های مغزی

گیاه کاکتوس به سبب خواص ضد التهابی و برخورداری از رادیکال های آزاد اثر مثبتی بر سلول های مغزی می گذارد و از سلول های قشر خاکستری حفاظت می کند.

گفتنی است برگ کاکتوس در بهبود سرطان های پروستات، پستان و کبد مفید است و از رشد سلول های سرطانی جلوگیری می کند.
کاکتوس بخورید سرطان نگیرید!

آشنایی با خواص میوه کاکتوس

چند سالی است میوه‌های عجیب و غریبی به کشورمان راه یافته است. میوه‌هایی با اشکال و طعم‌های متفاوت که هر ذائقه‌ای را با طعم منحصر به فردش مجذوب می‌کند. یکی از این عجایب دنیای زمینی میوه کاکتوس است. در ایران به آن گلابی خاردار یا انجیر کاکتوس گفته می‌شود.

این میوه، بیضی‌شکل بوده و به رنگ قرمز بنفش است. سطح آن از خارهای ریزی پوشیده شده که اگر پوست زبر و ضخیم آن در زمان مصرف جدا نشود، می‌تواند ناراحتی‌هایی را در گلو، مری و معده ایجاد کند.

گوشت این میوه، شیرین‌مزه و آبدار و دانه‌های ترد سیاه‌رنگی در بافت آن پراکنده است. کاکتوس پخته طعم مارچوبه و یا فلفل دلمه‌ای سبز را می‌دهد.

سه نوع کاکتوس خوراکی وجود دارد که در زیر به شرح آن می‌پردازیم:

* سان پدرو (Sanpedro): این کاکتوس دارای ارزش دارویی بالایی می‌باشد و آب به دست آمده از آن مانع سوزش مثانه و کلیه می‌شود و تب بالا و هپاتیت را درمان می‌کند.

*هودیا (Hoodia): این نوع اغلب در آفریقای جنوبی به عمل می‌آید و به درمان چاقی مفرط کمک می‌کند.

* اوپنتیا (Opuntia): سرشار از فلاوانوئیدز است که خاصیت آنتی اکسیدان دارد. آنتی اکسیدان تأثیر سم زدایی دارد و از آسیب سلولی که باعث سرطان و پیری می‌شود، جلوگیری می‌کند.

سوریه و لبنان از جمله کشورهایی است که این میوه را پرورش داده و مراکش بزرگ‌ترین کشور صادرکننده آن است.

این میوه یکی از غنی‌ترین غذاهای پستانداران نواحی کویری و بیابانی محسوب می‌شود و امروزه گیاه زینتی آن در خانه‌ها پرورش می‌یابد، اما این سۆال مطرح است مگر میوه کاکتوس چه فوایدی دارد که در کشورهای آمریکای مرکزی، هند، آفریقا و استرالیا طرفداران زیادی را به خود جلب کرده است؟

خواص درمانی کلی

* میوه کاکتوس به دلیل آن که در منطقه‌ای بیابانی و خشک پرورش می‌یابد، سرشار از ترکیبات آنتی اکسیدانی است. خوب است بدانید آنتی‌اکسیدان‌ها سلاح گیاه در برابر مقابله با شرایط سخت و طاقت‌فرسای محیطی است. وجود این ترکیبات در میوه کاکتوس اثر سم‌زدایی قوی و ضدالتهاب داشته و از آسیب سلولی که باعث سرطان و پیری می‌شود جلوگیری و از سوی دیگر با تقویت سیستم دفاعی، بدن را در برابر عفونت‌ها مقاوم‌تر می‌کند.

* یکی از کاربردهای رایج میوه کاکتوس مصرف آن در رژیم غذایی است که به دلیل غنی بودن از مواد فیبری باعث مهار گرسنگی می‌شود.

* این میوه مقوی دستگاه گوارش بوده و خاصیت رونده داشته و باعث لینت مزاج می‌شود. مهم‌ترین فایده آن در معالجه کبد است و مصرف آن برای بیماران کبدی با نظر پزشک مربوط مفید است.

* همچنین باعث سلامت قلب شده و در کاهش کلسترول بد خون نقش بسزایی دارد.

* برخی منابع ادعا می‌کنند مصرف این میوه بعد از غذا باعث کاهش جذب انسولین می‌شود و برای مبتلایان به دیابت نوع ۲ مفید است.

* از عفونت‌های کلیوی جلوگیری کرده و تب بالا و هپاتیت را درمان می‌کند و با کمک به گردش خون به طور چشمگیری در التیام زخم‌ها موثر است.

* این را هم بدانید از میوه کاکتوس روغنی تهیه می‌شود که غنی از ویتامین E بوده و میزان آنتی‌اکسیدان آن سه برابر سایر روغن‌ها و برای مبارزه با پیری پوست بسیار نافع است.

توضیحات بیشتر درباره كاكتوس انجیری خاردار

كاكتوس نوپال یا كاكتوس انجیری خاردار به علت ارزش غذایی بسیار بالایش به عنوان یك ابر میوه دسته بندی می شود. این نوع كاكتوس در ایالت های جنوبی آمریكا رشد می كند. بیش از ۱۲۰۰۰ سال است كه این گیاه خارق العاده به دلیل خواص شفا بخش حیرت آورش مورد مصرف قرار می گیرد. یكی از كاربردهای رایج كاكتوس نوپال در هنگام رژیم غذایی است. خوردن آن در دوران رژیم باعث مهار گرسنگی می شود و آن را به تجربه ای بسیار لذت بخش تبدیل می كند. بهترین روش برای بهره مندی از فواید كاكتوس نوپال مصرف آن به صورت پودر است. با این روش بدن به آسانی آن را جذب و در دستگاه گوارش هضم می کند مهم ترین فایده كاكتوس نوپال، توانایی آن در معالجه كبد است. كبد از مهمترین اعضای بدن ما است كه وظایف گوناگونی در بدن برعهده دارد. كبد همه سموم را دفع و به هضم غذا كمك می كند. كبد همچنین كوره حرارتی بدن انسان تلقی می شود و تنها عضوی است كه قادر به بازسازی خود است. میوه ی کاکتوس یا گلابی خاردار کاکتوس یا انجیر کاکتوس میوه بیضی گون گیاه کاکتوس است. این گیاه خوردنی میباشد ولی به علت سطح خاردار آن باید با دقت پوست آن را جدا کرد. اگر خارهای آن و پوست آن جدا نشود می توانند ناراحتی هایی را در ناحیه گلو، مری و معده سبب شود. به علت تطبیق پذیری این گیاه، رویش آن در مناطق مختلف جغرافیایی ممکن میباشد ولی خانه اصلی آن کویرها و صحراها است. این گیاه، در درمان دیابت نوع دوم موثر بوده است و تحقیقات آن ادامه دارد. امروزه میوه کاکتوس به عنوان میوه درجه اول در بعضی از کشورها مورد علاقه مردم است. کشور مراکش به عنوان یکی از بزرگترین صادرکننده این میوهاست که مناطق وسیعی را در این کشور در بر گرفتهاست ین گیاه دارای قابلیت منحصر به فرد ذخیره آب در خود است . بسیاری از حیواناتی که در بیابان زندگی می کنند آب مورد نیاز خود را ازکاکتوس می گیرند. کاکتوس ها، در طوفان های ناگهانی آب ذخیره کرده و آب ذخیره شده را طی ماهای خشک سال به مصرف می رسانند .امروزه به کاکتوس تنها به یک گیاه در بیابان نگاه نمی کنند بلکه در خانه به عنوان یک گیاه زینتی و از میوه ان هم استفاده زیادی می شود .

کشف تأثیر میوه کاکتوس در تنظیم قند خون دیابتی‌ها

میوه کاکتوس در تنظیم قند خون بیماران دیابتی نوع دوم موثر است. دکتر سید محمود فرش پور رضایی، عضو هیئت علمی سازمان تحقیقات آموزش و ترویج کشاورزی و موسسه تحقیقات و سرم سازی رازی، با اعلام این خبر اظهار داشت: کاکتوس خوراکی، گیاهی پر طرفدار در کشورهای آمریکای مرکزی، اروپا، خاورمیانه، هند، آفریقای شمالی و استرالیاست.

وی اضافه کرد: برگ‌های این گیاه سرشار از بتاکاروتن، ویتامین‌های گروه B، ویتامین C و کلسیم است.

دکتر رضایی در تشریح جزئیات پژوهش خود اظهار داشت: میوه گیاه کاکتوس به دفعات مختلف به طور روزانه تا مدت ۲ ماه به موش خورانده شد، البته پیش از شروع مصرف میوه کاکتوس، این موش‌ها به دیابت مبتلا شده و قند خون آن‌ها اندازه گیری شده بود. پس از ۲ ماه مصرف میوه گیاه کاکتوس، دوباره قند خون این موش‌ها اندازه گیری شد که نتایج نشان داد میوه گیاه کاکتوس اثر ضددیابتی دارد و در تنظیم قند خون موثر است.

خلاصه این پژوهش در کنگره بین‌المللی داروسازی و بیوتکنولوژی خاورمیانه سال ۲۰۱۰ در دبی ارائه شده است.

عوارض جانبی کاکتوس

کاکتوس اگر به عنوان غذا خورده شود احتمالا بی خطر است و ( برگ، ساقه، گل، میوه و عصاره های استاندارد شده کاکتوس ) زمانی که به عنوان دارو در مقدار مناسب برای یک دوره کوتاه استفاده شود. احتمالا خطری ندارد.
کاکتوس گلابی خاردار می تواند برخی از اثرات جانبی از جمله اسهال خفیف، تهوع، افزایش مقدار و دفعات مدفوع، نفخ و سردرد را ایجاد کند.
بارداری و شیردهی – شناخت کافی برای استفاده از کاکتوس گلابی خاردار در دوران بارداری و شیردهی وجود ندارد لذا از در بارداری و شیردهی مصرف آن اجتناب کنید
دیابت نوع ۲ – کاکتوس ممکن است سطح قند خون در افراد مبتلا به دیابت را کاهش دهد لذا باید علائم کاهش قند خون ( هیپوگلیسمی ) را شناخته و بر قند خون نظارت داشته باشید. کاکتوس ممکن است روی سطح قند خون تاثیر بگذارد و در طول و بعد از عمل جراحی در کنترل قند خون مشکل ایجاد کند لذا استفاده از کاکتوس را حداقل ۲ هفته قبل از عمل جراحی متوقف کنید.
Chlorpropamide در افراد مبتلا برای کاهش قند خون استفاده می شود کاکتوس نیز ممکن است قند خون را کاهش دهد لذا مصرف کاکتوس گلابی خاردار همراه با Diabinese ) chlorpropamide ) ممکن است سبب کاهش بیش از حد قند خون شود و  دوز chlorpropamide ممکن است نیاز به تغییر داشته باشد .
گلیبوراید ( Glyburide ( Diabeta, Micronase اگر همراه با کاکتوس استفاده شود چون این دارو سبب کاهش قند خون می شود و کاکتوس نیز ممکن است قند خون را کاهش دهد چک قند خون و در صورت نیاز اصلاح دوز دارو لازم است.
داروهای مورد استفاده در دیابت ( داروهای ضد دیابتی ) با کاکتوس تعامل دارد
کاکتوس می تواند قند خون را در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ کاهش دهد داروهای دیابت نیز برای پایین آوردن قند خون استفاده می شود لذا مصرف کاکتوس همراه با داروهای دیابت ممکن است باعث افت بیش از حد قند خون شود لذا نظارت بر قند خون از نزدیک و اصلاح دوز داروهای دیابت لازم می شود.
برخی از داروهای مورد استفاده برای دیابت شامل گلیمپراید ( glimepiride ( Amaryl، انسولین، پیوگلیتازون ( Actos )، روزیگلیتازون ( rosiglitazone (Avandia، گلیپیزاید ( glipizide ( Glucotrol، تولبوتامید ( Orinase  )، متفورمین ( Glucophage ) و غیره می باشد.

مقدار مصرف کاکتوس

برای دیابت ۱۰۰ – ۵۰۰ گرم از ساقه کاکتوس را روزانه به صورت کبابی مصرف کنید.

منبع :

http://yasouj.irib.ir/

http://hamshahrionline.ir

http://namnak.com

مکمل بور boron

عنصر بور یک ماده معدنی بسیار مهم و اغلب در حاشیه است که در خوراکی های خاص و همچنین در محیط پیرامونی ما یافت می شود. بور مزایا و استفاده های زیادی در بدن ما دارد، از تقویت ساختار اسکلتی ما و کمک به سلامت استخوان ها با افزایش تراکم استخوانی و پیشگیری از پوکی استخوان گرفته تا درمان بیماری هایی مانند ورم مفاصل و بهبود قدرت و حجم عضلات.
ورزشکاران و بدنسازان بسیاری از مکمل بور به این دلیل که قابلیت بدن برای تولید و استفاده از تستسترون را افزایش می دهد استفاده می کنند، به این ترتیب این ماده برای ریکاوری پس از تمرین، پیشگیری از دردهای عضلانی و مفصلی، ساخت توده های عضلانی و حفظ قدرت استخوان ها مفید خواهد بود. علاه بر این ها بور در بعضی موارد با بهبود عملکرد مغز هم در ارتباط است و باعث بهبود تمرکز و یادگیری اطلاعات تازه خواهد شد.

چطور به اندازه کافی بور مصرف کنیم؟
عنصر بور به صورت طبیعی در بسیاری از غذاهای کامل یافت می شود، بویژه غذاهایی مانند حبوبات، آجیل، غلات کامل، و آوکادو و همچنین میوه هایی مانند بری ها، خرما، پرتقال و انگور. در بعضی موارد ممکن است بور در آب آشامیدنی نیز موجود باشد، با این حال ما بیشتر بور دریافتی خود را از طریق غذاهای ذکر شده جذب می کنیم. نوع بوری که ما از طریق غذا جذب می کنیم بوریک اسید است، که بصورت طبیعی تنها در گیاهان وجود دارد. محققان بر این باور هستند که این ماده به پایدار سازی مولکول های درون گیاه کمک می کند اگرچه ساز و کار دقیق بور چه در گیاهان و چه در انسان ها هنوز ناشناخته است.
نظریه دیگری که در این زمینه وجود دارد این است که بور به متعادل سازی سطح پ هاش PH در بدن کمک کرده با کمک به بدن در تولید آنزیم های گوارشی ضروری باعث جذب و بکارگیری بهتر مواد معدنی دیگر مانند منیزیم، کلسیم و فسفر خواهد شد. در حالیکه هنوز موارد بسیاری برای تحقیق و مطالعه درباره این عنصر وجود دارد اما یکی از مطالعه شده ترین جنبه های بور، قابلیت این ماده در افزایش سطح استروژن در مردان و زنان سالم است. این یکی از دلایلی است که بور با سلامت استخوان ها و عدم ظهور بیماری های مرتبط با پیری ارتباط دارد.

مقدار مصرف روزانه توصیه شده بور
شما می توانید با مصرف غلات کامل و غذاهای طبیعی و فراوری نشده از جذب مقدار کافی از عنصر بور اطمینان حاصل کنید. در حالیکه مقدار دقیق بور در هر ماده غذایی هنوز مشخص نیست و به عوامل بسیاری از جمله محلی که غذا در آن رشد کرده، کیفیت خاک و موارد بسیار دیگری بستگی دارد، وزارت کشاورزی ایالات متحده گزارش کرده است که بیشتر افراد معمولا بیشترین بور دریافتی خود را از غذاهایی مانند: قهوه، شیر، سیب، حبوبات و سیب زمینی جذب می کنند. این غذاها در مجموع ۲۷ درصد از بور دریافتی اغلب افراد را تشکیل می دهند. با وجود اینکه محققان اعتقاد دارند که قهوه و شیر بهترین منابع بور به شمار نمی آیند و درواقع در مقایسه با دیگر سبزیجات و میوه ها مقدار بور کمتری در خود جای داده اند اما به دلیل اینکه این دو ماده بسیار پر مصرف بوده و جایگاه ویژه ای در رژیم غذایی افراد دارند از اینرو در صدر فهرست غذاهایی هستند که بور دریافتی افراد را در خود جای داده اند.
به دلیل وجود تحقیق های بسیار کم در مورد تعیین مکانیزم بور در بدن سازمان های سلامت هنوز به جمع بندی کاملی درباره میزان توصیه شده برای مصرف روزانه بور دست پیدا نکرده اند. با این وجود آن ها یک حد مصرف برای بور پیشنهاد کرده اند، یعنی مقداری که بیشتر افراد برای حفظ سلامت خود بدون اینکه نشانه های کمبود در آن ها ظاهر شده یا دچار مسمومیت شوند باید مصرف کنند. این مقدار بسته به سن و جنسیت متفاوت بوده و به صورت زیر است:
۱ تا ۳ سال: ۳ میلی گرم در روز
۴ تا ۸ سال: ۶ میلی گرم در روز
۹ تا ۱۳ سال: ۱۱ میلی گرم در روز
۱۴ تا ۱۸ سال: ۱۷ میلی گرم در روز
افراد بالغ ۱۹ تا ۵۰ سال: ۲۰ میلی گرم در روز
زنان باردار: ۱۷ تا ۲۰ میلی گرم در روز
زنان شیرده: ۲۰ تا ۲۵ میلی گرم در روز

مزایای بور
۱. افزایش تمرکز و کارکردهای مغز
مطالعات مختلف نشان داده اند که سطح پایین بور می تواند به کندی ذهن، اختلال در مهارت های شناخنی و مشکل در یادگیری و بازیابی اطلاعات منجر شود. به دلیل نقشی که بور در کارکرد های مغز بویژه تمرکز، کارکردهای کنترلی و حتی حافظه کوتاه مدت دارد از آن به عنوان غذای مغز نام می برند.
زمانی که محققان بزرگسالان با سطح بور پایین را با بزرگسالان با سطح بور بالا مقایسه کردند مشخص شد که در بزرگسالان با بور دریافتی بالا افزایش قابل توجهی در نسبت فعالیت های کم تکرار و کاهش در نسبت فعالیت های پر تکرار مغز رخ داده است. نتایج این مطالعات بهبودهایی را در در عملکردهای مختلف مغز در تست های ذهنی و شناختی در گروهی که سطح بور بالا داشتند نشان می داد. این بهبود ها شامل سرعت واکنش بهتر، هماهنگی چشم و دست، تمرکز، عکس العمل بهتر و هردو حافظه کوتاه و بلند مدت می شد.

۲. کمک به کاهش التهاب مفاصل
بور نقشی حیاتی در تامین کلسیم برای قسمت غضروفی مفاصل بازی کرده و به این ترتیب به کاهش التهاب و درد مفاصل کمک می کند. مطالعات نشان داده اند که افرادی با غلظت پایین بور در استخوان ها و مفاصلشان در معرض خطر بالاتری برای ابتلا به التهاب مفاصل نسبت که کسانی که اندازه کافی از این عنصر را دریافت می کنند هستند. در مطالعات دیگری که در این زمینه انجام گرفته شواهدی به دست آمده است که نشان می دهد استخوان بیمارانی که از مکمل بور استفاده کنند نسبت به بیمارانی که از این مکمل استفاده نمی کنند در معرض خطر کمتری برای شکستگی قرار خواهند داشت.
طبق آخرین تحقیقات حوزه پزشکی، در مناطقی از جهان که دریافت و جذب بور پایین است (در حدود کمتر از یک میلی گرم در روز) احتمال وقوع ابتلا به التهاب مفاصل بسیار بیشتر مناطقی است که دریافت و جذب بور در آنجا بیشتر است (در حدود ۳ تا ۱۰ میلی گرم در روز بطور متوسط).

۳. تقویت استخوان ها
یکی دیگر از استفاده های بور در بدن، کمک به استحکام و جلوگیری از تحلیل استخوان ها با تامین و رساندن کلسیم، یکی از مواد معدنی اصلی دخیل در ساخت و استحکام استخوان ها، مستقیما به داخل استخوان است. این کار به جلوگیری از پوک شدن و تحلیل استخوان ها کمک کرده و باعث بهبود وضعیت استخوان های ضعیف خواهد شد. بور همچنین به دلیل نقشش در تنظیم کارکرد استروژن به سلامت استخوان ها کمک می کند.
علاوه بر این مطالعات نشان داده اند که بور می تواند به بدن در تولید و استفاده بهتر از ویتامین دی کمک کند. ویتامین دی یک ماده معدنی حیاتی برای ساخت و فرم دهی استخوان های سالم است مضاف بر اینکه کاربردهای بسیار زیاد دیگری مانند کمک به سیستم ایمنی و بهبود کارکرد های ذهنی نیز دارد.

۴. تعادل هورمونی
بور به عنوان یک ماده معدنی می تواند به تعادل سطح هورمون های جنسی شامل تستسترون و استروژن هم در زنان و هم در مردان کمک کند. بور می تواند به کاهش علائم مرتبط با یائسگی وضعیت هایی مانند یائسگی زودرس کمک کند و همچنین می تواند سبب افزایش شانس باروری گردد. در مطالعاتی که بر روی حیوانات انجام گرفته، تخلیه بور از بدن با مواردی مانند مشکلات بارداری و تولدهای ناقص مرتبط شده است و این موضوع بر روی نقش حیاتی بور در تولید مثل سالم و رشد مناسب جنین تاکید دارد.
در دو مطالعه کوچکتر که بر روی زنان یائسه انجام گرفت، در ابتدا به آن ها رژیم غذایی با بور کم و پس از آن رژیم غذایی با سطح بور بالا داده شد. پس از پایان آزمایش مشخص شد که سطح کلسیم و منیزیم دفع شده از بدن آن ها کاهش و تستسترون و استروژن در آنها دچار افزایش شده است (البته با این وجود سطح ایین هورمون ها هنوز در وضعیت سالم قرار داشت).

۵. کمک به شکل گیری توده های عضلانی
زمانی که سطح بور در بدن ما بالا باشد، ویتامین ها و مواد معدنی خاصی در بدن بهتر جذب شده و بکار گرفته می شوند. این موضوع برای ساخت عضلات، سوزاندن چربی ها، و جلوگیری از درد ناشی از تمرین ضروری است و بور این کار را با کمک به ریکاوری و بهبود بافت های عضلات پس از تمرین انجام می دهد. و به این دلیل که بور به تولید بهتر تستسترون سالم در بدن کمک می کند می تواند موجب افزایش سطح انرژی و بازیابی بهتر قدرت بدنی نیز شود.
مطالعات دیگری انجام گرفته که نشان می دهد به این دلیل که بور به مغز در تصمیم گیری سریع تر کمک کرده، باعث می شود مغز واکنش های بهتری به محرک ها داشته باشد و به هماهنگی بهتر چشم و دست می انجامد، و همچنین بهر سلامت استخوان ها و مفاصل کمک کرده و درد آن ها را تسکین می دهد، می تواند سبب بهبود عملکرد ورزسی فرد گردد.
این یکی از دلایلی است که بور هر روزه بیشتر و بیشتر در پودرهای پروتئینی و مکمل های ورزشی برای حصول نتایج بهتر ظاهر می شود. اگرچه هنوز مطالعات بیشتری در این زمینه لازم است تا نشان دهد آیا بور بدون ترکیب با فاکتورهای موثر دیگر قادر به تغییر اساسی در ترکیب بدنی فرد یا قابلیت های فیزیکی وی هست یا خیر.

۶. جلوگیری و درمان عفونت های واژن در زنان
بور عنصر فعال در قرص ها و داروهایی است که برای درمان عفونت های واژن در زنان تجویز می شود. بور همچنین به شکل بوریک اسید به عنوان جایگزینی برای کرم ها و داروهای ضد عفونت واژن استفاده می شود. بوریک اسید به عنوان یه راه حل ایمن و موثر به درون واژن وارد شده و به درمان عفونت های دردناک در این ناحیه کمک می کند.
در یک مطالعه تاثیر بور با کرم های تجاری که برای مقابله با عفونت ناحیه واژن ساخته شده اند (شمال ترکیب های نیستاتین) مورد مقایسه قرار گرفت. نتایج این مقایسه نشان داد که بور بهتر قادر به درمان عفونت های مختلف بوده است. ۹۲ درصد از زنان مورد آزمایش در دوره زمانی ۷ تا ۱۰ روز پس از شروع به استفاده از بور بطور کامل درمان شدند. این مقدار در مقایسه و در بین گروهی که از سایر کرم ها استفاده می کردند ۶۴ درصد بود.
بور در مقایسه عوارض جانبی ناخواسته ندارد و خود فرد می تواند به راحتی آن را اعمال کند. همچنین بسیار ارزانتر از کرم های تجاری است. با مشاهده دلایل فوق محققان به این نتیجه رسیدند که بوریک اسید می تواند یک جایگزین طبیعی و با تاثیر بهتر و ارزانتر نسبت به کرم های واژنی مطرح گردد.

۷. کمک به سلامت پوست و جلوگیری از عفونت های پوستی
بور به جلوگیری یا درمان عفونت های روی پوست کمک کرده و بنابراین برای کاهش قرمزی، التهاب، درد و دیگر ناراحتی های پوستی مفید است. به دلیل مشابه بعضی از افراد از بور به عنوان شوینده طبیعی برای شستن چشم ها و کمک به کشتن باکتری ها و عفونت های این ناحیه استفاده می کنند.

۸. مبارزه با دیابت
آزمایش هایی که بر روی حیوانات انجام گرفته نشان می دهد که کمبود بور می تواند اثرات فیزیولوژیکی که منجر به دیابت می شود را سرعت بخشد. این اثرات شامل تغییرات در سطح گلوکوز و غلظت تری گلیسیرید خون می شوند. به نظر می رسد که بور می تواند به سوخت و ساز کربوهیدرات ها در بدن و همچنین تولید انسولین از پانکراس کمک کرده که این موضوع به کنترل بهتر و پایدار سطح قند خون می انجامد. بنابراین در آینده امید این می رود که از بور به عنوان یک راه حل درمانی در مواردی برای وضعیت هایی که در آن ها مقاومت به انسولین وجود دارد به کار گرفته شود.

بهترین منابع غذایی حاوی بور
در حالی که یک لیست جامع از غذاهای مرسوم و حاوی بور هنوز وجود ندارد اما فهرستی از چند ماده غذایی که حاوی بیشترین مقدار از این ماده هستند در ادامه خواهد آمد. نکته جالب دیگری که درباره بور وجود دارد این است که از بور به عنوان نگهدارنده طبیعی درون مواد غذایی استفاده می شده. به دلیل اینکه بور رشد باکتریایی را متوقف می کند از ان در طول جنگ های جهانی اول و دوم و زمانی که دسترسی به فریزر امکان پذیر نبوده به عنوان روشی طبیعی برای جلوگیری از فساد مواد غذایی استفاده می شده است.
لوبیاها
کنگر فرنگی
بری ها
گیلاس
سیب زمینی شیرین
پیازها
گردو
انجیر
آلو
خرما
هلو
زردالو
کاکائو
سیب
گلابی
آووکادو
انگورها
پرتقال
قهوه
شیر خام (ارگانیک و پاستوریزه نشده)
شراب قرمز

نگرانی ها و عوارض مصرف بور
این عنصر بصورت کلی به عنوان یک ماده ایمن و بدون خطر برای مصرف انسان و حیوانات شناخته شده است. برخی از کشاورزان حتی از بور به عنوان مکمل خاک استفاده کرده و به دام های خود مقادیر بالایی از مکمل کروم می دهند تا از تشتع های محیطی در امان باشند. بور صنعتی می تواند رادیواکتیویته درون خاک را گیر انداخته و به کاهش مشکلات و مخاطرات سلامتی از جمله سرطان منجر شود.
البته مانند سایر مواد مغذی سطوح بسیار بالای این ماده در بدن می تواند منجر به بروز مشکلاتی شود. اگر بور از طریق مواد غذایی جذب شود مقادیر بالای آن خطر مسمومیت را در پی ندارد اما اگر مقادیر بسیار زیادی از بور از طریق مکمل های غذایی مصرف شود می تواند خطرناک بوده و مشکلاتی از قبیل مشکلات گوارشی، تهوع، استفراغ، اسهال، مشکلات پوستی، تپش قلب، اضطراب و افسردگی را در پی داشته باشد.
از آنجایی که بور می تواند باعث افزایش سطح استروژن شود، سازمان بهداشت جهانی به بیماران با شرایط حساس به هورمون مانند مبتلایان به سرطان سینه و پروستات درباره مصرف مکمل های بور هشدار داده است. همچنین افرادی که دچار نارسایی کلیه و کبد هستند باید در مصرف مکمل بور احتیاط کرده و پیش از اقدام به مصرف با پزشک خود در این باره مشورت کنند.
اما چه مقدار از این ماده معدنی در روز زیاد به شمار می رود؟ باور بر این است که مقدار دوز کشنده بور بین ۱۵ تا ۲۰ گرم در روز برای بزرگسالان و ۳ تا ۶ گرم در روز برای کودکان است، هرچند بسیاری از مطالعات انجام گرفته هیچگونه مسمومیتی را در این محدوده و یا حتی سطوح بالاتر مشاهده نکرده اند.

منبع :

ترجمه از

https://draxe.com/boron-uses/

نقش انسولین در بدنسازی و جایگزینهای طبیعی آن

نقش انسولین در بدنسازی
در زمان های نه چندان دور واژه انسولین مترادف با بیماری دیابت قلمداد می شد، این موضوع به این دلیل بوده که انسولین وظیفه انتقال گلوکوز از سیستم گردش خون به سلول ها را بر عهده دارد و بیماران دیابتی در این مورد با اشکال روبرو بوده و توان کنترل میزان گلوکوز خون را از دست می دهند. با این حال انسولین هورمونی بسیار فراتر از تنها کنترل میزان گلوکوز خون است. این هورمون به شدت آنابولیک است و بنابراین برای ساخت بافت های عضلانی بسیار ضروری به شمار می رود. با این وجود انسولین نقاط تاریکی هم دارد که از ان جمله می توان به ذخیره بیشتر بافت چربی اشاره کرد.

انسولین چیست؟
انسولین یک پروتئین است که هر بار ما کربوهیدرات یا پروتئین (یا هردو) مصرف می کنیم توسط پانکراس تولید و ترشح می شود (با فرض این موضوع که پانکراس به درستی کار می کند). با این حال بر خلاف بیشتر پروتئین ها که برای ساخت توده های عضلات استفاده می شوند، انسولین یک پروتئین کارکردی است، یعنی بیشتر شبیه هورمون رشد.
درست مانند سایر پروتئین ها، انسولین هم شامل یک سری از آمینو اسید های زنجیره ای است، اما شکلی که این آمینو اسید ها در زنجیره کنار هم قرار گرفته اند باعث می شود تا انسولین بیشتر شبیه به یک مکانیزم علامت دهی باشد تا واحد سازنده عضلات.

انسولین چگونه کار می کند؟
انسولین بعد از اینکه توسط پانکراس ترشح شد به جریان خون وارد شده و به بافت های مختلف از جمله بافت های ماهیچه ای حمل می شود. فیبرها یا سلول های ماهیچه ای توسط گیرنده های انسولین احاطه شده اند. زمانی که مولکول های انسولین با این گیرنده ها تماس پیدا کنند، پیغامی به سلول ماهیچه ای فرستاده می شود تا به اصطلاح درهای خود را باز کند. این عمل باعث می شود تا گلوکوز، آمینو اسیدها، و کراتین بتوانند به درون ماهیچه راه پیدا کنند. این فرایند نشان می دهد که چرا انسولین تا این حد در ساخت عضلات اهمیت دارد.
علاوه بر این زمانی که انسولین به سلول های ماهیچه ای متصل شود، باعث ایجاد یک سری واکنش های شیمیایی در ماهیچه می شود که بطور موثر سنتز و ساخت ماهیچه ای را افزایش می دهد، در این فرایند فیبرهای ماهیچه ای توسط آمینو اسیدهایی که توسط سلول های ماهیچه ای جذب می شوند ترمیم می شود. انسولین همچنین شکست ماهیچه ای را کاهش می دهد که باز هم به رشد هرچه بیشتر ماهیچه ها کمک می کند.
انسولین همچنین می تواند بطور غیر مستقیم در رشد عضلات نقش بازی کند و این کار را با مرتجع و گشاد کردن رگ های خونی انجام می دهد، به این ترتیب جریان خونی بیشتری به سمت عضلات سرازیر خواهد شد. با افزایش جریان خون، انسولین به عضلات کمک می کند تا مواد مغذی بیشتری مانند گلوکوز و آمینو اسید ها جذب کنند و همین موضوع دلیل این است که بدنسازان در روز مسابقه معمولا از کربوهیدرات های ساده استفاده می کنند. افزایش در پیک انسولین در پی این عمل نه تنها این کربوهیدرات های ساده را مستقیما به سمت عضلات برای تغذیه آن ها روانه می کند، بلکه رگ های خونی را نیز گشاد و برجسته می کند، یعنی شبیه به چیزی که به تاثیر پمپ عضلات مشهور است.

با توجه به مزایای گفته شده در بالا، روز به روز ورزشکاران بیشتری از انسولین به صورت غیرقانونی برای افزایش کارایی خود استفاده می کنند. کشف انسولین در تست های دوپینگ و تفکیک انسولین خارجی از انسولین تولیدی بدن تقریبا غیرممکن است اما نکته بسیار مهم این است که این هورمون در صورتی که به درستی استفاده نشود می تواند حتی باعث مرگ فرد شود.
استفاده نادرست از انسولین و عدم اطلاع از عوارض آن می تواند منجر به کما و مرگ مغزی فرد ورزشکار شود.
انسولین به دو شکل به ورزشکاران کمک می کند، در بدنسازان، این هورمون در کنار استروئیدهای آنابولیک مانند تستسترون یا هورمون رشد برای استحکام بخشیدن و افزایش حجم بافت های عضلانی استفاده می شود. استروئیدها باعث ساخت بافت های جدید ماهیچه ای شده و انسولین از شکستن و تحلیل آن ها جلوگیری می کند. در دونده های نیمه استقامت، انسولین برای تقویت استقامت ورزشکار استفاده می شود. تکنیکی به نام گیره هایپر اینسولینامیک وجود دارد که در آن دونده ها برای چندین ساعت بطور همزمان از انسولین و گلوکوز استفاده می کنند که باعث اشباع شدن ماهیچه ها شده و استقامت آن ها را افزایش می دهد.
استفاده از استروئیدهای آنابولیک در بلند مدت می تواند سلامت جنسی فرد را به شدت به خطر بیاندازد. اما اوردوز شدن با انسولین می تواند چنان خون فرد را از گلوکوز خالی کند که مغز به شدت با کمبود گلوکوز و اکسیژن مواجه شده، فرد به کما برود و در نهایت در صورت عدم رسیدگی به فرد حتی می تواند منجر به مرگ مغزی شود.

جایگزین های طبیعی انسولین

وانادیل سولفات
وانادیل سولفات ماده ای است که از وانادیوم معدنی مشتق می شود و می تواند در غذاهایی مانند دانه های سویا، قارچ، و انواع مختلف غذاهای دریایی یافت شود. این ماده به تازگی در بین مواد ضروری برای بدن طبقه بندی شده است.
بدن تنها به مقادیر بسیار کمی از این ماده نیاز دارد. دوز های بالا می تواند سمی بوده و به خستگی مفرط بیانجامد. رژیم های غذایی مرسوم معمولا چیزی بین ۱۰ تا ۳۰ میکروگرم از وانادیوم در هر روز را برای ما فراهم می کنند.
در مورد مزایایی که این ماده در بدنسازی دارد، وانادیل سولفات در واقع به عنوان جایگزین انسولین شناخته می شود. گفته شده که وانادیل سولفات با تسهیل حرکت گلوکوز و امینو اسیدها به درون ماهیچه ها و افزایش نرخ تغذیه آن ها تاثیر عضله سازی شبیه به انسولین دارد.
در واقع مهم ترین تاثیر وانادیل سولفات افزایش جذب مواد مغذی و اکسیژن توسط عضلات و نگه داشتن متعادل سطح قند خون است. وانادیل سولفات همچنین باعث افزایش حالت آوندی عروق خونی و جریان خونی ورودی به عضلات می شود. این تاثیر که به پمپ عضلانی مشهور است، مشابه تاثیری است که در مکمل های اکسید نیتروژن ادعا شده است.
همچنین ادعا شده است که وانادیل سولفات می تواند ساخت و ذخیره گلیکوژن را افزایش دهد. گلیکوژن شکل ذخیره شده کربوهیدرات ها درون عضلات است و علاوه بر اینکه ظاهر عضلات را سفت و خوش فرم نگه می دارد، گلیکوژن منبع انرژی بسیار مهمی در طول تمرین های سنگین بدنسازی و جلسات هوازی به شمار می رود.
از طرف دیگر، شواهد آزمایشگاهی و کلینیکی زیادی درباره حصول مزایای ذکر شده با مصرف مکمل وانادیل سولفات وجود ندارد و به نظر نمی رسد که وانادیل سولفات به شکل مکمل غذایی هیچگونه افزایش قابل ملاحظه ای در اندازه و قدرت عضلات و یا کاهش ذخایر چربی داشته باشد.
در یک مطالعه ۱۲ هفته ای بر روی ۴۰ داوطلب، مشخص شد که تاثیر مثبتی بین مصرف مکمل وانادیل سولفات و افزایش توده عضلانی در بین داوطلب ها وجود ندارد. برعکس در بین ۲۰ درصد از آزمایش شونده ها خستگی شدید در طول تمرین و پس از آن در حین مصرف مکمل مشاهده شد.
بنظر نمی رسد که شواهد کافی برای مزیت های مکمل وانادیل سولفات در بدنسازی موجود باشد، اما اگر شما مقادیر کافی از سبزیجات و غذاهای دریایی را در رژیم غذایی روزانه خود بگنجانید وانادیل سولفات مورد نیاز بدن خود را بطور کامل تامین کرده و از مزایای این ماده بهره مند خواهید شد.

پیکولینات کروم
پیکولینات کروم به عنوان مکمل بدنسازی
پیکولینات کروم ترکیبی از یک کروم ۳ ظرفیتی و اسید پیکولینیک است. این ترکیب بین ۲ تا ۵ درصد قابلیت جذب بهتری از کروم خوراکی دارد. به عنوان یک مکمل غذایی، پیکولینات کروم به عنوان یک مکمل عضله ساز، چربی سوز، و حتی اخیرا به عنوان عاملی موثر در مقاومت به انسولین و ابتلا به دیابت نوع دوم در افراد مبتلا به چاقی و همچنین افراد دارای ریسک بالا معرفی شده است.
کروم یک ماده معدنی ضروری برای ما است. بدن ما به مقدار بسیار کمی از این ماده برای انجام فعالیت های مختلف خود نیاز دارد. این مقدار چیزی در حدود ۵۰ تا ۳۰۰ میکروگرم در روز است. نقش کلیدی کروم در بدن کمک به انسولین برای عملکرد بهینه تر است. بهترین عملکردی که از کروم شناخته شده است نقشش در سوخت و ساز گلوکوز است، تحقیقات نشان داده است که این ماده می تواند قابلیت تحمل گلوکوز در افراد را بهبود ببخشد و بنابراین باعث می شود تا افراد بتوانند بعد از وعده های غذایی از شر شکر اضافی رها شده در جریان خونی خلاص شوند.
متاسفانه بیشتر افراد این مقدار ناچیز مورد نیاز بدن از کروم را از طریق رژیم غذایی خود دریافت نمی کنند. استفاده بیش از حد از غذاهای فراوری شده و همچنین عدم مصرف مواد غذایی حاوی کروم مانند مخمر آبجو، زرده تخم مرغ، گوشت گاو و غلات کامل، باعث می شود تا رژیم غذایی ما فاقد کروم مورد نیاز بدن باشد.
در سال های اخیر برخی افراد شروع به استفاده از مکمل های موجود در بازار برای جبران کمبود کروم در بدنشان کرده اند. این مکمل ها اغلب به دو شکل پیکولینات کروم و پلی نیکولینات کروم (پیوند کروم با نیاسین) موجود هستند و از آنجایی که کروم نیز مانند مواد معدنی دیگر به سختی در بدن جذب می شود هر دو این ترکیب ها برای جذب بهتر کروم طراحی شده اند.
کروم از طریق بهبود فعالیت انسولین می تواند در سوخت و ساز کربوهیدرات، پروتئین و چربی تاثیر گذار باشد. به دلیل اینکه کروم تاثیر انسولین را شبیه سازی می کند، این باور وجود دارد که مصرف این ماده می تواند:
– مقاومت انسولینی را کاهش دهد (حساسیت به انسولین را افزایش دهد)
– چربی بدنی را کاهش دهد
– توده خالص عضلانی را افزایش دهد
– باعث افزایش سوخت و ساز پایه بدن شود

بدن شما برای تنظیم و بهبود فعالیت هورمون انسولین به دریافت مستمر و منظم عنصر کروم از طریق رژیم غذایی نیاز دارد. همانطور که می دانید انسولین عنصر کلیدی در رشد عضلات بدن است. انسولین درهای سلول ها را باز کرده و مواد مغذی و مورد نیاز را به آن ها تحویل می دهد. همچنین هرچه حساسیت به انسولین بیشتر باشد، نتایجی مانند رشد بیشتر عضلات و چربی سوزی موثر تر به بار خواهد نشست. در حقیقت افراد با حساسیت بالاتر نسبت به انسولین احتمال کمتری در ذخیره چربی داشته و همچنین ترکیب بدنی عضلانی تری خواهند داشت.

پیکولینات کروم به عنوان مکمل عضله ساز
پیکولینات کروم به دلیل اینکه باعث تشدید تاثیر انسولین می شود با رشد عضلات مرتبط شده است. اما تا کنون تحقیقات و شواهد علمی کافی برای اینکه ثابت شود کروم مستقیما در رشد عضلات نقش دارد شناخته نشده است و این ارتباط بطور کامل به دلیل تشدید اثر انسولین حدس زده می شود.
عوارض جانبی پیکولینات کروم
عوارض جانبی ناشی از مصرف پیکولینات کروم بسیار نادر هستند. بیشتر افراد پس از مصرف این مکمل دچار هیچگونه عارضه ای نمی شوند. با این حال بعضی موارد نادر از جوش های ریز و گیجی ملایم گزارش شده است.
بهترین منابع غذایی برای تامین کروم
مقدار ایمن و کافی برای مصرف کروم از طریق رژیم غذایی شامل ۵۰ تا ۲۰۰ میکروگرم از این ماده می شود. مشخص شده که اغلب افراد بطور متوسط چیزی در حدود ۵ تا ۱۵۰ میکروگرم کروم در طول روز دریافت می کنند و این مقدار کافی نیست. این مقدار کم به دلیل مصرف بیش از حد غذاهای فراوری شده است. کروم می تواند در رژیم غذایی از طریق غذاهای مانند قارچ ها، انواع آلو، آجیل، غلات کامل، گوشت، مخمر آبجو کلم بروکلی، پنیر، زرده تخم مرغ، مارچوبه، شکلات تلخ و بعضی نوشیدنی های حاوی مالت جذب بدن شود.

آلفا لیپوئیک اسید
اگر شما بدنساز حرفه ای باشید و یا یک برنامه بدنسازی را دنبال کنید احتمالا نام مکمل آلفا لیپوئیک اسید را شنیده باشید. این ماده در سوخت و ساز کربوهیدرات ها در بدن نقش دارد و عملکردی شبیه به انسولین را ارائه می دهد. تحقیقاتی که در این زمینه انجام گرفته حاکی از افزایش حساسیت به انسولین در افراد مورد آزمایش است. در چندین مطالعه که شامل افرادی با دیابت نوع دوم می شد مشخص شد که افزایش مقدار الفا لیپوئیک اسید می تواند منجر به افزایش ۱۸ تا ۵۷ درصدی در میزان حساسیت به انسولین شود.

آلفا لیپوئیک اسید درون سلول های بدن انسان وجود دارد و در تبدیل گلوکز به انرژی نقش مهمی ایفا می کند. در واقع می توان عنوان کرد که لیپوئیک اسید یک عامل ثانویه در سوخت و ساز انرژی در موجودات و ارگانیزم های زنده از میکروب ها گرفته تا انسان به شمار می رود. به عبارت بهتر لیپوئیک اسید یک کو آنزیم است. کوآنزیم ها موادی هستند که برای کارکرد یک آنزیم خاص و حصول نتیجه مورد نظر آنزیم مورد نیاز هستند، که آنزیم مورد نظر در اینجا همان انسولین است. علاوه بر این چنانچه آلفا لیپوئیک اسید در مقادیر کافی موجود باشد می تواند مانند یک آنتی اکسیدان عمل کند. اما لیپوئیک اسیدی که بطور طبیعی در بدن انسان وجود دارد برای اینکه اثر انتی اکسیدانی داشته باشد کافی نیست. در واقع برای بهره گیری از مزایای لیپوئیک اسید به عنوان یک آنتی اکسیدان به مقادیر بسیار بیشتری از ان که بدن ما قادر به ساختش است و یا در رژیم غذایی ما وجود دارد نیاز است و بنابراین متخصصان استفاده از مکمل های این ماده را توصیه می کنند. با توجه به موارد بالا افزایش مقدار لیپوئیک اسید از طریق مکمل های غذایی می تواند برای کمک به این عملکردهای حیاتی بسیار مفید باشد.
ترکیب دو ویژگی ذکر شده، آلفا لیپوئیک اسید را به یکی از منحصر بفرد ترین مکمل های آنتی اکسیدانی موجود تبدیل کرده است. بدن ما در واقع می تواند مقادیر کمی از این ماده را بسازد اما مقادیر بالاتری که از طریق مکمل ها به بدن وارد می شود می تواند علاوه بر دخالت در سوخت و ساز کربوهیدرات ها مزایای دیگری نیز با خود به ارمغان بیاورد. به عنوان مثال آلفا لیپوئیک اسید می تواند هر دو نوع رادیکال های آزاد محلول در آب و چربی را غیر فعال کند (مواد معدنی اضافه ای که در زیر سطح پوست شما ساخته می شوند) بسیاری از آنتی‌اکسیدان‌ها محلول در آب می‌باشند، بدین معنی که فقط در آب فعال هستند و برخی از آن‌ها محلول در چربی می‌باشند و فقط در بافت‌های چربی فعالیت می‌کنند اما آلفا لیپوئیک اسید در هر دو محیط محلول بوده و بنابراین هم از لیپوپروتئین و هم از ممبران یا غشای سلولی محافظت می کند. هیچ آنتی اکسیدان دیگری قادر به انجام این عمل نیست و این موضوع به اهمیت آلفا لیپوئیک اسید افزوده است.
شواهد حاکی از آن است که این اسید همچنین می ‌تواند سایر آنتی‌اکسیدان ‌های موجود در بدن را که توسط رادیکال‌ های آزاد از کار افتاده‌اند، احیا کرده تا آن‌ها مجدداً فعال شوند. فعالیت این آنتی‌اکسیدان در بدن به پاک‌سازی و سم‌ زدایی از بدن کمک کرده و فرایند آن را سرعت می‌بخشد، از طرفی از سلول‌ها محافظت نموده و از تخریب بافت‌ها و اندام‌های بدن جلوگیری می‌کند. همچنین بدن را در برابر میکروب و آلودگی محافظت می ‌نماید و در صورت ورود میکروب‌ها به بدن، با آن‌ها مبارزه می‌کند. کارشناسان معتقدند این اسید همچنین می‌تواند از تجمع بیش از اندازه فلزات در بدن مانند آهن و مس جلوگیری کرده و سبب خروج آن‌ها از بدن شود و در نتیجه در کاهش مواد سرطان ‌زا از بدن مؤثر می‌باشد.

افراد دیابتی
از اسید آلفالیپوئیک برای کمک به درمان دیابت سال‌ هاست که در اروپا استفاده می ‌شود. این نوع اسید در پایین آوردن قند خون مؤثر بوده و با توجه به توانایی آن در مبارزه با رادیکال‌های آزاد، می‌تواند در کاهش درد، سوزش، خارش و بی‌حسی‌های ناشی از دیابت که بر اثر آسیب دیدن عصب‌های مربوطه رخ می‌دهد، بسیار مؤثر باشد. این اسید همچنین می‌تواند بر روی عصب‌ های مرتبط با قلب که ممکن است بر اثر دیابت دچار آسیب شده باشند، تأثیر مثبتی داشته باشد.
چه چیزی آلفا لیپوئیک اسید را تا به این اندازه منحصر بفرد کرده است؟
علاوه بر تاثیر آنتی اکسیدانی، آلفا لیپوئیک اسید مزایای دیگری نیز دارد:
– بهبود فیزیک بدنی
– مبارزه با رادیکال های آزاد
– حفاظت از ساختارهای ژنتیکی
– کاهش سرعت فرایند پیری
– حفاظت در برابر بیماری های قلبی عروقی
– حفاظت در برابر سرطان
– بهبود وضعیت پوست و کم کردن چین و چروک پوست
– تنظیم قند خون در افراد دیابتی
– حفاظت از کبد

منابع غذایی که حاوی لیپوئیک اسید هستند عبارتند از گوشت قرمز، مخمرجو، اسفناج، گوجه و کلم بروکلی. با این حال دوز آلفا لیپوئیک اسیدی که در آزمایش ها و تحقیق های پزشکی مورد استفاده قرار می گیرد تقریبا بین ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ برابر بیشتر از چیزی است که شما از طریق رژیم غذایی روزانه خود دریافت می کنید. دوز مورد استفاده در مطالعات متفاوت است اما بنظر می رسد که مقدار ۶۰۰ میلی گرم در روز بیشترین دوز موثری است که می توان بویژه برای افراد دیابتی بکار برد و بیشتر از این مقدار تاثیر مفیدی نخواهد داشت. بنابراین چنانچه بخواهید از مزایای آلفا لیپوئیک اسید در بالا بردن حساسیت به انسولین و تاثیر آنتی اکسیدانی آن بهره مند شوید چاره ای جز استفاده از مکمل ندارید. میزان آلفا لیپوئیک اسید موجود در مکمل‌ها بسیار بیشتر از مقدار موجود در مواد غذایی است که برای حصول نتایج آنتی اکسیدانی ضروری است. اما با این حال توصیه شده که برای شروع مصرف این مکمل مقدار دوزی در حدود ۵۰ تا ۱۰۰ میلی گرم در روز استفاده شود و حداکثر به ۲۰۰ تا ۴۰۰ میلی گرم در روز برسد.

عوارض جانبی آلفا لیپوئیک اسید
مطالعات بسیار زیادی وجود دارد که نشان می دهند مصرف ۵۰ میلی گرم آلفا لیپوئیک اسید در روز هیچگونه عارضه جانبی ایجاد نخواهد کرد. در ۴ مطالعه انجام گرفته بر روی انسان مسمومیت ناچیزی در اثر مصرف ۱۰۰ تا ۶۰۰ میلی گرم لیپوئیک اسید در روز بین ۳ هفته تا ۶ ماه مشاهده شده است. در مطالعاتی که دوزهای بالا (۵۰۰ میلی گرم در روز و یا بیشتر) برای مدت زمان طولانی به افراد داده شده تاثیر پایین آورندگی گلوکوز خون مشاهده شده است. همچنین در برخی افراد موارد جزئی از حساسیت های پوستی مشاهده شده ولی این موارد بسیار نادر هستند و بنابراین نمی توان آن ها را در زمره عوارض جانبی شایع طبقه بندی کرد.

ترجمه از :
http://bodybuilding-wizard.com/chromium-picolinate-as-a-bodybuilding-supplement/

https://www.bodybuilding.com/fun/ala.htm

VANADYL SULPHATE BODYBUILDING BENEFITS?

نُوو رپید فلکس پن NovoRapid

۱. نام محصول دارویی
نُوو رپید فلکس پن ۱۰۰ واحد/میلی لیتر محلول قابل تزریق در یک قلم از پیش پر شده.
۲. ترکیب کیفی و کمی
۱ میلی لیتر محلول حاوی ۱۰۰ واحد انسولین اسپارت (معادل ۳.۵ میلی گرم)، و ۱ قلم آماده حاوی ۳ میلی لیتر معادل ۳۰۰ واحد انسولین اسپارت است. انسولین اسپارت محصولی است که با تکنولوژی نوترکیب دی ان ای تولید شده است.
۳. شکل دارویی
محلول قابل تزریق. محلول شفاف، بی رنگ و رقیق.
۴. خصوصیات بالینی
۴.۱. نشانه های درمانی
نُوو رپید برای درمان بیماری دیابت در بزرگسالان، نوجوانان و کودکان ۱ ساله و بزرگتر بکار می رود.
۴.۲. واحد دوز و روش مصرف
واحد دوز
اندازه گیری دوز در محصولات انسولینی، ازجمله انسولین اسپارت، بر حسب واحد می باشد، درحالیکه توان و اثربخشی انسولین انسانی به واحد های بین المللی بیان می شود.
مقدار دوز نُوو رپید بصورت شخصی و بر اساس نیازهای هر فرد بیمار بطور جداگانه تعیین می شود.
نظارت دقیق بر روی میزان قند خون و تنظیم دوز انسولین، برای رسیدن به کنترل بهینه قند خون ضروری است. نیاز فردی بزرگسالان و کودکان به انسولین معمولا بین ۰.۵ تا ۱.۰ واحد به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز است. در یک رژیم درمانی پایه، ۵۰ تا ۷۰ درصد از این نیاز باید توسط نُوو رپید و باقی با انسولین میان مدت یا بلند مدت تامین می شود.
اگر بیمار فعالیت بدنی خود را افزایش دهد، رژیم غذایی معمول خود را تغییر دهد و یا دچار بیماری طولانی مدت شود، نیاز به تنظیم مجدد دوز انسولین دارد.

۱- نُوو رپید چیست و در چه مواردی استفاده می شود؟
نُوو رپید یک نوع انسولین مدرن (شبه انسولین) با تاثیر فوری است. محصولات انسولینی مدرن، نسخه ای بهبود یافته از انسولین انسانی هستند.
نُوو رپید برای کاهش سطح قند خون بالا در بزرگسالان، نوجوانان و کودکان بالای یک سال مبتلا به بیماری دیابت استفاده می شود. دیابت یا مرض قند بیماری است که در آن بدن انسولین کافی برای کنترل سطح قند خون تولید نمی کند. درمان با نُوو رپید باعث جلوگیری از دچار شدن به عوارض بیماری دیابت می شود.
نُوو رپید ۱۰-۲۰ دقیقه پس از تزریق، شروع به پایین آوردن قند خون شما می کند، بیشینه تاثیر نواراپید یک تا سه ساعت پس از تزریق اتفاق می افتد و این تاثیر ۳-۵ ساعت در بدن شما باقی می ماند. به دلیل این تاثیر کوتاه مدت، نُوو رپید بایستی با محصولات انسولینی میان مدت و یا بلند مدت ترکیب شود. علاوه بر این نُوو رپید می تواند بصورت تزریق پیوسته در سیستم های پمپی استفاده شود.

۲- نکاتی که پیش از استفاده از نُوو رپید باید بدانید
در موارد زیر از نُوو رپید استفاده نکنید
– اگر شما به انسولین اسپارت یا به دیگر محتویات دارو حساسیت دارید.
– اگر احتمال شروع هیپوگلیسیمیا یا افت قند خون را می دهید.
– اگر فلکس پن از دست شما افتاد، شکست و یا به هر طریقی دچار آسیب شد.
– اگر به شیوه مناسب و در جای خنک نگهداری نشده.
– اگر انسولین شفاف و بی رنگ نبود.
اگر هر کدام از این موارداتفاق افتاد، از نُوو رپید استفاده نکنید. با پزشک یا پرستار و داروساز جهت راهنمایی تماس بگیرید.

پیش از مصرف نُوو رپید
– برچسب را به دقت مطالعه کنید تا از نوع صحیح انسولین اطمینان حاصل کنید.
– برای جلوگیری از انتقال آلودگی، همیشه در هر بار تزریق از سوزن نو استفاده کنید.
– سوزن ها و فلکس پن نُوو رپید نباید بطور مشترک استفاده شوند.

اخطار و توجه
بعضی شرایط و فعالیت ها می توانند بر روی نیاز بدن شما به انسولین تاثیر بگذارند. در موارد زیر از پزشک مشاوره بگیرید.
– اگر کلیه و یا کبد شما و همچنین غدد فوق کلیوی، هیپوفیز و تیروئید دچار مشکل شده است.
– اگر شما بیش از معمول فعالیت بدنی دارید و یا در صدد تغییر رژیم غذایی روزانه خود هستید. این موارد روی سطح قند خون شما تاثیر می گذارد.
– اگر شما بیمار هستید، استفاده از انسولین را ادامه دهید و با پزشکتان مشورت کنید.
– اگر شما قصد خروج از کشور را دارید، مسافرت به مناطق زمانی متفاوت روی نیاز بدن به انسولین و زمان تزریق تاثیر می گذارد.

کودکان
از این دارو برای نوزادان زیر ۱ سال، به دلیل عدم وجود تحقیقات بالینی مناسب، استفاده نکنید.

نُوو رپید و داروهای دیگر
چنانچه قصد استفاده از داروهای دیگری دارید و یا در حال حاضر دارویی مصرف میکنید و یا به تازگی مصرف کرده اید، حتما پزشک خود را از این موضوع آگاه سازید.
بعضی از دارو ها بر روی سطح قند خون تاثیر می گذارند و این به معنی این است که دوز انسولین شما باید تغییر کند. در زیر به بعضی از این داروها که بر روی درمان انسولین شما تاثیرگذار هستند اشاره شده است.
در صورت مصرف داروهای زیر، احتمال افت قند خون شما بالا خواهد رفت.
– داروهای دیگری که جهت درمان دیابت تجویز می شوند
– بازدارنده های اکسيداز مونوآمين (داروی درمان افسردگی)
– مسدود کننده های بتا (داروی فشار خون بالا)
– بازدارنده های آنزیم تبدیل آنژیوتنزین (داروی برخی مشکلات قلبی و فشار خون بالا)
– سالیسیلات ها (مسکن و تب بر)
– استروئيد هاي آنابوليک (مانند تستسترون)
– سولفونامیدها (درمان عفونت)

در صورت مصرف داروهای زیر، احتمال افزایش سطح قند خون شما بالا خواهد رفت.
– داروهای جلوگیری از بارداری خوراکی
– تیازیدها (داروی فشار خون بالا)
– گلوکوکورتیزویدها ( مانند کورتیزون که برای درمان گرگرفتگی استفاده می شود)
– هورمون های تیروئید (برای درمان اختلالات غده تیروئید استفاده می شوند)
– سیمپاتومیمتیک ها ( مانند اپی نفرین(آدرنالیین)ف سالبوتامول، و تربوتالین که جهت درمان آسم استفاده می شود.)
– هورمون رشد (دارویی که جهت تحریک رشد استخوانی و بدنی استفاده می شود و تاثیرش بر روی پروسه سوخت و ساز بدن ثابت شده است.)
– دانزول (دارویی که بر روی تخمک گذاری اثر می گذارد)

اوکترئوتید و لانتروئتید (برای درمان آکرومگالی، یک بیماری هورمونی نادر که معمولا در افراد میانسال دیده می شود و به دلیل ترشح بیش از اندازه هورمون رشد توسط غده هیپوفیز اتفاق می افتد، استفاده می شود) نیز می توانند سبب کاهش و یا افزایش سطح قند خون شوند.
مسدود کننده های بتا (برای درمان فشار خون بالا استفاده می شوند) ممکن است باعث مختل شدن و یا ضعیف شدن نشانه هایی شوند که به شما در تشخیص افت قند خون کمک می کنند.
پیوگلیتازون (قرص هایی که برای درمان دیابت نوع ۲ بکار می روند)
در بعضی بیماران با سابقه طولانی ابتلا به دیابت نوع دوم و بیماری های قلبی، یا سابقه سکته، که بطور همزمان توسط پیوگلیتازون و انسولین تحت درمان بودند، پیشرفت نارسایی های قلبی مشاهده شده است. به محض اینکه نشانه های حمله و نارسایی قلبی مانند تنگی نفس و افزایش ناگهانی وزن و ورم محیطی را مشاهده کردید به پزشک مراجعه کنید. چنانچه شما هریک از دارو های فوق را مصرف می کنید، حتما به پزشک خود اطلاع دهید.

مصرف الکل و نُوو رپید
– چنانچه شما الکل مصرف می کنید، از آنجاییکه سطح قند خون شما دچار نوسان می شود، نیاز بدن شما به انسولین ممکن است است تغییر کند. در این هنگام نظارت دقیق بر روی سطح قند خون ضروری است.
بارداری و شیردهی
– اگر شما باردار هستید، گمان می کنید که باردارید، و یا برنامه ای برای باردار شدن دارید، پزشک خود را پیش از تجویز دارو از این موضوع آگاه کنید. نُوو رپید می تواند در طول حاملگی استفاده شود. دوز انسولین شما ممکن است در طول زمان بارداری و بعد از وضع حمل نیاز به تغییر داشته باشد. کنترل دقیق دیابت بخصوص جلوگیری از افت شدید قند خون برای سلامت فرزند شما ضروری است.
– محدودیتی برای استفاده از نُوو رپید در هنگام شیردهی وجود ندارد. با این وجود پزشک خود را از این موضوع آگاه کنید.

راننگی و کار با ماشین آلات
– در موارد زیر، از پزشک خود درباره اجازه رانندگی یا کار با ماشین آلات سوال کنید.
-اگر شما بطور مکرر دچار افت قند خون می شوید
-اگر در تشخیص افت قند خون دچار مشکل هستید.
اگر قند خون شما بالا و یا پایین باشد، تمرکز و قدرت عکس العمل شما تحت تاثیر قرار می گیرد و بنابراین توانایی شما برای رانندگی و کار با ماشین آلات مختل خواهد شد. در این وضعیت ممکن است باعث به خطر افتادن خود و یا دیگران شوید.
نُوو رپید تاثیر بسیار سریعی دارد، بنابراین در صورت افت قند خون، شما بسیار سریعتر از انسولین انسانی آن را تجربه خواهید کرد.
اطلاعات مهم درباره برخی محتویات نُوو رپید
نُوو رپید حاوی کمتر از ۱ میلی مول سدیم (۲۳ میلی گرم) در هر دوز است، بنابراین نُوو رپید عملا بدون سدیم است.

۳- چگونه از نُوو رپید استفاده کنیم
– دوز و زمان مصرف انسولین
همیشه زمان و دوز مصرف انسولینتان را دقیقا همان گونه که پزشکتان گفته تنظیم کنید. اگر در این باره مطمئن نیستید حتما با پزشکتان تماس بگیرید.
نواراپید معمولا باید بلافاصله پیش از یک وعده غذایی استفاده شود. اگر بدون خوردن غذا نُوو رپید را تزریق کردید، برای جلوگیری از افت قند خون حتما طی ۱۰ دقیقه یک وعده غذایی یا میان وعده مصرف کنید. در برخی زمان ها لازم است که نُوو رپید بلافاصله پس از وعده غذایی مصرف شود.
انسولین خود را بدون نظر پزشک تغییر ندهید. زمانی که نوع و یا شرکت سازنده انسولین تغییر می کند، لازم است که دوز مصرفی توسط پزشک مجددا تنظیم شود.
– استفاده در کودکان و نوجوانان
نُوو رپید می تواند در نوجوانان و کودکان بالای یک سال بجای انسولین انسانی قابل حل، هنگامی که تاثیر فوری دارو مورد نیاز است، استفاده شود. به عنوان مثال زمانی که کنترل و پیش بینی غذای مصرفی کودک و تخصیص انسولین برای بلند مدت مشکل باشد.
– استفاده در گروه های بیمار خاص
اگر عملکرد کلیه و کبد شما دچار مشکل شده، و یا اگر بالای ۶۵ سال سن دارید، نیاز است که سطح قند خون خود را بطور مستمر اندازه گیری کرده و با توجه به آن با پزشکتان برای تعیین و تغییر دوز انسولین مشورت کنید.
– نحوه و محل تزریق
نُوو رپید برای تزریق زیر پوست و یا برای استفاده در سیستم پمپ تزریق پیوسته طراحی شده است. استفاده در سیستم تزریق پمپی نیازمند دستورالعمل های جامعی است که توسط کادر پزشکی باید آموزش داده شود. شما هرگز نباید شخصا این محصول را بصورت وریدی و یا در ماهیچه تزریق کنید. در صورت لزوم، نُوو رپید می تواند درون رگ تزریق شود اما این کار باید حتما فقط توسط کادر پزشکی انجام شود.
در هر بار تزریق، محل تزریق را بصورت چرخشی عوض کنید. این کار مانع از ایجاد برامدگی یا چاله های پوستی می شود که در اثر تزریق های متوالی روی یک نقطه از پوست پدید می آیند. بهترین ناحیه ها برای تزریق شامل: قسمت جلویی شکم، قسمت بالایی بازو و قسمت جلویی ران می شوند. در صورت تزریق در شکم، انسولین بسیار سریعتر کار خود را آغاز می کند. شما باید همیشه قند خون خود را بطور منظم اندازه گیری کنید.
– چگونه از قلم نُوو رپید فلکس پن استفاده کنیم
نُوو رپید فلکس پن یک قلم از پیش پر شده، با کد رنگی و یکبار مصرف حاوی انسولین اسپارت است.
دستورالعمل های استفاده در این راهنما را به دقت مطالعه کنید. شما باید دقیقا مطابق راهنما از این قلم استفاده کنید. همیشه پیش از تزریق اطمینان حاصل کنید که از قلم درست استفاده می کنید.
– اگر مقدار بیشتری از آنچه باید انسولین تزریق کردید
اگر مقداری بیشتر از حد نیاز انسولین تزریق کردید، ممکن است دچار افت قند خون شوید. قسمت ۴، خلاصه عوارض جانبی معمول و جدی را مطالعه کنید.
– اگر فراموش کردید که انسولین خود را تزریق کنید
اگر فراموش کنید که انسولین تجویزی خود را تزریق کنید، قند خون شما ممکن است بیش از حد بالا برود. عوارض دیابت در بخش ۴ را مطالعه کنید.
– اگر استفاده از انسولین را متوقف کنید
اگر شما استفاده از انسولین را بدون مشورت با پزشک قطع کنید، این موضوع می تواند منجر به بالا رفتن شدید قند خون و کتو اسیدوسیس شود و شما را دچار عوارض جدی بیماری دیابت کند. عوارض دیابت در بخش ۴ را مطالعه کنید.

۴- عوارض جانبی احتمالی
مانند همه داروها، این دارو هم عوارض جانبی ناخواسته ای دارد. اگرچه همه ممکن است به این عوارض دچار نشوند.
a. خلاصه عوارض جانبی شایع و جدی
– افت قند خون (هیپوگلیسمیا) یکی از تاثیرات جانبی بسیار شایع است. این عارضه ممکن است بیش از یک دهم شانس بروز داشته باشد.
افت قند خون ممکن است در موارد زیر اتفاق بیفتد:
-اگر شما بیش از حد انسولین تزریق کنید
-اگر بیش از حد، کم غذا بخورید و یا اینکه یک وعده را حذف کنید
-اگر بیش از حد معمول ورزش کنید
-الکل مصرف کنید
نشانه های افت قند خون: عرق سرد، پوست رنگ پریده و خنک، سردرد، ضربان قلب تند، حالت تهوع، احساس گرسنگی شدید، تغییرات موقتی در دید، خواب آلودگی، ضعف و خستگی غیرمعمول، حالات عصبی و لرزش، احساس اضطراب، احساس گیجی و اختلال در تمرکز.
افت قند خون شدید می تواند به بیهوشی منجر شود. اگر افت قند خون شدید و طولانی مدت، درمان نشود، می تواند منجر به آسیب مغزی (موقتی و دائمی) و حتی مرگ شود. در صورت بیهوشی، با تزریق هورمون گلوکاگون توسط یک فرد آموزش دیده، هوشیاری به سرعت باز می گردد. در صورت تزریق گلوکاگون، شما به محض به هوش آمدن به گلوکوز یا غذاهای شیرین نیاز دارید. چنانچه شما به درمان توسط گلوکاگون واکنشی نشان ندهید، لازم است که در بیمارستان تحت درمان قرار گیرید.
کارهایی که لازم است در هنگام افت قند خون انجام دهید
-اگر دچار افت قند خون شدید، قرص گلوکوز یا مواد غذایی با شیرینی بالا (مثل بیسکوییت، شیرینی، آب میوه) بخورید. در صورت امکان قند خون خود را اندازه گیری کرده و به استراحت بپردازید. محض احتیاط، همیشه قرص گلوکوز یا اسنک های شیرین به همراه خود داشته باشید.
-زمانی که نشانه های افت قند خون بهبود پیدا کرد و سطح انسولین به حالت پایدار رسید، درمان انسولین را مطابق معمول ادامه دهید.
-اگر افت قند خون چنان شدیدی را تجربه کردید که منجر به بیهوشی شما شده، اگر احتیاج به تزریق گلوکاگون پیدا کردید، ویا اینکه اگر تعداد دفعات زیادی دچار افت قند خون شدید، با پزشک متخصص صحبت کنید. مقدار و زمان بندی تزریق انسولین، رژیم غذایی، و سطح فعالیت و ورزش شما نیاز به تنظیم مجدد دارد.
به اطرافیان خود درباره اینکه شما به دیابت مبتلا هستید و همینطور در مورد پیامد های آن اطلاع دهید. همینطور در مورد افت قند خون و اینکه ممکن است در نتیجه آن هوشیاری خود را از دست بدهید. به آن ها اطلاع دهید که اگر شما از هوش رفتید، آنها باید شما را به پهلو خوابانده و سپس بی درنگ برای گرفتن کمک پزشکی اقدام کنند و یا با اورژانس تماس بگیرند. در این هنگام آن ها نباید هیچ نوع غذا یا نوشیدنی به شما بخورانند به دلیل این که خطر خفگی وجود دارد.
– واکنش های جدی آلرژیک به نُوو رپید یا یکی از اجزای تشکیل دهنده آن (بنام واکنش آلرژیک جهازی) یکی از عوارض جانبی بسیار نادر است، اما بطور بالقوه می تواند تهدیدی برای جان بیمار باشد. این عوارض ممکن است کمتر از یک مورد در هر ۱۰ هزار نفر اتفاق بیفتد.
در موارد زیر سریعا به پزشک مراجعه کنید:
-اگر نشانه های حساسیت به نقاط دیگر بدن گسترش پیدا کرد
-اگر به صورت ناگهانی احساس ناخوشی کرده و، شروع به عرق کرده و دچار حالت تهوع، تنگی نفس، تپش قلب و سرگیجه شوید.
اگر هر کدام از این نشانه ها در شما اتفاق افتاد سریعا به پزشک مراجعه کنید.
b. لیست سایر عوارض جانبی

-عوارض جانبی غیر معمول
این عوارض کمتر از یک مورد در هر ۱۰۰ نفر اتفاق می افتند.
-حساسیت: واکنش های حساسیتی (درد، سرخی، ورم، التهاب، خون مردگی، تورم و خارش) ممکن است در محل تزریق اتفاق بیفتد. این علائم معمولا حداکثر یک هفته پس از ادامه مصرف انسولین ناپدید می شوند. اگر علائم باقی ماندند و یا به نقاط دیگر بدن گسترش یافتند، فورا با پزشکتان تماس بگیرید.
-مشکلات بینایی: زمانی که شما برای اولین بار شروع به درمان با انسولین می کنید، ممکن است دید شما با اختلال مواجه شود، ولی این اختلال معمولا موقتی است.
-تغییر فرم محل تزریق (لیپودیستروفی) : بافت چربی زیر پوست در محل تزریق ممکن است جمع شده (لیپوآتروفی) و یا ضخیم شود (لیپوهایپرتروفی). تغییر محل تزریق پس از هر بار تزریق انسولین از بوجود آمدن چنین مشکلاتی جلوگیری می کند. چنانچه شما در محل تزریق شاهد گود شدن و یا ضخیم شدن پوست بودید، این موضوع را با پزشک و یا پرستار خود در میان بگذارید. این حالت ها می توانند تشدید شوند. همچنین در صورت تزریق در این ناحیه ها، جذب انسولین ممکن است دستخوش تغییراتی شود.
-ورم مفاصل: هنگامی که شما شروع به تزریق انسولین می کنید، ذخیره آب اضافی ممکن است به ورم کردن اطراف قوزک پا و دیگر مفصل های بدن منجر شود. این نشانه ها بطور طبیعی خسلس زود از بین می رود. اگر این اتفاق نیفتاد به پزشک خود اطلاع دهید.
-رتیوپاتی دیابتی: (یک بیماری چشمی و از عوارض دیابت است که می تواند منجر به از دست رفتن بینایی فرد بیمار شود). اگر شما رتیوپاتی دیابتی دارید و سرعت بالا رفتن سطح قند خون شما بسیار زیاد است، رتیوپاتی شما بدتر خواهد شد. با پزشک خود در این باره مشورت کنید.

-عوارض جانبی نادر
این عوارض کمتر از یک مورد در هر ۱۰۰۰ نفر اتفاق می افتند.
-نوروپاتی دردناک: (درد ناشی از آسیب عصبی) اگر سرعت بالا رفتن سطح قند خون شما زیاد است، ممکن است درد مرتبط با اعصاب را تجربه کنید. به این عارضه نوروپاتی دردناک حاد گفته می شود و معمولا گذرا است.
-گذارش عوارض جانبی
اگر شما به هر شکلی از عوارض جانبی دچار شدید، به پزشک و یا پرستار خود اطلاع دهید. این مورد همچنین شامل هر گونه عوارض جانبی که در این مطلب ذکر نشده نیز می شود.
c. تاثیرات دیابت
i. قند خون بالا
قند خون بالا در شما اتفاق می افتد اگر:
-انسولین کافی تزریق نکرده باشید
-تزریق انسولین را فراموش کرده و یا بطور کلی قطع کنید
-بصورت متوالی انسولینی کمتر از آنچه نیاز دارید تزریق کنید
-دچار عفونت و یا تب شوید
-بیش از حد معمول غذا بخورید
-کمتر از حد معمول فعالیت داشته باشید
علائم هشدار دهنده قند خون بالا:
علائم هشدار دهنده به تدریج ظاهر می شوند. این علائم شامل: افزایش دفع ادرار، احساس تشنگی، کاهش اشتها، حالت تهوع، احساس کسالت یا خستگی، سرخی و خشکی پوست، خشکی دهان و بوی میوه ای (استون) دهان.
اگر دچار قند خون بالا شدید چه کاری باید انجام دهید:
-اگر شما هر یک از علائم بالا را در خود مشاهده کردید، قند خون خود را اندازه گیری کنید، در صورت امکان ادرار خود را جهت وجود کیتون برسی کنید، و فورا به پزشک مراجعه کنید.
-این علائم همچنین ممکن است نشانه های یک بیماری بسیار جدی تر بنام دیابتیک کتواسیدوسیس (ساخته شدن اسید در خون، به دلیل اینکه بدن سلول های چربی را به جای قند می شکند) باشد. اگر درمان مناسب در این وضعیت انجام نپذیردف میتواند منجر به کمای دیابتی و در نهاست مرگ شود.

۵- نحوه نگهداری نُوو رپید
این دارو را دور از دسترس و دید کودکان نگهداری کنید.
از این دارو بعد از تاریخ انقضای آن استفاده نکنید. این تاریخ بر روی برچسب فلکس پن و همچنین بر روی جعبه بعد از عبارت ‘exp’ آورده شده است. تاریخ انقضا به آخرین روز در ماه ذکر شده اشاره دارد. همیشه درپوش فلکس پن را برای محافظت در برابر نور بر روی آن نگه دارید. نُوو رپید باید از قرار گرفتن در مقابل حرارت و نور شدید محافظت شود.
پیش از باز کردن: نُوو رپید فلکس پنی که هنوز استفاده نشده باید در یخچال و در درجه حرارت بین ۲ تا ۸ درجه سانتی گراد نگهداری شود. از تماس نُوو رپید با مواد یخ زده و منجمد کردن آن خودداری کنید.
در حین استفاده و یا حمل به صورت یدک: نُوو رپید فلکس پنی را که در حال استفاده هستید و یا به عنوان یدکی حمل میکنید را می توان تا ۴ هفته در دمای اتاق (زیر ۳۰ درجه سانتی گراد) نگهداری کرد.
هیچ گونه دارویی را از طریق فاضلاب خانگی و یا سیستم دفع زباله خانگی دور نریزید. از داروساز یا کادر پزشکی در مورد دور ریختن داروهایی که استفاده نمی کنید سوال کنید.

۶- محتویات بسته و سایر اطلاعات
-نُوو رپید حاوی چه عناصری است
-ماده اصلی فعال انسولین اسپارت است. هر میلی لیتر حاوی ۱۰۰ واحد انسولین اسپارت است.هر قلم آماده حاوی ۳۰۰ واحد انسولین اسپارت در ۳ میلی لیتر محلول قابل تزریق است.
-دیگر محتویات شامل: گلیسرول، فنول، متاسرزول، زینک کلراید، دی سدیم فسفات دی هیدرات، سدیم کلراید، هیدروکلریک اسید، سدیم هیدروکساید و آب برای تزریق هستند.

دستورالعمل نحوه استفاده از نُوو رپید بصورت محلول قابل تزریق در فلکس پن
دستورالعمل های زیر را پیش از استفاده از فلکس پن به دقت مطالعه کنید. اگر شما دستورات را به دقت انجام ندهید ممکن است انسولین کمتر و یا بیشتری به بدن خود برسانید که این موضوع منجر به بالا رفتن و یا افت قند خون شما خواهد شد.
فلکس پن یک قلم حاوی انسولین از پیش پر شده، با یک صفحه مدور برای انتخاب دوز دارو است. شما می توانید دوز دارو را از ۱ تا ۶۰ واحد در اندازه های یک واحدی انتخاب کنید. فلکس پن برای استفاده با نیدل (سوزن) های یکبار مصرف نوا فاین و نوا تویست با طول ۸ میلی متر طراحی شده است. برای احتیاط همیشه یک وسیله تزریق انسولین اضافی برای هنگامی که فلکس پن آسیب ببیند یا گم شود به همراه داشته باشید.

ترجمه از :
آژانس داروی اروپا

استفاده از این مطالب تنها
با ذکر نام سایت مجیک بادی مجاز می باشد!
LANTUS لانتوس

لانتوس LANTUS برای کنترل قند خون در بیماران دیابتی استفاده می شود. دیابت نوع اول در کودکان بیمار و دیابت نوع ۲ در بزرگسالان. لانتوس برای درمان کتواسیدوسیس دیابتی توصیه نمی شود.
۲- دوز و نحوه مصرف
۲۰۱- دستورالعمل های مصرف مهم
– از لانتوس بصورت تزریق زیرپوستی و یک بار در روز در زمان دلخواه استفاده کنید اما هر روز در همان زمان مصرف کنید.
– پیش از شروع مصرف لانتوس، بیماران باید برای استفاده صحیح آموزش دیده و با تکنیک های تزریق آشنا شوند.
– بیماران باید از دستورالعمل های مصرف صحیح لانتوس پیروی کنند.
– از لانتوس بصورت تزریق زیرپوستی در ناحیه شکم، ران و دلتوئید استفاده کنید، و ناحیه تزریق بعدی را بصورت چرخشی انتخاب کنید تا دو تزریق پشت سرهم در یک نقطه نباشد.
– پیش از مصرف، شکل ظاهری محلول را از نظر وجود ذرات معلق و رنگ بررسی کنید، تنها در صورتی که محلول شفاف و بی رنگ بود و ذرات معلقی مشاهده نشد، استفاده کنید.
– از قلم های آماده سولواستار و سرنگ های لانتوس استفاده نشده (باز نشده) در یخچال نگهداری کنید.
– از این محصول برای استفاده در پمپ انسولین یا تزریق وریدی استفاده نکنید
– از رقیق کردن یا ترکیب لانتوس با انسولین یا دیگر مواد جدا خودداری کنید
– قلم از پیش پر شده سولو استار برای استفاده انفرادی بیمار است.
۲۰۲- دستورالعمل دوز عمومی
– برای هر شخص باید با توجه به نیازهای متابولیک فردی، نتایج نظارت بر میزان قند خون و هدفی که برای کنترل قند خون تعیین کرده است، مقدار دوز مشخصی از لانتوس تعیین و تنها برای آن شخص تجویز شود.
– مقدار دوز مصرفی ممکن است به دلایلی از قبیل میزان فعالیت فیزیکی، تغییرات در الگوی تغذیه (بعنوان مثال مصرف غذاهای پرکالری یا تغییر در زمان وعده های غذا )، هنگام بیماری های حاد یا تغییرات در کلیه ها یا عملکرد کبد، نیاز به تنظیم مجدد داشته باشد. تغییر دوز باید تحت نظارت پزشک و نظارت مناسب بر روی میزان قند خون صورت پذیرد.

۲۰۳- شروع درمان با لانتوس
دیابت نوع ۱
– در بیماران با دیابت نوع ۱، لانتوس باید بطور پیوسته با انسولین با تاثیر سریع استفاده شود. دوز پیشنهادی لانتوس در بیماران با دیابت نوع اول برای شروع، یک سوم کل نیاز روزانه به انسولین است. برای تامین باقی نیاز بدن به انسولین در روز باید از انسولین با تاثیر فوری استفاده کرد.
دیابت نوع ۲
– دوز مناسب لانتوس برای شروع در بیماران مبتلا به دیابت نوع دوم که تا کنون توسط انسولین تحت درمان قرار نگرفته اند ۰.۲ واحد به ازای هر کیلو و یا حداکثر ۱۰ واحد، یک بار در روز است. در هنگام درمان با لانتوس ممکن است دوز و زمان مصرف داروهای خوراکی ضد دیابت احتیاج به تنظیم مجدد داشته باشد.

۲۰۴- تغییر از درمان های مبتنی بر انسولین به درمان لانتوس
– اگر بیماری قصد جایگزینی لانتوس را با تزریق توجیو ۳۰۰ واحدی یکبار در روز داشته باشد، دوز پیشنهادی لانتوس برای شروع ۸۰ درصد از دوز مصرفی توجیو است که دیگر نباید مصرف شود. این کاهش دوز احتمال وقوع افت قند خون را کاهش می دهد.
– اگر بیمار قصد جایگزینی یک رژیم غذایی بهمراه تزریق انسولین بلند مدت یا میان مدت با یک رژیم غذایی بهمراه لانتوس را داشته باشد، تغییر در مقدار دوز انسولین پایه، مقدار و زمان استفاده از انسولین با تاثیر سریع و دوز هرنوع داروی خوراکی مصرفی باید مورد برسی و تنظیم مجدد قرار گیرد.
– اگر بیمار قصد جایگزینی تزریق یک بار در روز انسولین ان پی اچ با تزریق یک بار در روز لانتوس را داشته باشد، مقدار دوز لانتوس مشابه مقدار دوز ان پی اچ است که دیگر مصرف نمی شود.
– اگر بیمار قصد جایگزینی تزریق دوبار در روز انسولین ان پی اچ با تزریق یک بار در روز لانتوس را داشته باشد، مقدار دوز پیشنهادی برای شروع مصرف شامل ۸۰ درصد از مجموع دوز ان پی اچ در روز است که دیگر مصرف نمی شود. این کاهش دوز احتمال وقوع افت قند خون را کاهش می دهد.

۳- شکل مصرف
تزریق: ۱۰۰ واحد در میلی لیتر انسولین گلارجین. لانتوس در دو شکل موجود است:
– آمپول ۱۰ میلی لیتری
– قلم آماده مصرف سولواستار ۳ میلی لیتری

۴- موارد منع مصرف
لانتوس در موارد زیر منع مصرف دارد:
– هنگام وقوع افت قند خون شدید
– در بیماران با سابقه حساسیت به لانتوس و یا اجزای دیگر آن

۵- جوانب احتیاط و هشدارها
۵۰۱- هرگز از قلم آماده لانتوس سولواستار، سرنگ و یا نیدل بصورت مشترک استفاده نکنید
هرگز نباید از قلم آماده سولواستار بطور مشترک استفاده شود، حتی اگر سوزن سرنگ آن تعویض شود. استفاده مشترک باعث می شود ریسک انتقال عوامل بیماری زا افزایش پیدا کند.
۵۰۲- افزایش یا افت قند خون با تغییر در رژیم انسولین
تغییر در شدت مصرف، سازنده محصول، نوع و یا روش مصرف انسولین ممکن است در کنترل میزان قند خون اختلال ایجاد کرده و زمینه را برای افت ناگهانی قند خون و یا افزایش میزان قند خون و عوارض آن مهیا کند. این تغییرات باید تحت احتیاط و مراقبت های پزشکی انجام پذیرد و همچنین دفعات اندازه گیری میزان قند خون نیز باید افزایش پیدا کند. در بیماران دیابتی نوع دوم، تنظیم مجدد تمامی داروهای خوراکی و محصولات ضد دیابتی نیز مورد نیاز است.
۵۰۳- افت قند خون
افت قند خون شایع ترین واکنش نامطلوب در ارتباط با مصرف انسولین است که شامل لانتوس نیز می شود. افت قند خون شدید می تواند باعث حمله های ناگهانی شود که ممکن است حتی جان بیمار را با مخاطره مواجه کند و یا باعث عوارض جدی شود. افت قند خون توانایی تمرکز را مختل کرده و زمان واکنش را افزایش می دهد. این اتفاق ممکن است خود فرد یا اطرافیان وی را در موقعیت هایی که نیاز به تمرکز دارند در خطر جدی قرار دهد ( مانند رانندگی یا کار با ماشین آلات). افت قند خون می تواند بصورت ناگهانی اتفاق بیفتد و نشانه های آن از فردی به فرد دیگر و حتی در همان فرد و در دفعات بعدی متفاوت است. نشانه های افت قند خون ممکن است در بیماران با سابقه طولانی دیابت، بیمارانی که از داروهای مختل کننده سیستم عصبی استفاده می کنند و یا بیمارانی که سابقه بازگشت افت قند خون دارند، بصورت خاموش باشند و بیمار از این اتفاق مطلع نشود.
عوامل خطر در افت قند خون
خطر افت قند خون پس از تزریق انسولین و از جمله لانتوس به عوامل مختلفی از جمله طول مدت زمان تاثیرگذاری انسولین بستگی دارد. بطور کلی این خطر زمانی بالا می رود که تاثیر پایین آوردندگی قند خون توسط انسولین در حداکثر مقدار خود باشد. مانند سایر انسولین های آماده برای تزریق، تاثیر پایین آورندگی قند خون لانتوس ممکن است در افراد مختلف و در زمان های مختلفی که فرد از آن استفاده می کند، بسته به شرایط مختلف، متفاوت باشد. شرایطی مانند ناحیه تزریق و همینطور دما و گردش خون در این ناحیه می توانند بر روی اثربخشی انسولین اثرگذار باشند. عوامل دیگری که ممکن است ریسک افت قند خون را افزایش دهند شامل تغییر در الگوی تغذیه، تغییر در سطح فعالیت فیزیکی و تغییر در داروها و روش های کمکی در مهار دیابت می شود. بیماران دارای اختلال کلیه یا کبد از ریسک بالاتری برای افت قند خون برخوردارند.
روش های پیشگیری و مقابله با افت قند خون
بیماران و اطرافیان آن ها را باید برای تشخیص و مدیریت افت قند خونی که در پی تزریق انسولین اتفاق می افتد آموزش داد. نظارت فرد بر روی سطح قند خون خود در طول روز نقش اساسی در جلوگیری و مدیریت افت قند خون بازی می کند. بیمارانی که دارای ریسک بالاتری هستند و همینطور آن هایی که سطح هوشیاری و تمرکز خود را در هنگام افت قند از دست می دهند لازم است تعداد دفعات اندازه گیری قند خون خود را در طول روز افزایش دهند.
تاثیر بلند مدت لانتوس ممکن است بازیابی و بازگشت حالت طبیعی در هنگام افت قند خون را با تاخیر مواجه کند.
۵۰۴- اشتباهات دارویی
استفاده اشتباه در بین محصولات انسولینی، بویژه اشتباه بین انسولین با تاثیر بلند مدت و انسولین با تاثیر سریع در مواردی مشاهده شده است. برای جلوگیری از چنین اشتباهاتی بین لانتوس و دیگر اشکال انسولین، بیمار باید آموزش ببیند که همیشه پیش از تزریق برچسب انسولین را مطالعه کند.

۵۰۵- واکنش های آلرژیک و حساسیت شدید
آلرژی بسیار شدید که می تواند تهدیدی برای جان فرد باشد، مانند آنفلاکسیس، می تواند در هنگام تزریق محصولات انسولینی از جمله لانتوس اتفاق بیفتد. اگر واکنش های شدید حساسیتی اتفاق افتاد، مصرف لانتوس را قطع کرده و به درمان و نظارت بر روی نشانه های حساسیتی تا رفع آن ها ادامه دهید. لانتوس در بیمارانی که به انسولین گلارگین یا دیگر مواد موثره در آن حساسیت داشته باشند میتواند منجر به واکنش حساسیتی شود.
۵۰۶- هیپوکالمیا یا کاهش غیرطبیعی سطح پتاسیم خون
تمامی محصولات انسولینی، از جمله لانتوس، می توانند سبب مهاجرت پتاسیم از محیط خارج سلولی به محیط درون سلولی شوند که این اتفاق می تواند به هیپوکالیما منتج شود. درمان نکردن هیپوکالیما ممکن است به ناتوانی تنفسی، بی نظمی بطنی و حتی مرگ منتهی شود. لازم است سطح پتاسیم در بیمارانی که ریسک ابتلا به هیپوکالیما دارند مورد نظارت قرار گیرد. (بیمارانی که داروهای پایین آورنده پتاسیم استفاده می کنند و همچنین بیمارانی که تحت درمان های حساس به تجمع پتاسیم قرار دارند)
۵۰۷- انباشت مایعات و نارسایی قلبی با مصرف پیوسته آگونیست های گاما PPAR
آگونیست های گاما PPAR با توجه به دوز مصرفی بویژه زمانی که با انسولین همراه شوند می توانند سبب انباشت مایعات شوند. این موضوع می تواند منجر به نارسایی قلبی شده و یا نارسایی پیشین را تشدید کند. بیمارانی که تحت درمان انسولین و از جمله لانتوس قرار دارند و آگونیست گاما PPAR نیز مصرف میکنند باید برای تشخیص نشانه ها و علائم نارسایی قلبی تحت معاینه قرار گیرند. اگر نارسایی قلبی پیشرفت کرد، باید با توجه به استاندارد های درمان وضعیت بیمار کنترل شود که این موضوع ممکن است شامل قطع مصرف و یا تغییر دوز مصرفی آگونیست گاما PPAR شود.

۶- عوارض جانبی و واکنش های مضر
در بخش های پیشین ۳ مورد از واکنش های مضر در هنگام مصرف لانتوس را بررسی کردیم:
– هیپوگلیسمیا یا افت قند خون
– حساسیت و آلرژی شدید
– هیپوکالمیا یا پایین آمدن غیرطبیعی سطح پتاسیم خون
۶۰۱- ورم پیرامونی
برخی از بیمارانی که از لانتوس استفاده کرده اند نوعی ورم و انباشت سدیم را تجربه کردند. این مورد بخصوص در مورد افرادی رخ می دهد که در گذشته کنترل سوخت و ساز ضعیفی داشته اند که با انسولین تراپی متحول شده است.
۶۰۲- ناهنجاری های پوستی
تزریق لانتوس و عموما انسولین بصورت زیرپوستی ممکن است باعث لیپوتروفی (ایجاد گودی در پوست) و یا لیپوهایپرتروفی (بزرگ شدن یا تغییر ضخامت بافت) شود.
۶۰۳- شروع کار با انسولین و شدت کنترل گلوکوز
بهبود های شدید و سریع در کنترل گلوکوز با مواردی از جمله حالت معکوس و گذرا در عیوب انکساری چشم، بدتر شدن رتیوپاتی دیابتی و نوروپاتی جانبی دردناک و حاد ارتباط دارد. با این حال کنترل دراز مدت گلوکوز، ریسک رتیوپاتی و نوروپاتی دیابتی را کاهش می دهد.
۶۰۴- افزایش وزن
در هنگام استفاده از لانتوس و برخی انواع انسولین ممکن است افزایش وزن اتفاق بیفتد که این موضوع با تاثیر آنابولیک انسولین و کاهش قند پیشابی ارتباط دارد.
۶۰۵- واکنش آلرژیک در محل تزریق
بیمارانی که از لانتوس استفاده می کنند، مانند سایر اشکال انسولین، ممکن است واکنش هایی را در محل تزریق احساس کنند. این واکنش ها شامل قرمزی، درد، خارش، سوزش، ورم و التهاب می شود. در مطالعات بالینی که بر روی بیماران بزرگسال انجام گرفته، بیمارانی که از درمان مبتنی بر لانتوس استفاده می کردند از احتمال بالاتری برای ابتلا به درد در محل تزریق نسبت به بیمارانی که از انسولین ان پی اچ استفاده می کردند برخوردار بودند. در این مورد، درد در محل تزریق باعث قطع درمان نشده بود.
۶۰۶- آلرژی سیستمی
آلرژی های عمومی و شدید در هنگام مصرف لانتوس و دیگر انسولین ها ممکن است حتی فرد را بخطر بیندازند. این آلرژی ها شامل: آنافیلاکسیس، حساسیت پوستی عمومی، آنژیودما، اسپاسم نایچه، فشار خون پایی و شوک عصبی می شوند.
۷-اختلالات دارویی
داروهایی که ممکن است ریسک افت قند خون را بالا ببرند:
مواد ضد دیابت، بازدارنده های ACE، عوامل مسدود کننده گیرنده آنژیوتنزین۲، دیزوپیرامید، فیبرات ها، فلوکستین، بازدارنده های اکسيداز مونوآمين، پنتوکسیفیلین، پرامیلینتید، پروپوکسیفین، سالیسیلات، سوماتوستاتین، و آنتی بیوتیک های سولفونامید. در مواردی که مصرف لانتوس با این دارو ها همزمان است، تغییر دوز و کنترل و نظارت بیشتر بر روی سطح گلوکوز مورد نیاز است.

داروهایی که ممکن است تاثیر کنترل قند خون لانتوس را کاهش دهند:
آنتی سایکوتیک های غیر معمول مانند اولانزاپین و کلوزاپین، کورتيکواستروييدها، دانازول، دیورتیک ها، استروژن ها، گلوکاگون، ایزونیازید، نیاسین، داروهای ضد بارداری خوراکی، فنوتیازین، پروژستوژن ها (در دارو های ضد بارداری خوراکی موجود هستند)، بازدارنده های پروتئاز، سوماتروپین، عوامل سیمپاتومیمتیک (مانند آلبوترول، اپی نفرین، تربوتالین)، و هورمون های تیروئید. در مواردی که مصرف لانتوس با این دارو ها همزمان است، تغییر دوز و کنترل و نظارت بیشتر بر روی سطح گلوکوز مورد نیاز است.
داروهایی که ممکن است تاثیر کنترل قند خون لانتوس را کاهش یا افزایش دهند:
الکل، بازدارنده های بتا، کلونیدین، و نمک های لیتیم. پنتامیدین نیز گاهی ممکن است باعث افت قند خون شود و گاهی باعث افزایش قند خون. در مواردی که مصرف لانتوس با این دارو ها همزمان است، تغییر دوز و کنترل و نظارت بیشتر بر روی سطح گلوکوز مورد نیاز است.
داروهایی که علائم و نشانه های افت قند خون را مختل می کنند:
بازدارنده های بتا، کلونیدین، گوانیتیدین، و رزرپین. در مواردی که مصرف لانتوس با این دارو ها همزمان است، کنترل و نظارت بیشتر بر روی سطح گلوکوز مورد نیاز است.

۸- استفاده در بین گروه های خاص:
۸۰۱- حاملگی
تحقیقات کنترل شده بالینی مهمی درباره استفاده از لانتوس در بین زنان برادار وجود ندارد. و به دلیل اینکه تحقیقات بر روی زاد ولد در حیوانات همیشه نتایج مشابهی را در بین انسان ها در پی ندارد، لانتوس در زمان حاملگی باید تنها زمانی مورد استفاده قرار گیرد که فواید مشخص شده آن خطرات احتمالی بر روی جنین را توجیه کند.
تمامی حاملگی ها دارای پس زمینه ای از خطرات احتمالی در هنگام تولد هستند. این خطرات در بیماران مبتلا به قند خون بالا بیشتر هستند و کنترل مناسب سوخت و ساز کاهش می یابند. برای بیماران دیابتی و یا دارای سابقه دیابت دوران بارداری ضروری است که سوخت و ساز خود را پیش از لقاح و در زمان حاملگی به خوبی کنترل کنند. در بیماران دیابتی یا با سابقه دیابت بارداری ممکن است نیازمندی به انسولین در سه ماهه اول بارداری کاهش پیدا کند، در سه ماهه دوم بطور کلی کاهش پیدا کند و پس از زایمان بسرعت افت کند. نظارت و کنترل دقیق گلوگوز در چنین بیمارانی ضروری است. بنابراین زنان بیماری که در حال مصرف لانتوس هستند باید پزشک خود را از حاملگی و یا قصد حاملگی در آینده نزدیک مطلع کنند.
۸۰۲- مادران شیرده
انسولین داخلی بدن از طریق شیر مادر منتقل می شود؛ مشخص نیست که آیا انسولین گلارجین نیز به شیر مادر راه می یابد یا خیر. بخاطر اینکه بسیاری از داروها از جمله انسولین انسانی به شیر مادر راه می یابند، زنان شیردهی که از لانتوس استفاده می کنند باید دقت بیشتری در این موضوع داشته باشند. منعی در مورد استفاده از لانتوس در زمان شیردهی وجود ندارد اما مادران دیابتی که درحال شیردهی نیز هستند ممکن است به تنظیم مجدد دوز لانتوس نیاز داشته باشند.
۸۰۳- امراض کودکان
سلامت، ایمنی و تاثیر لانتوس در بیماران کودک (سن ۶ تا ۱۵ سال) با دیابت نوع اول ثابت شده است. بی خطری و تاثیر لانتوس در بیماران کودک زیر ۶ سال با دیابت نوع اول و بیماران کودک با دیابت نوع دوم هنوز ثابت نشده است.
دوز پیشنهادی برای جایگزینی لانتوس در بیماران کودک ۶ تا ۱۵ سال با دیابت نوع اول دقیقا مانند موارد شرح داده شده برای بزرگسالان در بخش های پیشین است. به مانند بزرگسالان، دوز لانتوس برای کودکان بیمار ۶ تا ۱۵ سال مبتلا به دیابت نوع اول، باید با توجه به نیازهای متابولیک و دفعات نظارت بر روی سطح گلوکوز، برای هر فرد جداگانه تنظیم و تجویز شود.
در آزمایش های بالینی، کودکان بیمار ۶ تا ۱۵ سال مبتلا به دیابت نوع اول، احتمال وقوع بالاتری برای افت قند خون شدید نشانه دار از خود در برابر بزرگسالان با دیابت نوع اول نشان دادند.
۸۰۳- بیماران مسن
در مورد استفاده از لانتوس در بیماران مسن بعضی جوانب احتیاطی مورد نیاز است. در بیماران مسن دیابتی، دوز شروع، مقدار افزایشی و دوز نگهداری باید با احتیاط انتخاب شوند تا از واکنش های شدید افت قند خون جلوگیری شود. افت قند خون در افراد مسن معمولا با تشخیص دشوارتری مواجه است.
۸۰۵- نارسایی کبد
تاثیر نارسایی کبد بر روی فعالیت لانتوس در بدن هنوز مورد مطالعه قرار نگرفته است. تنظیم دوز و نظارت بیشتر بر روی گلوکوز در بیماران دیابتی با نارسایی کبد ضروری است.
۸۰۶- نارسایی کلیه
تاثیر نارسایی کلیه بر روی فعالیت لانتوس در بدن هنوز مورد مطالعه قرار نگرفته است. بعضی مطالعات بر روی انسولین انسانی نشان داده است که در هنگام نارسایی و عدم کارکرد کلیه، سطح انسولین در گردش در بدن بیماران افزایش پیدا می کند. تنظیم دوز و نظارت بیشتر بر روی گلوکوز در بیماران دیابتی با نارسایی کلیه ضروری است.
۸۰۷- چاقی

در آزمایش های کنترل شده بالینی و تجزیه و تحلیل زیر گروه ها بر اساس شاخص توده بدنی، تفاوتی بین لانتوس و انسولین ان پی اچ از نظر سلامت و تاثیرگذاری یافت نشده است.
۹- اوردوز
تزریق زیاد از حد انسولین ممکن است باعث هیپوگلیسمیا (افت قند خون) و یا هیپوکالمیا (پایین آمدن غیرعادی سطح پتاسیم خون) شود. درجات ملایم و خفیف افت قند خون می تواند از طریق کربوهیدرات های خوراکی برطرف گردد. تنظیم دوز دارو، تغذیه و فعالیت بدنی نیز ممکن است مورد نیاز باشد.
در مورد افت قند خون بسیار شدید که با کما، حمله ناگهانی و یا اختلالات عصبی همراه می شود، ممکن است درمان با تزریق زیرپوستی یا درون عضله ای گلوکاگون و یا تزریق وریدی گلوکوز غلیظ انجام گیرد. پس از بهبود علائم ظاهری و ریکاوری از حالت افت شدید قند خون، ادامه معاینات و احتمالا کربوهیدرات خوراکی برای جلوگیری از بازگشت هیپوگلیسمیا ممکن است مورد نیاز باشد. هیپوکالمیا (پایین آمدن غیرعادی سطح پتاسیم خون) نیز باید با روش های صحیح درمان شود.

منبع : ترجمه از سایت LANTUS

کپی برداری تنها با ذکر نام  و لینک سایت مجیک بادی مجاز است.
دیابت

دیابت یا بیماری قند یک اختلال سوخت و سازی (متابولیک) در بدن است. در این بیماری توانایی تولید هورمون انسولین در بدن از بین می‌رود و یا بدن در برابر انسولین مقاوم شده و بنابراین انسولین تولیدی نمی‌تواند عملکرد طبیعی خود را انجام دهد. نقش اصلی انسولین پایین آوردن قند خون توسط سازوکارهای مختلف است. دیابت دو نوع اصلی دارد. در دیابت نوع یک، تخریب سلول‌های بتا در پانکراس منجر به نقص تولید انسولین می‌شود و در نوع دو، مقاومت پیش رونده بدن به انسولین وجود دارد که در نهایت ممکن است به تخریب سلول‌های بتای پانکراس و نقص کامل تولید انسولین منجر شود. در دیابت نوع دو مشخص است که عوامل ژنتیکی، چاقی و کم‌تحرکی نقش مهمی در ابتلای فرد دارند.

در دیابت، سرعت و توانایی بدن در استفاده و سوخت و ساز کامل گلوکز کاهش می‌یابد از این‌رو میزان قند خون افزایش یافته که به‌آن هایپرگلیسمی می‌گویند. وقتی این افزایش قند در دراز مدت در بدن وجود داشته باشد، سبب تخریب رگ‌های بسیار ریز در بدن می‌شود که می‌تواند اعضای مختلف بدن همچون کلیه، چشم و اعصاب را درگیر کند. همچنین دیابت با افزایش ریسک بیماری‌های قلبی عروقی ارتباط مستقیمی دارد؛ لذا غربالگری و تشخیص زودرس این بیماری در افراد با ریسک بالا می‌تواند در پیشگیری از این عوارض مؤثر باشد. تشخیص و همچنین غربالگری دیابت با انجام آزمایش قند خون میسر است.

انواع دیابت

دیابت نوع یک

  • دیابت ناشی از واکنش ایمنی
  • دیابت ایدیوپاتیک

دیابت نوع دو

دیابت بارداری

انواع دیگر:

  • نواقص ژنتیکی سلول‌های بتا
  • اختلال ژنتیکی عملکرد انسولین
  • بیماری‌های پانکراس برون‌ریز
  • اختلالات غدد درون‌ریز
  • دیابت در اثر داروها یا مواد شیمیایی

انواع نادر

  • عفونت‌ها
  • انواع ناشی از ایمنی نادر
  • سایر سندرم‌های ژنتیکی

علائم و نشانه‌ها

در مراحل ابتدایی ممکن است دیابت بدون علامت باشد. بسیاری از بیماران به طور اتفاقی در یک آزمایش یا در حین غربالگری شناسایی می‌شوند. با بالاتر رفتن قند خون، علائم دیابت آشکارتر می‌شوند. پرادراری، پرنوشی، پرخوری، کاهش وزن با وجود اشتهای زیاد، خستگی و تاری دید از علایم اولیه شایع دیابت است. بسیاری از بیماران در هنگام تشخیص بیماری چندین سال دیابت داشته‌اند و حتی دچار عوارض دیابت شده‌اند. در کودکان دچار دیابت نوع یک علایم معمولاً ناگهانی بارز می‌شوند، این افراد معمولاً قبلاً سالم بوده و چاق نبوده‌اند. در بزرگسالان این علایم معمولاً تدریجی‌تر بارز می‌شوند. عارضه کتواسیدوز می‌تواند به عنوان علامت شروع کننده بیماری هم در دیابت نوع یک بارز شود. در دیابت نوع دو معمولاً فرد تا سال‌ها بدون علامت است. علایم معمولاً خفیف هستند و به طور تدریجی بدتر می‌شوند. در نهایت فرد دچار خستگی مفرط و تاری دید شده و ممکن است دچار دهیدراتاسیون شود. در این بیماران عارضه کتواسیدوز به علت تولید انسولین اندک کمتر دیده می‌شود. با این حال قند خون می‌تواند به مقادیر بسیار بالایی افزایش یابد و فرد دچار عارضه شوک هایپراوسمولار شود.

نتیجه یک مطالعه نشان می‌دهد که استرس و افسردگی، احتمال سکته مغزی و مرگ ناشی از بیماری‌های قلبی عروقی را در بیماران مبتلا به دیابت بیش از دو برابر افزایش می‌دهد.

علائم-دیابت

عوارض

حاد

  • کتواسیدوز دیابتی: این عارضه با سه مشخصه بیوشیمیایی کتوز، اسیدوز و هایپرگلیسمی متمایز می‌شود. کتواسیدوز دیابتی می‌تواند به عنوان علامت اولیه در دیابت نوع یک بارز شود ولی معمولاً در بیماران تشخیص داده شده دیابت در موقعیت‌هایی که میزان انسولین خون کمتر از نیاز بدن است ایجاد می‌شود، همچون فراموش کردن دوز انسولین و یا افزایش ناکافی دوز انسولین در وضعیت‌های استرس همچون بیماری و جراحی. کتواسیدوز دیابتی با علایم تنفس کاسمال، نفس با بوی کتون، تهوع و استفراغ، دهیدراتاسیون و درد شکم و یا کاهش سطح هوشیاری خود را نشان می‌دهد. درمان این وضعیت درمانی تخصصی است که معمولاً نیاز به بستری اورژانس در بخش مراقبت‌های ویژه دارد. رکن اصلی درمان هیدراتاسیون و کنترل قند و اسیدوز است.
  • سندرم هایپراسمولار هیپرگلیسمیک که قبلاً شوک یا کومای هایپراوسمولار نامیده می‌شد: مشخصه اصلی این عارضه هایپراوسمولاریتی خون است. این وضعیت شباهت‌هایی با کتواسیدوز دیابتی دارد با این تفاوت که وجود انسولین مانع از ایجاد کتون‌ها و اسیدوز شدید می‌شود. در این وضعیت هایپرگلایسمی می‌تواند بسیار شدید و گاه بالای ۱۰۰۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر باشد. این وضعیت معمولاً در بیماران دیابت نوع دو دیده می‌شود، و معمولاً با وجود مقادیر بالای قند و نبود کتوز قابل توجه در حضور سایر علایم بالینی تشخیص داده می‌شود. در این بیماران دهیدراتاسیون شدیدتر است و متناسب با افزایش اوسمولاریته پلاسما سطح هوشیاری کاهش پیدا می‌کند. در این عارضه علایم عصبی شامل تشنج و وضعیتی شبیه سکته مغزی مشاهده می‌شود که با تصحیح اوسمولاریتی بهبود می‌یابد. درمان این وضعیت مرگبار باید تهاجمی باشد و شامل تجویز مایعات و انسولین است.
  • هیپوگلیسمی یا افت گلوکز خون: افت قند به مقادیر کمتر از مقادیر طبیعی (۳٫۳ میلی مول در لیتر) که در واقع عارضه ناشی از داروهای کاهش دهنده قند خون است. این عارضه می‌تواند در پی افزایش مصرف گلوکز در موقعیت‌هایی همچون ورزش زیاده از حد، کمبود دریافت غذایی و یا مصرف مشروبات الکلی ایجاد شود، این وضعیت می‌تواند شدید باشد و به کما یا تشنج منجر شود. وجود احتمال بروز این عارضه پایین آوردن انتظارات درمانی برای کنترل گلوکز خون را الزامی می‌کند. همچنین بروز آن باعث ایجاد ترس در بیمار نسبت به تکرار عارضه و بی‌توجهی به کنترل قند می‌شود؛ لذا در درمان دیابت توجه جدی می‌شود که از این عارضه پیشگیری شود. در صورت بروز درمان بسته به شدت علایم می‌تواند با مصرف خوراکی یا تزریقی قند و انجام اقدامات تشخیصی و تعیین قند خون صورت گیرد.

مزمن

عوارض دیابت بطور عمده به دو دسته تقسیم می‌شود:

عوارض میکروواسکولار

شامل رتینوپاتی (نابینایی)، نفروپاتی (آسیب‌های گلومرول و دفع آلبومین) و نوروپاتی (کاهش یا ازدست دادن حس درد) است.

  • نفروپاتی دیابتی و بیماری‌های کلیه: بیماری‌های کلیه از یافته‌های شایع در دیابتی‌ها است. حدود نیمی از بیماران دیابتی در طول عمر خود علایم صدمه کلیوی را نشان می‌دهند. بیماری کلیه عارضه جدی است که می‌تواند منجر با کاهش طول و کیفیت عمر شود. نفروپاتی دیابتی شایعترین عارضه کلیوی دیابت است. نفروپاتی دیابتی به افزایش پیشرونده دفع پروتئین از ادرار (پروتئینوری) گفته می‌شود که در بیماران مزمن دیابتی دیده شده و منجر به کاهش عملکرد کلیه و در نهایت نارسایی کلیه می‌شود. عوامل خطر نفروپاتی دیابتی عبارت است از: طول مدت ابتلا به دیابت، کنترل قند ضعیف، فشار خون بالا، جنسیت مذکر، چاقی و مصرف سیگار. نفروپاتی مراحلی دارد که برای غربالگری، تشخیص و تعیین پروگنوز بیماری کاربرد دارد. در ابتدا بیماران دیابتی دفع طبیعی آلبومین دارند. در مراحل اولیه بروز نفروپاتی دفع پروتئین آلبومین در مقادیر اندک (میکروآلبومینوری) از ادرار ایجاد می‌شود. میزان دفع به تدریج افزایش می‌یابد تا در طی پیشرفت نفروپاتی به دفع واضح پروتئین از ادرار منجر شود. عبور از هر یک از این مراحل حدود پنج سال به طول می‌انجامد. در اواخر این روند سرعت افت عملکرد کلیه افزایش می‌یابد و لذا نارسایی کلیه در مراحل آخر بیماری آشکار می‌شود.

علاوه بر نفروپاتی دیابتی، این بیماران ممکن است سایر بیماری‌های کلیه همچون نفروپاتی ناشی از فشار خون و نفروپاتی ایسکمیک را دچار شوند. این بیماری‌ها به طور مستقل یا همزمان با نفروپاتی دیابتی اتفاق می‌افتند. بعضی مطالعات مطرح کرده‌اند که در نیمی از بیماران دیابتی دچار نارسایی کلیوی آلبومینوری وجود ندارد. این مسئله اهمیت توجه به سایر ارزیابی‌های عملکرد کلیه علاوه بر آلبومین ادرار را مطرح می‌کند.

  • رتینوپاتی دیابتی: دیابت می‌تواند باعث نابینایی شود، رتینوپاتی دیابتی شایعترین علت موارد جدید نابینایی در افراد مسن رتینوپاتی دیابتی است. کاهش بینایی همچنین با عوارض دیگری شامل افتادن، شکستگی استخوان ران و افزایش چهار برابر مرگ و میر همراه است. به طور کلی رتینوپاتی دیابتی به سه شکل دیده می‌شود: ۱-آدم ماکولا (نشت عروقی منتشر و یا موضعی در ماکولا) ۲-تجمع پیشرونده عروقی (میکروآنوریسم، خونریزی‌های داخل شبکیه، خمیدگی عروقی، مالفورماسیون‌های عروقی (رتینوپاتی دیابتی غیر پرولیفراتیو) و ۳-انسداد شریانی شبکیه در مراحل آخر.
  • نوروپاتی دیابتی: بیماران دیابتی ممکن است دچار طیف گسترده‌ای از اختلالات چندگانه اعصاب شوند که انواع اعصاب مختلف حسی و حرکتی را می‌تواند درگیر کند. این عارضه معمولاً طی ۱۰ سال از بروز بیماری در ۴۰ تا ۵۰ درصد از دیابتی‌ها مشاهده می‌شود. افراد مبتلا شده به دیابت نوع یک تا پنج سال پس از بروز بیماری ممکن است دچار نوروپاتی نشوند اما در دیابت نوع دو ممکن است این عوارض از همان ابتدا وجود داشته باشند. فاکتورهای خطری که ریسک بروز نوروپاتی را در دیابتی‌ها افزایش می‌دهند عبارتند از: افزایش میزان قند خون، افزایش تری‌گلیسیرید خون، شاخص توده بدنی بالا، مصرف سیگار و فشار خون بالا. زخم پای دیابتی تا حدود زیادی وابسته به نقص حسی ناشی از نوروپاتی دیابتی است که خود عارضه جدی است و می‌تواند منجر به قطع عضو شود. از مشکلات دیگر در نوروپاتی دیابتی دردهای نوروپاتیک است که ناشی از اختلال در اعصاب سمپاتیک است و می‌تواند مشکلات بسیاری برای بیمار و درمانگر ایجاد کند که شامل انواع پلی نوروپاتی یا مونونوروپاتی می‌باشد. از پلی نوروپاتی‌ها می‌توان به پلی نوروپاتی دیستال متقارن، پلی رادیکولوپاتی اشاره کرد. تشخیص زودرس نوروپاتی اهمیت زیادی در پیشگیری از عارضه‌های آن دارد.

عوارض ماکروسکولار

بیماران دیابتی از افزایش قابل توجه ریسک ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی آترواسکلروزی رنج می‌برند. این شامل سکته مغزی، بیماری عروق کرونر و بیماری‌های عروق محیطی است. ریسک این بیماری‌ها در هر دو نوع اصلی دیابت و حتی در سنین پایین افزایش یافته است. مشخص شده است که در افراد دیابتی جوان ریسک بروز سکته زودرس بیشتر از افراد سالم است.

  • بیماری عروق کرونر: علت اصلی مرگ و میر در بیماران دیابتی بیماری‌های قلبی است. ۶۵ تا ۸۰ درصد از دیابتی‌ها در اثر بیماری‌های قلبی می‌میرند. بیماران دیابتی در ریسک بالاتری از بیماری‌های قلبی هستند و این مشکلات در سنین پایینتری ایجاد می‌شود. بیماران دیابتی همچنین ریسک بالاتر ابتلا به ایسکمی قلبی ساکت دارند و یک سوم از سکته‌های قلبی در این بیماران بدون علایم شناخته شده سکته اتفاق می‌افتد.
  • سکته مغزی: دیابت یکی از ریسک فاکتورهای قابل تغییر مهم در اولین سکته ایسکمی مغزی است. دیابت ریسک سکته مغزی را در مردان ۲–۳ برابر و در زنان ۲–۵ برابر افزایش می‌دهد. دیابت همچنین ریسک بروز مجدد سکته مغزی را دو برابر افزایش می‌دهد. عوارض سکته مغزی در دیابتی‌ها بدتر از سایر افراد است که این شامل هزینه‌های بیمارستانی، معلولیت‌ها و نواقص عصبی باقی‌مانده، و مرگ و میر در بلندمدت می‌شود.
  • بیماری عروق محیطی:دیابت اولین علت قطع عضو غیرتروماتیک اندام تحتانی به حساب می‌آید. زخم پا در حدود۱۵٪مبتلایان به دیابت نوع دو ایجاد می‌گردد و شایع‌ترین محل آن شست پا می‌باشد. در جنس مذکر، دیابت طول کشیده بیشتر از ده سال، نوروپاتی محیطی، سیگارکشیدن، بیماری عروق محیطی و سابقه قطع عضو قبلی یا زخم بیشتر مشاهده می‌گردد.

ریسک فاکتورها و غربالگری

دیابت نوع یک

ریسک بروز دیابت یک را می‌توان با بررسی سابقه خانوادگی این بیماری و توجه به سن بروز و جنسیت اعضا درگیر خانواده تخمین زد. همچنین راه‌های دیگری هم برای پیش بینی بروز دیابت نوع یک ارائه شده است ولی از آنجا که هنوز راهی برای پیشگیری یا متوقف کردن روند بیماری وجود ندارد استراتژی‌های مختلفی که برای تشخیص زودرس دیابت نوع یک وجود دارد ارزش زیادی ندارند.

دیابت نوع دو

دیابت نوع دو تشخیص داده نشده یکی از مشکلات رایج در سیستم‌های درمانی است. استفاده از آزمایش‌های ساده قند می‌تواند این افراد را که در معرض دچار شدن به عوارض قابل پیشگیری دیابت هستند تشخیص دهد. آزمون غربالگری مورد استفاده برای تشخیص دیابت آزمون قند ناشتای خون و هموگلوبین A1C است. در صورتی که میزان قند ناشتا و یا A1C در حد نزدیک به دیابت باشد انجام آزمایش تحمل قند ۷۵ گرمی نیز توصیه می‌شود. افرادی که در پی این آزمایش‌ها قند بالایی داشته باشند ولی هنوز به میزان تشخیصی دیابت نرسیده باشند به عنوان اختلال تحمل گلوکز می‌شوند. مشخص شده که این افراد هم در معرض عوارض ماکروسکولار دیابت به خصوص در زمینه سندرم متابولیک قرار دارند.

ریسک فاکتورهای دیابت نوع دو

  • سن بالای ۴۰ سال
  • فامیل درجه اول مبتلا به دیابت نوع ۲
  • سابقه اختلالات قند پیش‌دیابتی (اختلال تحمل گلوکز، گلوکز ناشتای مختل)
  • سابقه دیابت بارداری
  • سابقه به دنیا آوردن نوزاد ماکروزوم (وزن بالاتر از حد طبیعی)
  • وجود عوارض انتهایی دیابت روی اعضا بدن
  • وجود فاکتورهای خطر بیماری‌های قلبی عروقی (همچون چربی خون بالا، فشار خون بالا، چاقی)
  • وجود بیماری‌های مربوط به دیابت (سندرم تخمدان پلی‌کیستیک، آکانتوز نیگریکانز، عفونت اچ.آی. وی، برخی اختلالات روانپزشکی همچون شیزوفرنی، افسردگی و اختلال دوقطبی)
  • مصرف داروهای مربوط به دیابت: کورتیکواستروئیدها، آنتی‌سایکوتیکهای آتیپیک، درمان اچ‌آی‌وی/ایدز و غیره.

تشخیص

تجهیزات آزمایش میزان گلوکز خون شامل دستگاه تشخیص، نوار خون و لنست یا نشتر برای سوراخ کردن پوست. بر اساس آخرین معیارهای انجمن دیابت آمریکا تشخیص دیابت با ثبت یکی از موارد زیر قطعی است:

  1. ثبت حداقل یک میزان قند خون تصادفی بالای ۲۰۰ میلی‌گرم بر دسی‌لیتر به همراه علایم کلاسیک دیابت (پرنوشی، پرادراری، پرخوری)
  2. قند ناشتای پلاسمای بالاتر یا مساوی ۱۲۶ میلی‌گرم بر دسی‌لیتر (ناشتا به معنای هشت ساعت عدم مصرف هر نوع کالری قبل انجام آزمایش است)
  3. هموگلوبین A1C بالای ۶٫۵٪
  4. نتیجه آزمایش تحمل قند ۷۵ گرمی خوراکی دو ساعته بالای ۲۰۰ میلی‌گرم بر دسی‌لیتر

اختلالات پیش‌دیابتی

  • اختلال تحمل گلوکز:حالتی است که در آن سطح گلوکز خون افراد بالاتر از حد نرمال بوده ولی مقدار آن به حد دیابت کامل نرسیده‌است. طبق معیارهای تشخیصی سازمان جهانی بهداشت درصورتیکه قند ناشتای پلاسما زیر ۱۲۶ میلی‌گرم بر دسی‌لیتر باشد و میزان قند دو ساعت بعد مصرف ۷۵ گرم گلوکز (تست تحمل گلوکز) بین ۱۴۰ تا ۲۰۰ میلی‌گرم بر دسی‌لیتر باشد اختلال تحمل گلوکز تشخیص داده می‌شود.
  • اختلال قند ناشتا: طبق معیارهای تشخیصی سازمان جهانی بهداشت در صورتیکه قند ناشتا بین ۱۱۰ تا ۱۲۵ میلی‌گرم بر دسی‌لیتر باشد تشخیص داده می‌شود. همچنین نتیجه تست تحمل گلوکز در صورت انجام باید زیر ۱۴۰ میلی‌گرم بر دسی‌لیتر شود.

ورزش و دیابت

ورزش به دیابتی‌ها کمک می‌کند که از شر حمله‌های قلبی و نابینایی و آسیب‌های عصبی در امان باشند. وقتی که غذا می‌خورید سطح قند خونتان افزایش می‌یابد. هر چه بیشتر سطح خون افزایش یابد قند بیشتری به یاخته‌ها می‌چسبد. وقتی که قند به یاخته بچسبد دیگر نمی‌تواند از آن جدا شود و تبدیل به ماده‌ای زیان‌آور بنام سوربیتول می‌شود که این ماده می‌تواند باعث نابینایی و ناشنوایی و آسیب‌های مغزی و قلبی و نشانگان پاهای سوزان و… گردد.

وقتی که قند وارد بدن شما می‌شود فقط می‌تواند در یاخته‌های کبد و ماهیچه ذخیره گردد. اگر یاخته‌های کبد و ماهیچه از کربوهیدرات اشباع باشند، قندها دیگر جایی برای رفتن ندارند. اگر ذخیره یاخته‌های ماهیچه در پی ورزش کردن مصرف گردد پس از صرف غذا قندها به وسیله ماهیچه جذب می‌شوند و مقدار آنها در خون افزایش نمی‌یابد؛ بنابراین اگر با یک برنامه ورزشی منظم بتوانیم ذخیره قند ماهیچه‌ها را کاهش دهیم مسلماً می‌توانیم شاهد بهبود همه‌جانبه عوارض بیماری دیابت باشیم.

رژیم غذایی دیابت

بسیاری از افرادی که بعد از سن ۴۰ سالگی دچار دیابت می‌گردند با رعایت یک رژیم غذایی مشتمل بر مصرف سبزیجات، غلات کامل، حبوبات و ماهی و محدود کردن شدید فراورده‌های شیرینی‌پزی و شکر و محدود کردن دریافت کربوهیدرات می‌توانند حال خود را بهبود بخشند. بسیاری از کسانی که دچار دیابت شده‌اند انسولین مصرف می‌کنند آنها توانایی کافی برای پاسخ دادن به انسولین را ندارند و این امر به علت وزن بالا و مصرف زیاد قندهای تصفیه شده از سوی آنهاست. اولین دستور برای برطرف کردن این حالت استفاده از غلات و دانه‌های کامل به جای فراورده‌های شیرینی و نان‌پزی (آرد سفید) است. این امر با کمک به احساس سیری و خوردن کمتر باعث محدود کردن دریافت مهم‌ترین منبع دریافت چربی‌ها خواهد گردید. طبق نظر پزشکی گیاهی برای کنترل دیابت می‌توان از عرقیات گیاهی همچون:۱- شنبلیله ۲- برگ زیتون ۳- ماستیک ۴- مارتیغال ۵- دارچین ۶- فلفل قرمز ۷- برگ گردو ۸- گزنه و… استفاده کرد.

برپایه پژوهش‌هایی که در اروپا انجام گرفته‌است نشان داده شده که دریافت مقادیر بسیار زیاد پروتئین به کلیه‌های یک فرد دیابتی آسیب وارد می‌کند بنابراین دیابتی‌ها باید از مقادیر کمتر گوشت و ماکیان و تخم مرغ استفاده نمایند. همچنین تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که کربوهیدرات‌های تصفیه شده میزان نیاز به انسولین را افزایش و چربی‌های غیر اشباع تک‌پیوندی و چندپیوندی موجود در سبزیجات و چربی‌های امگا-۳ موجود در روغن ماهی و همچنین استفاده از آرد کامل و دانه‌های کامل بجای آرد تصفیه شده نیاز به انسولین را کاهش می‌دهد. سطح بالای قند خون بعد از صرف غذا موجب می‌شود که قندها به یاخته‌ها چسبیده و تبدیل به ماده‌ای سمی (برای یاخته‌ها) بنام سوربیتول شوند که این ماده به اعصاب و کلیه و رگ‌ها و قلب آسیب خواهد رساند.

مصرف خیار به کاهش قند خون می کند چون این میوه دارای ماده‌ای شبیه انسولین است. متخصص طب سنتی گفت: بیماران دیابتی بهتر است در برنامه غذایی خود مصرف سیر و پیاز را بیشتر کنند چون این سبزیها به دلیل ترکیبات گوگردی قندخون را کم می‌کنند. حمید افراسیابی گفت: بیماران دیابتی بهتر است در برنامه غذایی خود برخی خوراکی ها را داشته باشند تا به کاهش قندخون آنها کمک کند. مثلا خوردن پیاز و سیر از این نوع است. وی ادامه داد: ترکیبات گوگردی در پیاز و سیر نقش اصلی را در کاهش قندخون دارند به طوری که باعث افزایش میزان انسولین در خون می شوند.
این متخصص طب سنتی افزود: مصرف خیار نیز به کاهش قند خون می کند چون این میوه دارای ماده‌ای شبیه انسولین است. افراسیابی گفت: گیاه شنبلیله نیز برای بیماران دیابتی توصیه می شود. مصرف این گیاه به هنگام صبح موجب کاهش قندخون ناشتا و بعد از غذا می شود. پودر دانه شنبلیله نیز باعث کاهش چربی های خون می شود.
وی ادامه داد: همچنین به بیماران دیابتی توصیه می‌شود سوپ گشنیز، سوپ سبزیجات، ماهی، آبگوشت، خوراک ماهیچه و آلو بخارا، خورشت سیب درختی، کته گشنیز و شوید، شربت آبغوره و رب انار را در برنامه غذایی خود بگنجانند. افراسیابی گفت: مصرف خوراکی عصاره بابونه به کاهش سطح قند خون در بدن کمک می‌کند چراکه این گیاه عوارض دیابت را که کاهش قدرت دید و آسیب‌ به کلیه‌ها است را کاهش می‌دهد.

توضیحات جامع در مورد بیماری دیابت و تست ورزش دیابتی ها و ورزشهای مناسب آنان

بیماری دیابت
دیابت به گروهی از بیماری های متابولیک اطلاق می شود که با نشانه هایی مانند بالا رفتن غلظت گلوکوز در خون شناخته می شوند. بالا رفتن گلوکوز در خون می تواند نتیجه نقص در ترشح انسولین یا ناتوانی بدن در استفاده از انسولین (و یا هردو) باشد. بالا ماندن سطح گلوکوز خون برای مدت زمان طولانی می تواند فرد را مستعد بیماری های مربوط به مویرگ ها و رگ های اصلی و همچنین بیماری های سیستم عصبی (نوروپاتی) کند. در حال حاضر ۷ درصد از جمعیت ایالات متحده به دیابت مبتلا هستند و هر ساله یک و نیم میلیون مورد جدید ابتلا به این بیماری تشخیص داده می شود. ۴ نوع مختلف از دیابت تا کنون بر پایه سبب شناسی ریشه آن ها شناسایی شده اند: دیابت نوع اول، دیابت نوع دوم، دیابت بارداری (در طول دوران بارداری تشخیص داده می شود) و دیابت با علت های خاص (مانند نقص های ژنتیکی و تداخل های دارویی). با این حال بیشتر بیماران (۹۰ درصد تمامی موارد ابتلا) به دیابت نوع دوم دچار هستند. در رتبه دوم نیز دیابت نوع اول ( بین ۵ تا ۱۰ درصد از تمامی موارد) قرار دارد.
دیابت نوع اول اغلب به دلیل نابود کردن خودایمنی سلول های بتا پانکراس، که مسئول تولید انسولین هستند ایجاد می شود، همچنین در بعضی موارد ریشه علت بیماری ناشناخته است. نشانه های اولیه بیماران مبتلا به دیابت نوع اول شامل کمبود شدید انسولین و میل بسیار شدید به کتواسیدوسیس است.
دیابت نوع دوم به دلیل مقاومت نسبت به انسولین در ماهیچه های اسکلتی، بافت چربی، و کبد و همچنین نقص در ترشح انسولین اتفاق می افتد. یکی از مشخصه های معمول در بیماران مبتلا به دیابت نوع دوم، چربی اضافی بدن و بویژه چربی انباشته شده در قسمت فوقانی بدن است. (مانند چربی شکمی یا چاقی شکمی). چاقی شکمی و مقاومت به انسولین در ابتدا اغلب باعث بوجود آمدن مرحله پیش دیابت می شوند.
پیش دیابت شرایطی است که به یکی از دلایل زیر (یا هر دو مورد) اتفاق می افتد:
۱. بالا رفتن سطح گلوکوز خون در واکنش به کربوهیدرات موجود در رژیم غذایی. به این پدیده IGT گفته می شود (چرخه تغییرات معیوب گلوکوز).
۲. بالا رفتن سطح گلوکوز خون ناشتا. به این حالت IFG گفته می شود (گلوکوز معیوب ناشتا).
افرادی که در مرحله پیش دیابت قرار دارند برای ابتلا به بیماری دیابت بسیار مستعد هستند. این امر به این دلیل است که ظرفیت تولید انسولین در سلول های بتا پانکراس به مرور زمان کاهش می یابد و در نهایت به سطحی می رسد که برای جلوگیری از بالا رفتن بیش از حد گلوکوز در خون کافی نخواهد بود. همچنین افراد بسیاری وجود دارند که با وجود تشخیص دیابت در آن ها، بطور کامل در هیچیک از گروه های نوع اول و یا دوم جای نمی گیرند و این تعداد بطور فزاینده ای در حال گسترش است. بویژه افرادی با ظرفیت بسیار کم و یا بدون قابلیت ترشح انسولین اما بدون حضور مشخص آنتی بادی ها در مقابل سلول های بتای تولید کننده انسولین.
هدف اصلی در مدیریت دیابت، کنترل سطح قند خون با استفاده از رژیم غذایی، تمرین های ورزشی، و در بسیاری از موارد با استفاده از داروهایی مانند انسولین و همچنین داروهای خوراکی حاوی عوامل پایین آورنده گلوکوز خون است. درمان متمرکز برای کنترل گلوکوز خون خطر گسترش عوارض دیابتی را در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع اول و دوم کاهش می دهد.
معیار تشخیص دیابت یا پیش دیابت مقادیری است که در زیر مشخص شده اند:
– طبیعی: گلوکوز پلاسمای خون ناشتا کمتر از ۱۰۰ میلی گرم بر دسی لیتر
– پیش دیابت:
o گلوکوز پلاسمای خون ناشتا IFG از ۱۰۰ میلی گرم بر دسی لیتر تا ۱۲۵ میلی گرم بر دسی لیتر
o گلوکوز پلاسمای ۲ ساعته IGT از ۱۴۰ میلی گرم بر دسی لیتر تا ۱۹۹ میلی گرم بر دسی لیتر در طول آزمایش تحمل گلوکوز
o
– دیابت
o گلوکوز اتفاقی و نشانه دار بالای ۲۰۰ میلی گرم بر دسی لیتر
o گلوکوز پلاسمای خون ناشتابیشتر از ۱۲۶ میلی گرم بر دسی لیتر
o گلوکوز پلاسمای ۲ ساعته IGT بیشتر از ۲۰۰ میلی گرم بر دسی لیتر در طول آزمایش تحمل گلوکوز

هموگولوبین خاصی به نام HbA1C وجود دارد که با اندازه گیری آن می توان مقدار متوسط گلوکوز خون را در ۲ – ۳ ماه گذشته مشخص کرد. در بیماران دیابتی بطور کلی باید این مقدار زیر ۷ درصد هدف گذاری شود. HbA1C در آزمایش های خون می تواند به عنوان یک گزینه اضافی در بیماران مبتلا به دیابت برای نظارت بر کنترل بلند مدت گلوکوز خون مورد استفاده قرار گیرد. اگرچه انجمن دیابت آمریکا و سازمان بهداشت جهانی از HbA1C بالای ۶.۵ درصد به عنوان ابزاری برای تشخیص ابتلا به دیابت نام برده اند اما هنوز هم بیشتر تشخیص ها بر اساس افزایش میزان قند خون ناشتا صورت می گیرند.

تست ورزش
موارد زیر در هنگام تنظیم برنامه تمرینی برای افراد مبتلا به دیابت باید در نظر گرفته شود:
– در هنگام شروع یک برنامه تمرینی با شدت سبک تا متوسط ( مانند فعالیت هایی با افزایش میزان قابل تشخیص در ضربان قلب و تنفس مثل پیاده روی) برای افراد دیابتی یا در مرحله پیش دیابت، که نشانه های بیماری های قلبی عروقی در آن ها مشاهده نشده و یا خطر بروز آن ها پایین است (کمتر از ۱۰ درصد ریسک وقوع رویداد های مربوط به سیستم عروقی در یک دوره ۱۰ ساله)، انجام تست ورزش ضرورتی ندارد.
– افراد دیابتی و یا در مرحله پیش دیابت با ریسک بالای ۱۰ درصد در وقوع رویداد های سیستم عروقی در یک دوره ۱۰ ساله و همینطور افرادی که می خواهند یک برنامه تمرینی فشرده و سخت را آغاز کنند (به عنوان مثال VO2R بیشتر از ۶۰ درصد که افزایش قابل ملاحظه ای در ضربان قلب و تنفس را در پی دارد) باید یک تست ورزش تحت نظارت سیستم پزشکی بیمارستانی (GXT) و با استفاده از الکتروگرافیک (ECG) انجام دهند.
– اگر تغییرات مثبت یا نامشخص از ECG در واکنش به تمرین ثبت شد، یا تغییرات نامشخصی از موج های T و ST در هنگام استراحت مشاهده شد، ممکن است به تست های بیشتری برای ارزیابی دقیق تر نیاز باشد. با این وجود در یک آزمایش در ارتباط با تشخیص کم خونی موضعی در دیابت بدون علامت (DIAD) شامل ۱۱۲۳ نفر بیمار دیابتی نوع دوم بدون سابقه بیماری های سیستم عروق کورونری، که از طریق تصویربرداری درون وریدی رادیونوکلئیدی از ماهیچه های قلب برای تشخیص کم خونی موضعی ماهیچه قلب و در مدت زمان ۴.۸ سال انجام گرفته مشخص شده است که در دوره پیگیری نرخ وقوع وقایع قلبی تغییری نکرده است، بنابراین، ارزش تشخیصی و میزان هزینه-فایده در مورد انجام تست های بیشتر در این مورد همچنان مورد سوال است.
– کم خونی موضعی خاموش در بیماران دیابتی معمولا پنهان و کشف نشده باقی می ماند، بنابراین تشخیص عامل های خطر زای بیماری های سیستم قلبی عروقی (مانند چربی های خون، فشار خون، وزن بدن، و ظرفیت کلی کارکردی بدن) باید بصورت سالانه توسط یک متخصص انجام پذیرد.

دستورالعمل تمرین
فواید یک برنامه تمرینی منظم در افراد مبتلا به دیابت نوع دوم و یا افرادی که در مرحله پیش دیابت قرار دارند شامل بهبود دامنه تغییرات گلوکوز، افزایش حساسیت به انسولین، و کاهش HbA1C می شود. داشتن برنامه تمرینی منظم در افراد دیابتی نوع اول و افراد دیابتی نوع دوم که از انسولین استفاده می کنند می تواند وابستگی به انسولین را کاهش دهد.
از فواید مهم ورزش برای افراد دیابتی، چه دیابت نوع اول و چه دیابت نوع دوم و یا پیش دیابت می توان به بهبود عوامل خطر برای بیماری های قلبی عروقی (مانند چربی های خون، فشار خون، وزن بدن، و ظرفیت کلی کارکردی بدن)، و سالم تر بودن کلی فرد اشاره کرد.
همچنین انجام تمرین های ورزشی منظم در افرادی که در مرحله پیش دیابت قرار دارند و از ریسک بسیار بالایی برای ابتلا به دیابت برخوردارند می تواند از تبدیل وضعیت پیش دیابت به بیماری دیابت در جلوگیری کرده و یا حداقل آن را به تاخیر بیاندازد.
اصول برنامه EX RX انجمن FITT که برای افراد سالم بزرگسال تنظیم شده است، برای افراد مبتلا به دیابت نیز صادق است. شرکت در یک برنامه تمرینی فوایدی را برای فرد دیابتی نوع اول و دوم به ارمغان می آورد که برای سلامت وی بی نهایت مهم هستند. به حداکثر رساندن ظرفیت و سلامت سیستم قلبی عروقی که از طریق انجام تمرین های منظم ورزشی حاصل می شود یک نتیجه مهم و یک مزیت عالی برای افراد دیابتی از هر دو نوع به شمار می رود. تمرین های ورزشی برای افراد دیابتی نوع دوم و افراد در وضعیت پیش دیابت، حساسیت به انسولین را بهبود بخشیده و جذب سلولی گلوکوز از خون را افزایش می دهد. در افراد با دیابت نوع اول، حساسیت بیشتر به انسولین معمولا تاثیر کمی بر روی کارکرد پانکراس دارد اما معمولا وابستگی و نیاز فرد به انسولین خارجی را کاهش خواهد داد.
کاهش وزن طبیعی و سالم و حفظ وزن مناسب و فرم بدن در افراد دارای دیابت نوع دوم و یا در مرحله پیش دیابت معمولا یک مشکل اساسی به شمار می رود، اما وزن و چربی اضافی در افراد مبتلا به دیابت نوع اول نیز می تواند مشاهده شود، بنابراین یک برنامه تمرینی منظم می تواند از این جهت برای تمامی گروه ها مفید باشد.

برنامه تمرینی پیشنهادی FITT ExRx برای افراد دیابتی
تمرین های هوازی، استقامتی و کششی
برنامه تمرین پیشنهادی FITT برای حرکت های هوازی برای افراد دیابتی به صورت زیر است:
تکرار: ۳ تا ۷ روز در هفته
شدت: بین ۴۰ تا ۶۰ درصد VO2R1 و همچنین مطابق با بازه بین ۱۱ تا ۱۳ در شاخص ۲RPE که مقیاسی بین ۶ تا ۲۰ برای شدت فعالیت های ورزشی دارد. کنترل گلوکوز بهتر ممکن است از طریق تمرین هایی با شدت بیشتر اتفاق بیفتد (بیشتر از ۶۰ درصد VO2R) بنابراین افرادی که در حال حاضر در یک برنامه تمرینی عادی مشارکت دارند بهتر است سطح فعالیت ورزشی خود را به این سطح از شدت تمرین ارتقا دهند.
[۱] {VO2R اختلاف بین حجم یا تراکم مصرف اکسیژن در حالت استراحت(VR2) با حداکثر حجم یا تراکم اکسیژن مصرفی فرد (VR2max) که از طریق انجام تست هایی مشخص می شود است. این شاخص همچنین مقیاسی برای تعیین میزان سختی تمرین و مقدار بالا بردن ضربان قلب توسط یک تمرین ورزشی خاص است.}
[۲] {شاخص RPE مقیاسی است که از آن برای اندازه گیری شدت فعالیت بدنی استفاده می شود. در ورزش و بخصوص در تست های ورزشی، مقیاس میزان توان اعمال شده بورگ (RPE) مقدار توانی که فرد برای انجام فعالیت صرف کرده را نشان می دهد. در پزشکی از این مقیاس برای نشان دادن میزان توانی که فرد در حین آزمایش و تست ورزشی بکار می برد استفاده می شود. همچنین مربیان ورزشی از این مقیاس برای تعیین و ارزیابی شدت تمرین و مسابقه استفاده می کنند. این مقیاس که برای اولین بار توسط گونار بورگ معرفی شد دارای درجه بندی بین ۶ تا ۲۰ است. در پزشکی از اندازه این مقیاس برای تشخیص بیماری در صورت وجود علایمی مانند تنگی نفس، درد قفسه سینه، درد گلو و درد در ماهیچه های اسکلتی استفاده می شود.} مترجم.

مدت زمان تمرین: افراد دارای دیابت نوع دوم باید حداقل ۱۵۰ دقیقه فعالیت ورزشی با شدت متوسط و یا بالاتر در طول هفته داشته باشند. تمرین های هوازی باید در بازه های ۱۰ دقیقه ای انجام گیرد و این بازه ها باید در طول هفته بطور مناسب توزیع شوند. فعالیت ورزشی با شدت متوسط و با مجموع زمان ۱۵۰ دقیقه در هفته عاملی است که در مطالعات مبتنی بر مشاهده با کاهش علائم بیماری و همچنین کاهش ریسک مرگ زودرس در تمامی جمعیت ها ارتباط دارد. افزایش این مقدار به بالای ۳۰۰ دقیقه در هفته فعالیت بدنی متوسط تا شدید حتی مزایای بیشتری نیز برای فرد خواهد داشت.

نوع تمرین: فعالیت های تایید شده و حرکت هایی که از گروه های بزرگ ماهیچه ای بصورت ریتمیک و پیوسته استفاده می کنند. علاقه مندی های شخص و اهداف تعیین شده وی باید در تنظیم برنامه تمرینی در نظر گرفته شود.
پیشرفت: به دلیل اینکه به حداکثر رساندن مصرف کالری های دریافتی همیشه از بالاترین اولویت برخوردار است، بطور مداوم و همزمان با پیشرفت در تمرین، مدت زمان تمرین ورزشی را افزایش دهید ( چه به صورت پیوسته و چه افزایش در تعداد بازه ها. با انجام هریک از این موارد باید مجموع مدت زمان تمرین افزایش پیدا کند.). همزمان با بهبود آمادگی جسمانی فرد، باید حرکات تمرینی و فعالیت های فیزیکی شدید تری را برای وی درنظر گرفت تا بتوان به این وسیله از مزایای برنامه تمرینی فشرده تر و تمرین سنگین تر بهره مند شد.
تمرین های استقامتی را در افراد دیابتی و یا پیش دیابت تنها در صورتی پیشنهاد دهید که سابقه رتیوپاتی نداشته و همچنین به تازگی عمل لیزر انجام نداده باشند. (فصل ۲ و ۳)
این نکته بسیار مهم و ضروری است که بسیاری از افراد دیابتی ممکن است بیماری و مشکلات سلامتی دیگری نیز داشته باشند و به تبع آن داروهایی را نیز مصرف کنند که این موضوع را باید در نظر گرفته و برنامه تمرینی پیشنهادی FITT را بر اساس نیازها و شرایط این افراد شخصی سازی کرد و تغییر داد.
شواهدی وجود دارد که ترکیب تمرین های هوازی و استقامتی بسیار بهتر از انجام هر کدام از این تمرین ها به تنهایی در کنترل گلوکوز خون موثر است. اینکه این تاثیر بخاطر مصرف بیشتر کالری است یا به ترکیب تمرین های هوازی و استقامتی مربوط است هنوز کاملا مشخص نیست.
نباید اجازه داده شود که فرد برای بیش از دو روز متوالی فعالیت فیزیکی نداشته باشد. چنانچه هدف اولیه فرد CRF (فاکتور آزادساز کورتيکوتروپين) است، تاکید برنامه باید بر روی داشتن تمرینات با شدت بالاتر باشد. از طرف دیگر زمانی که کاهش وزن پیوسته در فرد مورد نظر باشد (چنانچه در بیشتر افراد مبتلا به دیابت اینگونه است)، تمرین های با شدت متوسط ولی با مدت زمان بالاتر که منجر به سوزاندن کالری بالاتر از ۲۰۰۰ کالری در هفته شود (بیشتر از ۷ ساعت در هفته) شامل تمرینات در تمامی روزهای هفته، باید در دستور کار فرد قرار بگیرد.

ملاحظات ویژه
– افت قند خون یکی از جدی ترین مشکلات برای افراد دیابتی است که به انجام تمرین های ورزشی می پردازند و نگرانی اصلی و عمده بیماران دیابتی است که از انسولین و یا داروها و عوامل خوراکی کاهنده گلوکوز خون که غلظت انسولین در خون را بالا می برند استفاده می کنند. افت قند خون به وضعیتی اطلاق می شود که در آن سطح گلوکوز خون به کمتر از ۷۰ میلی گرم در دسی لیتر (کمتر از ۳.۸۹ میلی مول در لیتر) برسد، هرچند این تعریف تاحدی نسبی است. کاهش سریع گلوکوز خون که ممکن است بوسیله تمرین اتفاق بیفتد، حتی زمانی که سطح گلوکوز خون هنوز بالای ۷۰ میلی گرم در دسی لیتر است، ممکن است باعث بروز علائم افت قند خون در فرد شود. از طرف دیگر ممکن است این کاهش سریع در سطح گلوکوز خون هیچ نشانه مشخصی در فرد نداشته باشد. نشانه ها و علائمی که با افت قند خون اتفاق می افتند اغلب شامل: لرزش، ضعف، عرق کردن زیاد و غیر طبیعی {در موارد شدید خیس شدن لباس فرد}، حالت های عصبی، اضطراب، و سوزش دهان و انگشتان می شود. همچنین علائم کمبود گلوکوز در مغز شامل: سردرد، اختلال در بینایی، کندی ذهن، گیجی، فراموشی، حمله ناگهانی و صرع گردد. نکته بسیار مهم این است که افت قند خون ممکن است همان لحظه اتفاق نیفتد و برای بیش از ۱۲ ساعت به تاخیر بیافتد.

– نظارت بر روی سطح قند خون، قبل و برای چند ساعت بعد از انجام تمرین، بویژه زمانی که برنامه تمرینی فرد به تازگی دستخوش تغییر شده است یک امر احتیاطی است که از بروز خطرات احتمالی جلوگیری می کند.

– زمان انجام تمرین برای افرادی که از انسولین و یا عوامل کاهنده گلوکوز استفاده می کنند مهم است و باید در نظر گرفته شود. برای افراد دیابتی که از انسولین استفاده می کنند، تغییر زمان تزریق انسولین، کاهش دوز انسولین، و/یا افزایش مصرف کربوهیدرات ها استراتژی های موثر برای جلوگیری از افت قند خون هم در طول تمرین و هم پس از انجام آن هستند.

– ترکیب فعالیت فیزیکی تازه با مصرف عوامل کاهنده گلوکوز خون هنوز بصورت کامل مورد مطالعه قرار نگرفته و اطلاعات بسیار کمی از تاثیر این دو بر یکدیگر در دست است. داروهای سولفونیلوریا، پپتاید های گلوکاگون آگونیسیس، و دیگر ترکیب هایی که غلظت انسولین در خون را بالا می برند احتمالا ریسک افت قند خون را افزایش خواهند داد و این موضوع به این دلیل است که افزایش غلظت انسولین و انقباض عضلات می تواند جذب گلوکوز از خون را افزایش دهد. اطلاعات اندکی که در مورد داروهای بیگواناید (مانند متفورمین) و تایزولیدایندیون وجود دارد این موضوع را نشان می دهد که تاثیر متقابل این داروها و ورزش بسیار پیچیده است و بر اساس تاثیر جداگانه هرکدام از این عوامل به تنهایی قابل پیش بینی نیست. به دلایل فوق، انجام نظارت های اضافی بر روی سطح گلوکوز خون و اندازه گیری های متعدد قند خون در زمان شروع یک برنامه تمرینی روتین، چنانچه فرد از داروهای کاهنده گلوکوز استفاده می کند یک اقدام احتیاطی و مفید برای تعیین این موضوع خواهد بود که آیا تغییر در دوز داروها ضروری است یا خیر.

– مقدار کربوهیدرات دریافتی و دوز دارو های مصرفی را باید قبل و بعد از تمرین بر اساس سطح گلوکوز خون و شدت تمرین تنظیم کرد تا از افت قند خون که ناشی از انجام تمرین ورزشی است اجتناب شود.

– برای افراد دیابتی نوع اول که از پمپ انسولین استفاده می کنند، می توان نرخ تحویل انسولین در حین تمرین را بطور محسوسی کاهش داد و یا حتی بسته به شدت و مدت زمان تمرین می توان پمپ را از بدن جدا کرد. کاهش نرخ تحویل انسولین برای ۱۲ ساعت بعد از جلسه تمرینی برای جلوگیری از افت قند خون ضروری است.

– استفاده از دستگاه های اندازه گیری گلوکوز خون بصورت پیوسته و دائمی می تواند یه راه مفید برای تعیین الگوهای تغییر در سطح گلوکوز خون در طول چندین روز باشد و تاثیر های فوری و با تاخیر انجام تمرین های ورزشی را می توان با استفاده ازاز آن ارزیابی کرد. تنظیم دوز انسولین، داروهای خوراکی و کربوهیدرات دریافتی را می توان با استفاده از اطلاعاتی که نظارت پیوسته گلوکوز خون در اختیار ما قرار می دهد بصورت دقیق انجام داد.

– تمرین با یک همراه و یا تحت مراقبت، برای کاهش خطر مشکلاتی که به همراه افت قند خون اتفاق می افتند پیشنهاد می شود.

– افزایش قند خون، با یا بدون کتوزیس، در افرادی با دیابت نوع اول که از برنامه ای برای مدیریت دیابت خود استفاده نمی کنند می تواند یک نگرانی عمده تلقی شود. نشانه ها و علائم مرسوم که با بالا رفتن قند خون در ارتباط هستند شامل: ادرار زیاد، ضعف، خستگی، افزایش تشنگی، و بوی بد دهان می شوند. افرادی که در حال حاضر قند خون بالایی دارند ولی نشانه خاصی در آن ها دیده نشده و همچنین نه در خون و نه در ادرارشان اجسام کتونی مشاهده نمی شود، می توانند تمرین ورزشی خود را انجام دهند ولی باید بصورت مداوم میزان قند خون خود را آزمایش کرده و از انجام تمرین های بسیار شدید و سنگین تا زمانی که غلظت گلوکوز خون شان پایین نیامده پرهیز کنند.

– کم آب شدن بدن که در نتیجه ادرار زیاد اتفاق می افتد یک رخداد مرسوم در افراد با سطح قند خون بالا است. این کم آبی ممکن است به دلیل واکنش برای تنظیم حرارت بدن اتفاق بیفتد. بنابراین، یک فرد دیابتی با سطح گلوکوز بالای خون ریسک گرمازدگی بسیار بالایی دارد و به این دلیل باید علائم و نشانه های گرمازدگی بصورت مداوم در فرد برسی شوند و در صورت مشاهده با این فرد به مانند کسی که دچار گرمازدگی شده است رفتار شود.

– افراد دیابتی که دچار رتیوپاتی هستند در خطر برای پاره شدن یا جدا شدن شبکیه و خون ریزی زجاجیه بر اثر انجام تمرین های شدید هستند. هرچند این خطر با اجتناب از انجام حرکاتی که باعث بالا رفتن سریع و شدید فشار خون می شوند به حداقل خواهد رسید. بنابراین در افرادی که به رتیوپاتی دیابتی شدید پیش رونده و یا غیر پیش رونده دچار هستند، باید از تمرین های شدید ایروبیک و هوازی و همچنین تمرین های قدرتی و استقامتی پرهیز شود.

– در طول تمرین نوروپاتی غیر ارادی ممکن است باعث ایجاد وضعیت هایی مانند اختلال کرونوتروپیک (مانند واکنش کند فشار خون)، تقلیل اکسید وانادیوم VO2، و آنهیدروسیس (وضعیتی که در آن بدن قادر به عرق کردن و دفع حرارت نیست) شود. در این وضعیت ها موارد زیر باید در نظر گرفته شود:
o بر روی علائم و نشانه های افت قند خون نظارت داشته باشید زیرا در این حالات فرد قادر به تشخیص آن ها نیست. همچنین علائم و نشانه های ایسکمی یا کم خونی موضعی ماهیچه های قلب، مانند تنگی نفس یا درد پشت قفسه سینه را به دقت تحت نظر داشته باشید.
o فشار خون را قبل و بعد از انجام تمرین اندازه گیری کنید تا پدیده هایی مانند فشار خون بسیار پاین و یا فشار خون بالا که ناشی از انجام تمرین های فشرده و سخت است مدیریت شوند.
o واکنش های ضربان قلب و فشار خون به تمرین ممکن است کند باشد. باید از مقیاس RPE برای سنجش شدت تمرین استفاده شود

– در محیط های سرد و گرم، احتمال نقس سیستم تنظیم حرارت بدن وجود دارد، بنابراین اقدام های احتیاطی اضافی برای جلوگیری از سرما و گرمازدگی مفید خواهد بود.

– در افراد مبتلا به نوروپاتی محیطی {پلی‌نوریت (Polyneuritis) یا نوروپاتی محیطی (Peripheral neuropathy) به معنی التهاب چندین عصب محیطی مختلف است. نوروپاتی محیطی به ضایعات یا آسیب‌های اعصاب محیطی به هر علتی می‌گویند که یک نام کلی برای این دسته از اختلالات محسوب می‌شود}، مراقبت مناسب از پاها برای جلوگیری از زخم شدن پا باید صورت گیرد. همچنین اقدام های احتیاطی ویژه ای برای جلوگیری از تاول زدن بر روی پاها باید انجام شود. پاها باید همیشه خشک نگه داشته شوند و از سیلیکا ژل استفاده شود. همچنین باید فقط از جوراب هایی پلی استری یا با ترکیب پلی استر استفاده شود.

– در افراد مبتلا به نوروپاتی عصبی، اگرچه دفع پروتئین پس از تمرین افزایش پیدا می کند اما شواهدی وجود ندارد که نشان دهد انجام تمرین های شدید پیشرفت نارسایی در کلیه ها را تسریع می کند. اگرچه محدودیتی از نظر شدت تمرین برای افراد مبتلا به نوروپاتی دیابتی وجود ندارد اما بهتر است از برنامه تمرینی استفاده شود که برای فرد قابل تحمل بوده که می تواند شامل یک برنامه با شدت متوسط و قابل انجام برای فرد باشد.

– بیشتر افراد دیابتی نوع دوم و پیش دیابتی دچار اضافه وزن هستند.

– بیشتر افراد دیابتی از هر دو نوع یا پیش دیابتی ریسک بالایی در ابتلا به بیماری های قلبی عروقی دارند.

خلاصه
سودمندی هایی که یک برنامه تمرینی منظم برای افراد دیابتی نوع اول و پیش دیابتی دارد شامل بهبود تحمل گلوکوز و افزایش حساسیت به انسولین می شود. تمرین های منظم همچنین وابستگی به انسولین را در افرادی با دیابت نوع اول کاهش می دهد. برنامه پیشنهادی FITT برای افراد سالم بطور کلی برای افراد دیابتی نیز قابل تعمیم است. افرادی که مبتلا به رتیوپاتی دیابتی هستند و یا به تازگی عمل لیزر بر روی چشم خود انجام داده اند باید از انجام تمرین های قدرتی اجتناب کنند. افت قند خون جدی ترین مشکل برای افراد دیابتی است که تمرین های ورزشی انجام می دهند و همینطور نگرانی اصلی در مورد کسانی است که از انسولین یا داروها و عوامل خوراکی افزایش دهنده غلظت انسولین استفاده می کنند.

دیس ‌لیپیدمی
دیس ‌لیپیدمی یا چربی‌ پریشی به غلظت غیرطبیعی چربی و لیپوپروتئین در خون مربوط می شود. دیس لیپیدمی به معنای هر گونه اختلال در سطح سرمی چربی‌ها شامل افزایش یا کاهش غیرطبیعی است و شامل انواع مختلفی از اختلال در سوخت‌ وساز چربی‌ها است که موجب بالا رفتن میزان سرمی یک یا تعدادی از لیپوپروتئین های LDL یا تری گلیسیرید و یا کاهش میزان سرمی لیپوپروتئین HDL در خون می‌شود. فرم شدید دیس لیپیدمیا معمولا به دلیل نقص ژنتیکی در سوخت و ساز کلسترول اتفاق می افتد اما فرم دیگری از این بیماری می تواند دلایل ثانویه داشته باشد و بوسیله بیماری های سیستمی دیگر ایجاد شود.
افزایش شدید در سطح LDL معمولا توسط نقص ژنتیکی مرتبط با فعالیت گیرنده های LDL ناقص اتفاق می افتد ولی همچنین بوسیله بیماری هایی مثل کم کاری تیروئید یا بیماری های کلیه نیز می تواند ایجاد شود. بطور مشابه غلظت بالای تری گلیسیرید بوسیله عواملی مانند مقاومت انسولینی یا دیابت و کاهش شدید HDL نیز می تواند بوسیله استفاده از استروئیدهای آنابولیک خوراکی اتفاق بیفتد. دیس لیپیدمی یکی از دلایل اصلی ولی قابل اصلاح بیماری های قلبی عروقی است.
پیشرفت هایی که در شناخت و آگاهی نسبت به کلسترول اتفاق افتاده باعث شکل گیری درمان های موثرتر و امیدوارکننده ای با استفاده از استاتین ها و مسدود کننده های تری هیدروکسی – تری متیل گلوتاریل کوانزیم ای دیاستاز شده است که رواج سطح کلسترول بالای خون را در سال های اخیر به شدت کاهش داده است. این بهبود ها با ۳۰ درصد کاهش در وقوع بیماری های قلبی عروقی مرتبط شناخته شده است. آزمایش های کلینیکی که به تازگی انجام گرفته نشان می دهد ارزش اضافی که درمان برای پایین آوردن سطح کلسترول در افراد با ریسک بالا، افراد دیابتی و افراد مسن تری که هدف درمانی برای پایین آوردن سطح غلظت LDL دارند بوجود می آورد چیزی در حدود ۳۰ تا ۴۰ درصد در پیشگیری از بیماری های سیستم قلبی عروقی موثر است.
راهکرد های تعیین، تشخیص و درمان دیس لیپیدمی در حال حاضر در گزارش سوم پنل درمان بزرگسالان NCEP موجود است. این گزارش اهمیت تغییر در سبک زندگی فرد را در درمان دیس لیپیدمی گوشزد می کند. توصیه هایی که در این گزارش آمده است شامل افزایش فعالیت فیزیکی و کاهش وزن (در صورت نیاز) می شود. اما بجز هیپرتری‌ گلیسریدمی که با مقاومت به انسولین در ارتباط است، بیشتر هیپرلیپیدمی ها (افزایش چربی خون) علاوه بر ورزش کردن و کاهش وزن نیاز به درمان با دارو نیز دارند. با این وجود ورزش یک عامل با ارزش در کنترل دیگر فاکتورهای خطر در بیماری های قلبی عروقی نیز به شمار می رود و باید به عنوان هسته اصلی و عاملی که منجر به ایجاد سبک زندگی سالم می شود در نظر گرفته شود.

کالج پزشکی ورزشی آمریکا توصیه های زیر را در ارتباط با تست ها و تمرین های ورزشی در افراد مبتلا به دیس لیپیدمیا مطرح کرده است.

تست ورزش
– افراد مبتلا به دیس لیپیدمی باید پیش از انجام تست ورزش غربالگری شده و از نظر ریسک کلاس بندی شوند.

– هنگام انجام تست ورزش در بیماران دیس لیپیدمی باید با احتیاط برخورد شود زیرا بیماری های پنهان سیستم قلبی عروقی ممکن است خود را نشان دهند.

– روش ها و پروتکل های استاندارد در تست های ورزش را می توان برای افراد مبتلا به دیس لیپیدمی که انجام تست ورزش در آن ها مجاز شناخته شده بکار برد. در صورت وجود شرایط سلامتی خاص و بیماری های مزمن دیگر در فرد (مانند سندروم متابولیک، چاقی، فشار خون)، باید ملاحظات ویژه ای در نظر گرفته شود و ممکن است نیاز باشد تا در پروتکل های استاندارد تست ورزش تغییراتی اعمال شود.

دستورالعمل تمرین
اصول برنامه تمرینی FITT ExRx برای افراد مبتلا به دیس لیپیدمی بدون همایندی مرضی (حضور یک یا چند اختلال (یا بیماری) علاوه بر بیماری یا اختلال اولیه) بسیار شبیه به اصول این برنامه برای افراد سالم بزرگسال است. تفاوت اساسی که در برنامه FITT برای افراد مبتلا به دیس لیپیدمیا در مقایسه با این برنامه برای افراد سالم بزرگسال وجود دارد این نکته است که کنترل وزن سالم در فرد باید مورد توجه و تاکید قرار بگیرد. بنابراین برای طراحی یک برنامه تمرینی برای افراد مبتلا به دیس لیپیدمی، تمرین های هوازی پایه و قسمت اصلی این برنامه را تشکیل می دهند و تمرین های قدرتی و حرکات کششی به عنوان ضمیمه ای بر تمرینات هوازی در این برنامه قرار گرفته اند و مورد تاکید نیستند زیرا این نوع از تمرین ها در اهدافی که برای مصرف هرچه بیشتر کالری ها؛ که بنظر می رسد برای بهبود غلظت چربی و لیپوپروتئین ها در خون مفید باشد، بصورت اساسی مشارکت ندارند.

برنامه تمرینی پیشنهادی FITT ExRx برای افراد مبتلا به دیس لیپیدمی
تمرین های هوازی
برنامه تمرین پیشنهادی FITT برای حرکت های هوازی برای افراد مبتلا به دیس لیپیدمی به صورت زیر است:
تکرار: ۵ روز در هفته برای به حداکثر رساندن کالری سوزی
شدت: بین ۴۰ تا ۷۵ درصد VO2R یا HRR
زمان تمرین: بین ۳۰ تا ۶۰ دقیقه در روز. هرچند برای تسریع و تداوم روند چربی سوزی در این افراد زمان ۵۰ تا ۶۰ دقیقه و یا بیشتر انجام تمرین روزانه پیشنهاد می شود. تمرین های روزانه بصورت گسسته و در بازه های حداقل ۱۰ دقیقه ای بطوریکه مجموع زمان این بازه ها به اندازه زمان تمرین پیشنهادی برنامه باشد را می توان جایگزین انجام تمرین بصورت پیوسته کرد. این میزان حداقل شرایطی است که تمرین گسسته باید برای نزدیک شدن به کارایی تمرین بصورت پیوسته داشته باشد.

نوع تمرین: روش اصلی تمرین باید فعالیت های فیزیکی هوازی باشد که گروه های ماهیچه ای بزرگ بدن را درگیر کند. حرکات کششی و تمرین های قدرتی نیز باید به عنوان بخشی از یک برنامه تمرینی متعادل در کنار تمرین های هوازی در برنامه قرار گیرند. افراد مبتلا به دیس لیپیدمی بدون همایندی مرضی (حضور یک یا چند اختلال (یا بیماری) علاوه بر بیماری یا اختلال اولیه) می توانند از دستورالعمل ها و راهنماهای تمرین های قدرتی و حرکات کششی برای بزرگسالان سالم استفاده کنند.
توصیه های FITT برای افراد مبتلا به دیس لیپیدمی بدون همایندی مرضی (حضور یک یا چند اختلال (یا بیماری) علاوه بر بیماری یا اختلال اولیه) همانند توصیه ها برای افراد سالمی است که به دنبال کاهش وزن و حفظ آن هستند که شامل بالای ۲۵۰ دقیقه ورزش در هفته است. (به قسمت اضافه وزن و چاقی در همین فصل مراجعه کنید.)
ملاحظات ویژه:
– اصول برنامه تمرینی FITT ExRx برای افراد مبتلا به دیس لیپیدمی در صورتی که این افراد به دیگر بیماری های مزمن و شرایط خاص مانند سندروم متابولیک، چاقی، و فشار خون مبتلا باشند ممکن است نیاز به تغییر و شخصی سازی داشته باشد.

– افرادی که از داروهای پایین آورنده چربی خون استفاده می کنند و احتمال آسیب های عضلانی در آن ها وجود دارد (مانند مسدود کننده های تری هیدروکسی – تری متیل گلوتاریل کوانزیم ای دیاستاز یا فیبریک اسید) ممکن است ضعف عضلات و دردی عضلانی به نام میالژیا را تجربه کنند. اگر فردی که از این داروها استفاده می کند در هنگام انجام برنامه تمرینی دچار دردهای عضلانی غیرمعمول و طولانی مدت شد باید به پزشک خود مراجعه کند.

خلاصه
دیس لیپیدمی یکی از عوامل اصلی اما قابل درمان در ابتلا به بیماری های سیستم قلبی عروقی است. درمان های پایین آورنده کلسترول و تغییر در روش و سبک زندگی عوامل مهم و تاثیر گذار در مدیریت بیماری افراد مبتلا به دیس لیپیدمی هستند. اصول برنامه تمرینی FITT ExRx برای افراد مبتلا به دیس لیپیدمی بدون همایندی مرضی (حضور یک یا چند اختلال (یا بیماری) علاوه بر بیماری یا اختلال اولیه) بسیار شبیه به اصول این برنامه برای افراد سالم بزرگسال است با این تفاوت که کاهش و یا نگهداری از وزن سالم باید مورد تاکید قرار گیرد.

میوه های مناسب برای دیابتی ها

برای دیابتی‌ها بعضی از میوه‌ها بهتر از بقیه هستند. علاوه بر این افراد مبتلا به دیابت باید شاخص گلیسمی مواد را نیز درنظر بگیرند که اطلاعاتی در مورد چگونگی اثر مواد غذایی بر قند و انسولین خون می‌دهد. مواد غذایی با شاخص گلیسمیِ پایین، در کنترل قندخون مفید هستند و قندخون را کمتر تغییر می‌دهند. مواد غذایی با شاخص گلیسمی ۵۵ و پایین‌تر در گروه غذاهایی با گلیسمی پایین قرارداده می‌شوند. مواد غذایی با شاخص گلیسمی ۷۰ و بالاتر جزء غذاهایی با گلیسمی بالا قرارمی‌گیرند.

در اینجا ۱۰ میوه‌ی مناسب برای افراد دیابتی توصیه می‌شود که گلیسمی پایین دارند:

۱.کیوی : بنا به تحقیقات، مصرف کیوی و کاهش قند خون،همبستگی مثبت دارند. کیوی شامل ویتامین C، A ، فلانوئید، پتاسیم و مقادیر زیادی بتاکاروتن است که بدن را از آسیب رادیکال‌های آزاد در امان می‌دارد و سلامت را افزایش می‌دهد. علاوه بر این کیوی سرشار از فیبر است و کربوهیدرات بسیار کمی دارد که به کنترل قند خون و پایین آورن کلسترول کمک می‌کند. شاخص گلیسمی کیوی بین ۴۷ تا ۵۸ است. بهتر است هر روز بجای میان وعده‌های چرب یا شیرین،یک عدد کیوی برای کنترل قندخون میل شود.

۳.توت فرنگی : حاوی آنتی‌اکسیدان‌ها، انواع ویتامین‌ها و فیبر است که به کنترل قندخون کمک می‌کنند. در واقع آنتی‌اکسیدان‌های موجود در توت‌فرنگی از طریق کاهش کلسترول بد (LDL) و حفظ یا اصلاح کلسترول خوب (HDL) و کاهش فشار خون به کاهش خطر بیماری‌های قلبی کمک می‌کنند. علاوه بر این توت فرنگی کم‌کربوهیدرات است و شاخص گلیسمی حدود ۴۰ دارد. با مصرف توت فرنگی سطح قندخون به مدت طولانی‌تری ثابت می‌ماند و انرژی حفظ می‌شود.

۲.گلابی : سرشار از انواع ویتامین‌ها و فیبر است و به تنظیم قندخون، کاهش کلسترول، تقویت سیستم ایمنی و بهبود گوارش کمک می‌کند. بعلاوه گلابی کم کالری و کم‌کربوهیدرات است و شاخص گلیسمی آن ۳۸ می‌باشد. گلابی بطور خاص برای افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ بسیار مفید است زیرا حساسیت به انسولین را بهبود می‌بخشد. افراد مبتلا به دیابت می‌توانند به عنوان دسر یک گلابی متوسط یا کوچک میل کنند.

۴.پرتقال : یکی از بهترین‌ میوه‌هایی است که می‌تواند در رژیم روزانه‌ی افراد دیابتی قرارگیرد. پرتقال بطور طبیعی قند کمی دارد و پر از فیبر و ویتامین C و مواد معدنی مانند تیامین است که به کنترل قند خون کمک می‌کنند. علاوه بر این پرتقال جزء میوه‌هایی با شاخص گلیسمی پایین است و سبب می‌شود که گلوکز به کندی وارد جریان خون شود. همچنین به کنترل و کاهش وزن که یکی از عوامل خطرساز برای افراد دیابتی است کمک می‌کند. شاخص گلیسمی پرتقال بین ۳۱ تا ۵۱ است. بطور روزانه یک پرتقال کوچک برای افراد دیابتی توصیه می‌شود. البته نوشیدن آب پرتقال چنین اثری را ایجاد نمی‌کند زیرا فیبر بسیار کمتری دارد.

۵.آووکادو : به دلیل دارابودن فیبر زیاد و چربی‌های اشباع نشده، به ثبات سطح قندخون کمک می‌کند. بنا بر نظر آکادمی تغذیه و دیابت، چربی‌های اشباع نشده سبب بهبود سلامت قلب می‌شوند. افراد دیابتی با افزایش خطر بیماری‌های قلبی و سکته مواجه هستند. بعلاوه، آووکادو شامل میزان مناسبی پتاسیم است که در پیشگیری از مشکلات عصبی ناشی از دیابت کمک می‌کند.

۶.گریپ فروت : مصرف روزانه‌ی گریپ فروت یکی از توصیه‌های انجمن دیابت آمریکا برای افراد مبتلا به دیابت است. این میوه سرشار از فیبرِ محلول و ویتامین C است و شاخص گلیسمی بسیار پایین حدود ۲۵ دارد. علاوه بر این شامل فلانوئید است که سبب افزایش حساسیت بدن به انسولین می‌شود و به حفظ وزن بدن کمک می‌کند که عامل بسیار مهمی برای پیشگیری و کنترل بیماری دیابت است. مصرف نیمی از یک گریپ‌فروت بزرگ (تقریبا سه چهارم فنجان) بطور روزانه به کنترل قندخون کمک می‌کند. گریپ فروت باید بطور کامل خورده شود، آب گیری آن باعث از بین رفتن خواص آن می‌شود.

۷.گوآوا : سرشار از لیکوپن، فیبر خوراکی و مقادیر زیادی ویتامین C  و پتاسیم است که تمام این مواد به حفظ قندخون کمک می‌کنند. کسانی که در خطر گسترش دیابت هستند می‌توانند با چای برگ گوآوا از پیشرفت بیماری دیابت پیشگیری کنند. یک قاشق غذاخوری از برگ ساییده شده گوآوا را در یک لیوان آب داغ بریزید و ۵ دقیقه صبر کنید، سپس آن را صاف کنید و بنوشید. یکبار در روز از این چای استفاده کنید. میوه‌ی گوآوا را بدون پوست گرفتن میل کنید و روزانه از آن استفاده کنید. می‌توانید یک لیوان کوچک از آب این میوه را بنوشید.

۸.آلو سیاه : محققان هندی اثرات آلو سیاه را در درمان دیابت بررسی کرده‌اند. وجود آنتوسیانین، و تانین قابل تجزیه و الاگیک اسید در آلو سیاه،این میوه را به یک میوه بسیار مفید برای افراد دیابتی تبدیل می‌کند. این میوه تبدیل کربوهیدرات را قند خون کنترل می‌کند و تشنگی زیاد و ادرار مکرر در بیماران دیابتی با کمک این میوه کاهش می‌یابد. علاوه بر میوه، برگ‌ها و دانه‌های آلوی سیاه نیز برای کنترل قندخون استفاده می‌شود. میزان مصرف روزانه نیم فنجان توصیه می‌شود. می‌توانید یک قاشق چایخوری از پودر دانه آن را همراه با آب دوبار در روز میل کنید.

۹.گیلاس : در بین میوه‌ها پایین‌ترین شاخص گلیسمی را داراست که حدود ۲۲ است. علاوه بر این شامل آنتوسیانین است که به کاهش قندخون کمک می‌کند. همچنین برای مقابله با بیماری قلبی، سرطان مفید است.

۱۰.سیب : حاوی مقادیر بالایی فیبر، ویتامین C‌ و آنتی‌اکسیدان است. علاوه بر این حاوی پکتین است که به سم‌زدایی از بدن و دفع مواد زائد و پایین آوردن انسولین مورد نیاز افراد مبتلا به دیابت تا ۳۵ درصد کمک می‌کند. همچنین از حمله‌ی قلبی پیشگیری می‌کند و خطر سرطان و آسیب چشمی در بیماران دیابتی را کاهش می‌دهد. شاخص گلیسمی آن حدود ۳۰ تا ۵۰ است. مصرف یک سیبِ متوسط، به طور روزانه توصیه می‌شود.

گیاه گالکا Galega برای کاهش قند خون

گیاه گالگا کاربردهای بالینی زیادی دارد و از دیرباز از این گیاه برای درمان بیماری های مختلف استفاده می شده است. گیاه گالگا از قدیم به علف شیر آور معروف بوده است. گیاه گالگا کاربردهای بالینی زیادی دارد و از دیرباز از این گیاه برای درمان بیماری های مختلف استفاده می شده است. گیاه گالگا از قدیم به علف شیرآور معروف بوده است و معمولاً به صورت خشک شده در طب سنتی کاربرد داشته است.

گیاه گالگا یکی از گیاهان دارویی است که در طـب سنـتی اروپـا برای درمـان دیابـت مـورد استفاده قـرار می گرفته اسـت. نام علمی این گیاه از دو واژه “Gala” به معنای شیر و “Ageiin” به معنای تولید گرفته شده که به مفهوم تولید کننده شیر است. گیاه گالگا در دهـه های ۱۹۲۰ و ۱۹۸۰ نیز در ساخت چند داروی ضد دیابت در آلمان به کار رفته است. بر اساس تحقیقات صورت گرفته، اثر این گیاه درکاهش قند خون به اثبات رسیده است

استفاده از گیاه گالگا برای کنترل قند خون
عصاره استخراج شده از گیاه گالگا حاوی دو ترکیب شیمیایی به نام گوانیدین و گالگین است که این دو ترکیب خواص کنترل کنندگی قند خون دارد و در درمان دیابت مانند داروی متفورمین عمل می کند. نتایج مطالعه اثر گیاه گالگا در کنترل قند خون در خرگوش‌ها نشان داد که ۳۲ درصد از خرگوش‌های مبتلا به دیابت با مصرف این گیاه قند خونشان کاهش پیدا کرد. همچنین محققین این گونه نتیجه گیری کردند که گیاه گالگا در بزرگسالان دیابتی که بیماری‌شان در مراحل ابتدایی است، اثر حمایت کنندگی دارد. مواد موثره موجود در پودر گالگا اثر انسولیـن را در بدن تقویـت نمـوده و با افزایـش ورود قند به ســلولها موجــب کاهش قند خون می شود. ترکیبات موجود در این گیاه با جلوگیری از جذب قند روده و همچنین جلوگیری از روند ساخت بیوشیمیایی قند در بدن (گلوکونئوژنز) موجب کاهش قند خون می شوند.

 

گیاه گالگا در تحریک غدد شیردهی نیز برای ترشح شیر مؤثر است.

مقدار و نحوه مصرف
پودر گیاه گالگا را روزانه ۳ مرتبه و هر بار ماست یا یک لیوان آبمیوه مخلوط نموده و میل نمایید.

(توجه: چنانچه این پودر را به منظور کاهش وزن مصرف می نمایید، یک پیمانه در روز کافی خواهد بود.)

آیا گیاه گالگا در کاهش وزن مؤثر است؟
مطالعه ای که بر روی موش‌ها انجام شده بود نشان داد که گیاه گالگا با کاهش توده چربی در آن‌ها باعث کاهش وزنشان شده بود. در انسان‌ها اثر گیاه گالگا در کاهش وزن به مطالعات بیشتری نیاز دارد.
استفاده از گیاه گالگا برای افزایش شیر
در مطالعات حیوانی نشان داده شد که گیاه گالگا ترشح شیر را در گاوهای شیرده ۳۵ تا ۵۰ درصد افزایش می دهد. بنابراین گیاه گالگا در تحریک غدد شیردهی برای ترشح شیر مؤثر است.

همچنین این گیاه کاربردهایی نظیر ادرارآوری (تحریک غدد فوق کلیه)، ضد کرم، مؤثر در درمان بیماری هایی نظیر حصبه، تحریک کننده سیستم عصبی، محافظت از کبد، ضد تب دارد.

هنگام مصرف گیاه گالگا در چه مواردی باید احتیاط کرد؟

*گیاه گالگا با داروهای کاهنده قند خون تداخل دارد
* اگر برنامه جراحی در پیش روی دارید، از دو هفته قبل از جراحی حتماً مصرف گیاه گالگا را قطع نمایید.

* به این موضوع همواره توجه داشته باشید که گیاه گالگا میل به خونریزی را در بدن شما افزایش می دهد و سرعت تشکیل لخته خون را کاهش می دهد و ممکن است با داروهای ضد لخته خون مانند وارفارین تداخل ایجاد نماید.

* اگر مبتلا به بیماری دیابت هستید و برای کنترل قند خونتان از گیاه گالگا و داروهای کاهنده قند خون استفاده می کنید مراقب کاهش بیش از حد قند خونتان باشید و قند خونتان را مرتب کنترل نمایید.

* در هنگام بارداری گیاه گالگا را مصرف ننمایید.

رژیم غذایی دیابت برای فصل پاییز

منوی غذایی مبتلایان به دیابت با شروع فصل پاییز باید تغییر کند چون بسیاری از گروه‌های غذایی پاییزی خاصیت کاهش قند خون را برای دیابتی‌ها دارند.

مبتلایان به دیابت مصرف گزینه‌هایی از قبیل دارچین، سبزیجات خانواده کلم، سیب، جوی دو سر، دانه کدوتنبل و هویج را در فصل پاییز بنا به دلایل زیر نباید فراموش کنند:

سیب

سیب (Apple)از جمله میوه‌ها و منابع غنی فیبر است که به علت داشتن پکتین و داشتن شاخص قندی کمتری نسبت به سایر میوه‌ها به عنوان یک میان وعده مناسب به‌ویژه در مبتلایان به دیابت به شمار می‌رود. مصرف روزانه سیب را به میزان یک تا چهار واحد سیب متوسط در عموم افراد و به‌ ویژه مبتلایان به دیابت توصیه می‌شود.

سیب زمینی شیرین

یک سیب زمینی (potato)شیرین که در اجاق کبابی شده ۳۰ درصد کمتر از سیب زمینی معمولی قند خون را افزایش می‌دهد زیرا حاوی فیبر بالا و ریزمغذی‌هایی است که ۴۰ درصد آن‌ها از نوع حلال بوده و سبب کاهش کلسترول و کندی هضم غذا می‌شوند. در ضمن سیب زمینی شیرین غنی از کاروتنوئید و رنگ دانه‌های زرد و نارنجی است که به ارگانیسم‌ها اجازه عکس‌العمل در برابر انسولین را می‌دهد. سیب زمینی شیرین همچنین غنی از اسید کوروژنیک است. این ترکیب گیاهی طبیعی می‌تواند به کاهش مقاومت در برابر انسولین کمک کند.

جوی دو سر

مصرف جوی دو سر باعث می‌شود بین آنزیم‌های هضم کننده در معده و مولکول‌های آمیدون (نشاسته) غذا، یک سد چسبناک به وجود بیاید. در نتیجه دستگاه گوارش مدت طولانی‌تری غذا را در خود نگه داشته و قندها به تدریج وارد خون می‌شوند.

دانه کدوتنبل

منبع خوبی از چربی‌های سالم، فیبر و کربوهیدرات است. مصرف روزانه ۵ گرم معادل ۲ قاشق غذاخوری از این دانه منجر به تنظیم مؤثر قند خون در افراد دیابتی می‌شود.

هویج

هویج یکی از منابع طبیعی غنی از بتاکاروتن است که می‌تواند خطر ابتلا به دیابت را کاهش داده و قند خون را تنظیم کند.

دارچین

کارشناسان انجمن دیابت آمریکا اعلام کرده‌اند که مصرف روزانه ۱ تا ۶ گرم دارچین توسط مبتلایان به دیابت نوع ۲، علاوه بر این که منجر به کاهش گلوکز ناشتا می‌شود، تأثیر زیادی در کاهش‌تری گلیسیرید، کلسترول بد یا آل دی آل و کلسترول تام دارد.

کلم بروکسل

این سبزی کم قند در پاییز و زمستان بسیار در دسترس است و یک انتخاب هوشمند برای ثبات سطح قند خون در افراد دیابتی می‌تواند باشد. دو فنجان کلم بروکسل حاوی مقادیر کافی از پروتئین بدون چربی و فیبر است. ضمناً رژیم غذایی سرشار از گیاهانی مانند کلم و کاهو می‌تواند خطر ابتلا به این دیابت را تا ۱۴ درصد کاهش دهد.

ویتامینها و املاح مناسب برای کنترل موثر علائم دیابت

درمان دیابت هر روز امکان پذیرتر می شود و یک گزینه عالی برای کنترل علائم این بیماری استفاده از مکمل ها و ویتامین ها است.برخی از تحقیقات نشان داده اند که استفاده از مینرال ها و مکملهای مشخص شده برای دیابت، به طور قابل توجهی منجر به بهبود حساسیت به انسولین و جلوگیری از علائم خطرناک و خارج از کنترل دیابت خواهد شد.

منیزیم: افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ و ۲ اغلب دارای مشکلاتی در حفظ طبیعی سطح منیزیم به دلیل افزایش قند خون هستند. این یک مشکل جدی است چرا که منیزیم موجود در غذاهایی مثل حبوبات و آجیل، سبزیجات، برنج قهوه ای و نان گندم کامل نقش مهمی در پردازش موثر کربوهیدرات ها ایفا می کند. هنگامی که سطح منیزیم کم است، مقاومت به انسولین و خطر ابتلا به عوارض خطرناک دیابت افزایش می یابد.

زینک: روی مانند منیزیم، زمانی که سطح قند خون بالا می رود، از طریق ادرار از بدن دفع می شود و این خطر ابتلا به کاهش سطح روی را در افراد مبتلا به دیابت بالا می برد. روی نقش مهمی را در تولید انسولین دارد و هنگامی که سطح آن کاهش می یابد، قند خون می تواند خارج از کنترل بالا برود و عوارض جدی دیابت را افزایش دهد. به همین دلیل پزشکان اغلب توصیه به مصرف روی به صورت مکمل یا از طریق مواد غذایی مانند لوبیا، آجیل، دانه ها و سویا، به بیماران دیابتی می کنند.

آلفالیپوئیک اسید: اسید آلفا لیپوئیک که به عنوانALAشناخته می شود، یک آنتی اکسیدان قوی است که به گفته محققان کلینیک مایو به کنترل علائم نوروپاتی دیابتی کمک می کند؛ عارضه عصبی که بسیار جدی است و می توان تاثیر عمده ای بر وضعیت سلامت بیماران دیابتی بگذارد و حتی منجر به قطع عضو شود. اسید آلفا لیپوئیک برای کمک به نگهداری سطح انسولین و کنترل قند خون مهم است و به طور طبیعی در غذاهایی مانند مخمرها، جگر، اسفناج، کلم بروکلی، سیب زمینی و … یافت می شود. مصرف مکمل های این آنتی اکسیدان نیز امکان پذیر است.

گامالیپوئیک اسید: مانند اسید آلفا لیپوئیک، گامالیپوئیک اسید یاGLAنیز یک آنتی اکسیدان قوی است که به گفته کارشناسان مصرف آن در دیابتی ها برای بالابردن عملکرد اعصاب آسیب دیده توسط نوروپاتی دیابتی توصیه می شود. علائم وسیع نوروپاتی دیابتی شامل بی حسی اندام، مشکلات گوارشی، مسائل ادراری و حتی اختلال در عملکرد قلب است. با این حالGLAبه صورت مکمل در دسترس است و از طریق غذاهایی مانند روغن گل پامچال، روغن گل گاوزبان و روغن دانه های توت می توان آن را به دست آورد.

کارنیتین: یکی از خطرناک ترین شرایط مرتبط با دیابت، کتواسیدوز دیابتی است یعنی زمانی که بدن نتواند به درستی انسولین تولید کند. هنگامی که این اتفاق می افتد، بدن شروع به استفاده از چربی ها به عنوان سوخت می کند و این فرایند اگر درمان نشود، می تواند حتی کشنده باشد. کارنیتین یک اسید آمینه موجود در غذاهایی از قبیل گوشت قرمز، غذاهای دریایی، مرغ و محصولات لبنی است که به جلوگیری از کتواسیدوز دیابتی کمک می کند. مصرف کارنیتین باعث جلوگیری از استفاده از چربی ها برای تولید انرژی و جلوگیری از وارد شدن اسیدهای خطرناک به جریان خون می شود.

کروم: کارشناسان ادعا می کنند کروم تاثیرات مثبتی بر دیابت نوع ۱ و دو دارد. هنگامی که سطح کروم در حالت طبیعی است، تحمل گلوکز، کاهش سطح کلسترول و تری گلیسیرید به راحتی امکان پذیر است. ضمن این که این حالت منجر به افزایش سطح اچ دی ال یا کلسترول خوب خون نیز می شود. کروم را می توان از طریق مصرف مکمل ها یا استفاده از منابع غذایی مانند پنیرها، نان گندم کامل، انواع ادویه به دست آورد.

ویتامین دی: می توان به شکل مکمل یا از طریق فراورده های غذایی مانند شیر سویا، شیر گاو، ماهی، تخم مرغ آن را به دست آورد. ویتامین دی برای کمک به بیماران دیابتی نوع ۱ و ۲ مفید است و منجر به تنظیم تولید انسولین می شود. مصرف این ویتامین برای کاهش علائم افسردگی و بهبود خلق و خوی نیز مفید است.

بیوتین: مصرف این ویتامین در بیماران دیابتی منجربه حفظ سطح انسولین خون می شود و این کار با بهبود سطح گلوکوکیناز آنزیم که مسئول استفاده از گلوکز است صورت می گیرد. آنزیم گلوکوکیناز که در کبد وجود دارد، اغلب در مبتلایان به دیابت بسیار کم است. بیوتین در غذاهایی از قبیل بادام و تخم مرغ به میزان زیاد وجود دارد و مکمل های آن نیز در دسترس هستند.

میان وعده های مناسب برای مبتلایان به دیابت

رژیم غذایی سالم، نقش بسیار مهمی در مدیریت دیابت و کنترل قند خون دارد و برنامه‌ی غذایی فقط شامل وعد‌ه های اصلی نیست، بلکه میان وعده‌ها را نیز شامل می‌شود.

افرادی که دیابت دارند نمی‌توانند ساعت‌های طولانی بدون خوردن چیزی بمانند. بلکه نیاز دارند گهگاه میان وعده‌های کوچکی بخورند تا سطح قند خون‌شان خیلی بالا و پایین نشود. میان وعده یا اسنک همیشه هم به معنی غذاهای پُر قند یا چرب نیست. اسنک‌های سالم و خوشمزه‌ی زیادی وجود دارند که می‌توانند راهی بسیار خوب برای ثابت نگه داشتن قند خون باشند. میان وعده‌های پُر پروتئین، کم کربوهیدرات و کم کالری و بسیار مغذی، انتخاب‌های بسیار سالمی هستند.

چنین میان وعده‌هایی کمک می‌کنند تا همزمان با افزایش سطح انرژی بدن‌تان، بر گرسنگی خود غلبه کنید. اما حواس‌تان باشد که مقدار میان وعده نیز درست به اندازه‌ی مقدار وعده‌ی اصلی اهمیت دارد و کلید مدیریت سطح قند خون و جلوگیری از افزایش وزن است.

۱. ماست

ماست، مخصوصا ماست یونانی، یک میان وعده‌ی سالم برای دیابتی‌هاست. این اسنک پُر پروتئین و کم کربوهیدارت، منبع خوبی از کلسیم بوده و کالری بسیار کمی دارد. ضمنا ماست مقادیر قابل توجهی پروبیوتیک دارد که با تعدیل باکتری‌های سالم روده به گوارش کمک می‌کنند. برخی دیگر از مواد مغذی ماست یونانی شامل ویتامین‌های B، اسید فولیک، پتاسیم، فسفر و روی می‌شود. ماست یونانی طعم بسیار خوبی هم دارد که به شیوه‌های گوناگونی می‌توانید آن را مصرف کنید. می‌توانید یک فنجان ماست یونانی یا ماست معمولی را با توت فرنگی، بلک بری، بلو بری، کشمش و یا سایر مغزها ترکیب کرده و یک اسنک لذیذ تهیه کنید.
۲. کرفس

کرفس، سبزی است که معمولا نادیده گرفته می‌شود اما یکی از بهترین میان وعده‌ها برای افراد دیابتی‌است. کرفس به دلیل داشتن فیبر و آب زیاد، فورا سیرتان می‌کند و بسیار کم کالری و کم کربوهیدرات و کم چربی و کم کلسترول است. ضمنا کرفس، مواد مغذی دیگری چون ویتامین A، C، K و ویتامین‌های B، کلسیم، منیزیم، فسفر، اسید فولیک و پتاسیم نیز دارد. کرفس، غذای خوبی برای قبل از ناهار یا عصرانه است. می‌توانید کرفس را همراه کره بادام زمینی یا پنیر کاتج میل کنید.

۳. سیب

نیازی به گفتن امتیازات سیب نیست؛ میان وعده‌ی کم کالری و سرشار از فیبر محلول که می‌تواند شما را برای مدت طولانی سیر نگه دارد. فیبر موجود در سیب، گوارش و جذب فروکتوز سیب را کُند می‌کند. سیب دارای ویتامین C، فیتونوترینت‌ها، آهن، پتاسیم، فسفر و کلسیم است. ضمنا سیب بدون اینکه قند خون‌تان را بالا ببرد، میل شما به شیرینی را به خوبی جواب می‌دهد. می‌توانید برش‌های سیب را همراه با کمی کره بادام زمینی یا دارچین میل کنید.
۴. میوه‌های خشک شده همراه با مغزها

میوه‌های خشک شده‌ای که بصورت آماده و بسته بندی در فروشگاه‌ها موجودند ممکن است ناسالم باشند، اما شما می‌توانید خودتان در خانه میوه‌های خشک شده درست کنید. ضمنا می‌توانید همیشه مقداری میوه‌ی خشک شده در یک ظرف دربسته با خود داشته باشید و هر وقت لازم شد چیزی بخورید سراغ این اسنک عالی بروید. میوه‌های خشک شده را می‌توانید با مغزها و دانه‌هایی که برای شما مناسب هستند ترکیب کنید.

۵. پنیر کاتج

پنیر کاتج، منبع پروتئین است که تمام اسید آمینه‌های ضروری را دارد، یعنی به آرامی هضم می‌شود و شما را بیشتر سیر نگه می‌دارد. پنیر کاتج، میان وعده‌ای کم کالری و کم کربوهیدرات است که حاوی کلسیم، ویتامین A، آهن، منیزیم، فسفر، پتاسیم، سلنیوم و روی نیز هست. پنیر کاتج خوشمزه بوده و به روش‌های مختلفی می‌توانید آن را مصرف کنید.
۶. پاپ کورن

پاپ کورن، یک اسنک بسیار خوب برای مبتلایان به دیابت است که می‌تواند بدون کالری اضافی، سیرتان کند. پاپ کورن منبع خوبی از فیبر بوده و مقدار کمی هم ویتامین‌ و مواد معدنی مانند منیزیم، پتاسیم، ویتامین A، فسفر، روی، منگنز، آهن و مس دارد. ضمنا پاپ کورن، شاخص گلیسمی پایینی دارد.

۷. زیتون

تمام انواع زیتون‌ها، میان وعده‌هایی کامل و سالم برای دیابتی‌ها هستند. اسیدهای چرب موجود در زیتون به کنترل قند خون کمک زیادی می‌کنند. برای مبتلایان به دیابت، چربی‌های تک غیر اشباع، بهترین نوع چربی هستند چون این چربی‌ها توانایی کاهش گلوکز خون، افزایش حساسیت به انسولین، کاهش کلسترول، کاهش ریسک بیماری‌های قلبی و بهبود سلامت عمومی را دارند. سایر مواد مغذی مهم زیتون شامل مس، آهن، فیبر و ویتامین E می‌شوند. یک مشت زیتون را به آرامی در طول روز بجوید و پاسخ گرسنگی‌تان را به خوبی بدهید.

۸. بیسکوئیت‌های سبوسدار

بیسکوئیت‌های سبوسدار نیز اسنک‌های خوبی برای دیابتی‌ها هستند. بیسکوئیت سبوسدار سرشار از فیبر است که برای بین وعد‌ه‌ها مناسب است. حتما نوعی را تهیه کنید که با آرد کامل درست شده باشد.
۹. سالاد لوبیای سیاه

یک انتخاب بسیار خوب برای افراد مبتلا به دیابت، سالاد لوبیای سیاه همراه با سبزیجات است. این نوع سالاد، هم فیبر زیادی دارد و هم پروتئین و کمک می‌کند تا ساعت‌ها سیر بمانید. یک دوم فنجان لوبیا سیاه پخته شده، یک دوم فنجان گوجه فرنگی خرده شده، یک دوم فنجان خیار خرد شده و یک دوم فنجام آوکادو را با هم ترکیب کرده و دو قاشق چایخوری آبلیمو و کمی نمک و فلفل سیاه بزنید، یک سالاد بسیار خوشمزه و مغذی خواهید داشت.

۱۰. اسموتی

اگر در خانه هستید و ناگهان احساس گرسنگی کردید، اسموتی چیزی است که به آن نیاز دارید. اسموتی‌ها بسیار مغذی بوده و در لیست میان وعده‌های سالم برای دیابتی‌ها قرار می‌گیرند. اما نباید میوه‌های پُر قند زیادی در آن استفاده کنید. برای درست کردن اسموتی، از میوه‌ها و سبزی‌های تازه استفاده کنید. می‌‌توانید در اسموتی‌تان دانه‌ی چیا هم بریزید تا پروتئین آن بیشتر شود.

در مورد انسولین بیشتر بدانید

انسولین یک هورمون با ساختار پپتیدی است (شامل ۵۱ امینو اسید ) که از پانکراس ترشح میشود و ترشح آن بسته به نوع و مقدار غذائی دارد که میل می کنید. هر ماده غذائی که موجب افزایش گلوکز و اسید امینه آلانین، آرژنین و گلیسین در خون شود، باید انسولین هم ترشح شود. عملکرد انسولین، بهره وری سلولهای عضلانی و کبد از مصرف موثر گلوکز  برای تولید انرژی و انباشته کردن گلوکز به شکل گلیکوژن و در شرایطی به منابع چربی ، است . ترشح انسولین کافی موجب کارائی بهتر سلولهای مغز خصوصا در یادگیری نیز میشود .

افرادی که پانکراس تنبلی دارند و یا سلولهای بدنشان به انسولین حساسیت کمتری دارند دچار بیماری دیابت شده اند، دیابت به دو نوع تقسیم میشود : نوع یک : که فرد ناچار به تزریق انسولین است . نوع ۲ : با مصرف قرص ، موجب تحریک پانکراس جهت تولید انسولین بیشتر می گردد.

انسولین که در بازار موجود است به سه شکل : گاوی، خوکی، انسانی است که انسولینهای انسانی در آزمایشگاه تولید میشود و دو نوع دیگر از پانکراس حیوان تهیه می شود. انسولین گاوی ، سه اسید امینه متفاوت با انسولین انسان دارد و انسولین خوکی، یک امینو اسید متفاوت ، شایع ترین مصرف انسولین، نوع گاوی آن است برخی معتقدند این انسولین کمتر موجب حساسیت میشود . انسولین از نظر مدت زمان اثر نیز تقسیم بندی میشود : ۱- انسولین رگولار که بی رنگ است مثل آب و زمان اثرش پس از تزریق ، از ۱۰ دقیقه تا ۲ ساعت ، و حتی تا ۴ ساعت میباشد .۲- انسولین NPH  که شیری رنگ است و زمان اثرش پس از تزریق ، حدود ۸ ساعت است .

نوع تزریق : زیر جلدی – مکان تزریق : زیر پوست شکم و ران (برای ورزشکارن متفاوت است)

داروهای کنترل قند خون : شامل گلیبن کلامید که مدت اثر متوسط دارد و موجب تحریک پانکراس برای تولید انسولین بیشتر میشود ، متفورمین : با مکانیزمی نا مشخص قند خون را کنترل میکند البته دانشمندان حدس میزنند با تاثیر بروی کبد و عدم ترشح گلوکز از کبد ، موجب کنترل قند خون میشود .

گلیبن کلامید اشتها اور است و متفورمین اشتها آور نیست به همین دلیل برای کنترل قند خون افراد چاق و لاغر ، حائز اهمیت است .

64-انسولین-و...

انسولین و ورزش:

چندی است در آمریکا تحقیقات گسترده ای در این زمینه انجام شده و سیل مصرف کننده های این هورمون رو به فزونی است. مصرف نادرست این هورمون موجب مرگ می شود لذا باید تحت نظر پزشک ، توصیه و مصرف گردد . به همین جهت  ، به اندازه مصرف آن نمی پردازیم . در زیر نتایج تحقیقات چندین ساله گروه علمی جباری را می نگاریم : مصرف انسولین برای افرادی که تیپ بدنی اکتو دارند بیشترین تاثیر را دارد و مزومورفها باید انرا با … مصرف کنند و اندو مورفها (افرادی که استعداد چاق شدن دارند) به هیچ عنوان نباید از این هورمون برای اهداف ورزشی استفاده کنند.

زمان مصرف انسولین باید طوری طراحی شود که وقتی تاثیرش به اوج رسید ، …. هم به حداکثر دز سرمی خود برسد ، در این زمان باید فرد در حال استراحت هوشمندانه باشد و …. خون خود را به خوبی فراهم کرده باشد زیرا عدم توجه به این موضوع مهم ، ممکن است موجب اریتمی قلب و ایست قلبی شود .

اکثر دانشمندان تغذیه معتقدند مصرف مواد تولید کننده گلوکز ، قبل تمرین یا قبل مسابقه موجب افت قند خون و عدم کارائی ورزشکار میشود ولی گروه علمی جباری این مسئله را بر اساس اجرای برنامه غذائی و مکملی خاص به روی تیپهای بدنی ، متفاوت و در بعضی موارد سودمند ارزیابی نموده که جای بسی تامل و تحقیقات بیشتر دارد .

گروه علمی جباری، تفاوتهای فردی افراد در مصرف شیرینی ها را مورد برر سی قرار داده و معتقد است کسانی که با خوردن کمی شیرینی ، دلزده می شوند و حتی حالت تهوع پیدا میکنند، مکانیزمی متفاوت نسبت به افرادی دارند که با خوردن شیرینی، تمایل بیشتری به مصرف شیرینی از خود نشان می دهند، اکثر افرادی که که هنگام بروز عوامل استرس زا، اشتهایشان زیاد می شود چاق هستند و دسته اول، اغلب هنگام استرس، بی اشتها می شوند، لاغر یا اندام متناسب تری دارند. گروه علمی فرزین جباری می گوید مصرف مواد قندی در حین تمرینات و حتی مسابقه برای افراد مختلف، تاثیرات متفاوتی بروی ورزشکار میگذارد و همراه با این حالات بوجود آمده، مصرف مکملها و …. میتواند موجب تغییرات زیادی در بدن ورزشکار شود . تزریق انسولین نیز نباید در شکم و پا انجام شود، بلکه در روی ….. با رعایت سیستم آسپیره انجام گردد زیرا ما معتقد هستیم تزریق انسولین در شکم موجب تجمع بافت چربی سفید (همان سلولهای چربی که تمایل به ذخیره شدن دارند) میشود .

مصرف انسولین خوراکی توهمی بیش نیست که در میان برخی ورزشکاران متداول شده ، انسولین به سبب ساختار پپتیدی به هیچ عنوان نمیتواند از دستگاه گوارش، سالم عبور کند لذا مصرف تحریک کننده های پانکراس و برخی مکملها (choromiumpicolinat/ ALA/vanadylsulfat ) که بر متابولیسم گلوکز در بدن نقش دارند را به اشتباه انسولین خوراکی تلقی میکنند .

فرزین جباری می گوید : دیابتی ها بدانند که هدف از مصرف انسولین و یا داروهای خوراکی، کنترل بهتر قند خون است ، این بیماران باید از پزشک خود بخواهند که مقدار مصرف انسولین یا داروهای خوراکی را فقط با میزان قند خون این عزیزان تنظیم نکند بلکه مصرف نوع غذاها را هم مورد توجه قرار دهند. مثلا اگر صبحانه فردی، نان و عسل است، نیازش به دارو با فردی که صبحانه اش فیله مرغ با سبزی خوردن است متفاوت است و اینکه جهت کنترل بهتر، مصرف دارو (چه قرص و چه آمپول) به جای دو بار مصرف در روز، سه بار در روز باشد (حدودا هر ۸ ساعت) با توجه به نکاتی که ذکر کردم، مریض هیچ گاه در طول روز دچار افت قند و در نهایت مصرف مواد غذائی بیشتر (چاقی) نخواهد شد . اگر این افراد از تکنیکهای آرامش اعصاب (ریلکسیشن) استفاده کنند و یا از عرقیات سنتی آرام بخش استفاده کنند بهتر است. این عزیزان باید به توصیه های ورزشی پزشکان توجه زیادی کنند و رژیم غذائی را انتخاب کنند که نیازشان به دارو کمتر شود، در زیر به رژیم غذائی برای ورزشکاران بدنساز اشاره می کنیم که مشکل دیابت دارند .

صبحانه : نان جو / سفیده ابپز تخم مرغ / گوجه و خیار و لیمو

بین وعده : فیله مرغ کبابی / کمی سبزی خوردن / سیب زمینی ابپز به مقدار کم / روغن زیتون

ناهار : برنج قهوه ای / ماهی یا گوشت بوقلمون یا گوشت شتر / ماست کم چرب

عصرانه : بیسکویت جو / چای سبز همراه با دارچین و کمی لیمو تازه / اجیل خام به مقدار کم

عصرانه دوم : شیر کم چرب یک لیوان / سفیده تخم مرغ آبپز

شام : گوشت (ماهی یا بوقلمون یا شتر یا شتر مرغ ) / نان جو / سالاد بدون سس با روغن زیتون

وقت خواب شب : خیار / سیب درختی / کشک / عرق نعناع به همراه عرق بید مشک

(در وعده ناهار یا شام، دو بار در هفته میتوانید از عدسی و لوبیا آبپز بشکل جایگزین استفاده کنید)

(در هفته یک الی دو روز می توانید رژیم خود را شکسته و با رعایت حجم غذاها، از غذاهای دلخواه استفاده کنید البته باید در این روزها جهت کنترل قند خون، داروی بیشتری هم استفاده کنید)

شما ورزشکاران عزیز با انجام این رژیم و انجام تستهای مکرر قند در منزل به دستور مصرف کلیشه ای از دارو دست پیدا می کنید (جهت کم و زیاد کردن مقدار مصرف داروها ، فقط به دستور پزشک عمل کنید) که متناسب با فعالیت و نوع غذای شما میباشد .(اگر به کنترل قند خون بی اهمیت باشید بعد از چند سال ، دچار نارسائی قلب ، کلیه و کبد خواهید شد)

توجه: توصیه فرزین جباری : برای انجام تست قند که ناشتا صورت میگیرد از پزشک بخواهید که میزان هورمون انسولین چه در حالت ناشتا و چه بعد از ۲ ساعت مصرف صبحانه را در آزمایش شما قرار دهد ، زیرا خیلی مهم است که دکتر بداند قند خون  با ترشح چه مقدار انسولین کنترل شده ، افرادیکه با انسولین زیاد ، قند خون مناسبی دارند در خطر هستند و باید نکاتی را رعایت کنند و …

اولین ایمپلنت های ساخته شده از سلول های بنیادی برای درمان دیابت نوع اول
هفته گذشته دو بیمار مبتلا به دیابت نوع اول به اولین دریافت کننده هایی تبدیل شدند که از ایمپلنت های حاوی سلول برای درمان بیماری خود استفاده کردند. این سلول ها از طریق سلول های بنیادی جنینی ساخته شده اند. هدف این درمان این است که وقتی سطح قند خون بالا می رود، این ایمپلنت ها انسولین آزاد کرده و قند خون را به حد طبیعی خود بازگردانند.
در حدود ۱۰ درصد از کل ۴۲۲ میلیون نفری که در سرتاسر جهان به بیماری دیابت مبتلا هستند را بیماران دیابتی نوع اول تشکیل می دهند. این بیماری به دلیل حمله اشتباه سیستم ایمنی بدن به سلول های پانکراس که مسئول تولید انسولین هستند، اتفاق می افتد.
برای بیش از ۱۵ سال است که محققین در تلاش برای پیدا کردن راهی هستند تا سلول های بنیادی را جایگزین این سلول ها کنند، اما در این راه با دشواری ها و موانعی مواجه شده اند. از جمله اینکه چطور این سلول ها را وادار کنند تا عملکردی مشابه سلول های پانکراس در بدن داشته باشند.
Viacyte شرکتی در سن دیگو کالیفرنیا، در تلاش برای پیدا کردن راه حلی برای این مشکل است. این شرکت ایمپلنتی در اندازه یک کارت اعتباری ساخته که حاوی سلول هایی است که از سلول های بنیادی جنینی مشتق شده اند و می توانند درون بدن رشد کرده و به سلول های خاصی در پانکراس تبدیل شوند که در دیابت نوع اول نابود می شوند.
این ایمپلنت درست در زیر پوست (به عنوان مثال زیر پوست ساعد) قرار می گیرد و با آزاد سازی انسولین هنگامی که سطح قند خون از حد طبیعی بالاتر است، نبود سلول های جزیره ای پانکراس را جبران می کند.


پل لایکایند از مسئولین این پروژه عنوان می کند که در صورت موفقیت آمیز بودن، ما اسم این عمل را درمان عملکردی می نامیم. این یک درمان کامل نیست به این دلیل که ما دلیل اصلی این بیماری که سیستم خودایمنی بدن است را مورد هدف قرار نداده ایم بلکه سلول های از بین رفته را جایگزین کرده ایم.
به تازگی وسیله مشابهی با تعداد سلول های کمتر بر روی ۱۹ بیمار مبتلا به دیابت به شکل کاملا ایمنی آزمایش شده است. در این آزمایش به محض کار گذاشتن ایمپلنت، سلول های بنیادی که در درون ایمپلنت کار گذاشته شده بود به سلول های جزیره ای پانکراس تبدیل شدند، اما تعداد این سلول ها برای شبیه سازی شرایط درمان کافی نبود.
حالا شرکت viacyte پکیج هایی حاوی این سلول ها را به شکل ایمپلنت در بدن دو بیمار دیابتی کار گذاشته است. نفر سوم نیز در آینده نزدیک از این ایمپلنت استفاده خواهد کرد. زمانی که این وسیله درون بدن کار گذاشته شود، منافذی که بر روی سطح خارجی ایمپلنت قرار دارند به رگ های خونی اجازه می دهند که به درون ایمپلنت نفوذ کرده و به تغذیه سلول های بنیادی پانکراسی بپردازند. هنگامی که این سلول ها بالغ شوند، که چیزی نزدیک به ۳ ماه به طول خواهد انجامید، امید بر این است که آنها قادر به نظارت بر روی سطح قند خون شوند و در صورت نیاز انسولین آزاد کنند.
اگر این روش موثر باشد، افراد مبتلا به دیابت نوع اول را از نظارت متناوب و با دقت بر روی سطح قند خون و تزریق انسولین بی نیاز خواهد کرد. اگرچه آن ها باید داروهایی را برای سرکوب سیستم خودایمنی بدن استفاده کنند تا از حمله بدن و سیستم ایمنی به سلول های جدید جلوگیری شود.
این استراتژی در صورت موفقیت آمیز بودن می تواند راه درمان دیابت در آینده را کاملا متحول کند. نزدیک به ۲۰ سال است که روش مشابهی برای درمان شرایطی که سلول های پانکراس در دیابت به آن دچار می شوند با استفاده از پیوند عضو در حال توسعه است. این روش با موفقیت توانسته گیرنده های عضو را از تزریق انسولین بی نیاز کند، اما کمبود عضو پیوندی تعداد افرادی را که می توانند از این درمان بهره مند شوند را به شدت محدود کرده است.
با استفاده از سلول های بنیادی دیگر این محدودیت وجود نخواهد داشت. سلول های بنیادی جنینی که برای تبدیل به سلول های مولد استفاده می شوند از طریق یک جفت در مراحل ابتدایی رشد جنین به دست می آیند که توسط اهدا کننده هایی که بتازگی عمل IVF (باروری درون لوله آزمایش) را پشت سر گذاشته اند، اهدا شده است. به دلیل اینکه سلول های بنیادی جنینی و سلول های مولدی که از طریق آن ها ساخته می شوند را می توان بدون محدودیت تکثیر کرد، در صورتی که این درمان اثربخش باشد، می توان از این روش برای درمان تمام افرادی که به این وضعیت مبتلا هستند استفاده کرد.
جیمز شاپیرو از دانشگاه آلبرتا کانادا که با شرکت viacyte در این پروژه همکاری داشته و کسی که از پیشتازان روش پیوند پانکراس در دهه های گذشته به شمار می رود: “یک منبع نامحدود از سلول هایی که قادر به تولید انسولین انسانی هستند، یک گام بلند رو به جلو در مسیر ما برای درمان دیابت است. بدون شک این یک نقطه تحول بزرگ تاریخی و یک پیشرفت عمده در دمان دیابت خواهد بود.”

رابطه لاغری و دیابت از زبان

من ۴۲ ساله‌ام ، مادر دو فرزند و روزنامه نگاری ساکن شهر دهلی پایتخت هند که اخیرا به یکی از آلوده‌ترین شهرهای جهان بدل شده است. من مواد غذایی طبیعی می‌خورم، در مجموع لاغر و از نظر بدنی فعال هستم و به خصوص در مقایسه با دوستان آمریکایی‌ام هیکلم خیلی جمع و جورتر است.

ساکنان کشورهای آسیایی و به خصوص جنوب آسیا بیش از سایرین در برابر این بیماری آسیب‌پذیرند. به مرکز ملی دیابت سریلانکا رفتم تا ببینم چرا تعداد مبتلایان به دیابت دو که تصور می شود مخصوص افرادی است که چاقند و اضافه وزن دارند در این کشور به شدت رو به افزایش است.

چایا راناسینگ متخصص تغذیه در این مرکز مرا معاینه می‌کند. اولین کاری که می‌کند اندازه‌گیری دور کمر است. به گفته او برای مردمان جنوب آسیا این عامل در ارزیابی احتمال ابتلا به دیابت بسیار مهم است چون ساختار ژنتیک این مردم طوری است که چربی را در ناحیه شکم و دور کمر انباشت می‌کند.

انباشت چربی در ناحیه شکم و داخل کبد یکی از عوامل اصلی ابتلا به دیابت برای مردم این بخش از جهان است.

طبق گزارش انجمن پزشکی آمریکا در سال ۲۰۰۹، “فناوری اندازه‌گیری چربی در بدن نشان می دهد که آسیایی‌تباران با شاخص توده بدنی (بی ام آی) سالم در مقایسه با اروپایی‌های با بی ام آی مساوی، در شکم خود چربی بیشتری دارند و این احتمال ابتلا به دیابت را افزایش می‌دهد.” چربی بافت‌های بدن را در برابر انسولین، هورمون مسئول تنظیم قند خون، مقاوم می‌کند. بنابراین گلوکز در خون انباشته می‌شود و زمینه را برای ابتلا به دیابت نوع دو فراهم می‌کند.

براساس برخی تحقیقات پزشکی، آسیایی‌ها و به خصوص مردمان جنوب آسیا علاوه بر انباشت چربی در ناحیه شکم و کمر، در مجموع ماهیچه کمتری دارند و این مقاوم شدن بافت‌های بدن به انسولین را افزایش می‌دهد. علاوه بر این، زنان آسیایی بیشتر در معرض خطر ابتلا به دیابت دوران بارداری هستند که ممکن است احتمال ابتلای فرزندان آنها به دیابت نوع دو را در دوران بلوغ افزایش دهد. به همین خاطر علاوه بر پنج شاخص تاریخچه سلامتی خانواده، سیگار، الکل، ورزش و فعالیت جسمی و میزان استرس، دور کمر -برای مردان آسیایی حداکثر ۹۰ و برای زنان حداکثر ۸۰ سانتی متر- در ابتلا به دیابت بسیار مهم است.

پروفسور چاندریکا ویجیارانته مدیر یک مرکز پیشگیری از دیابت در سریلانکا می‌گوید: “مردمان جنوب آسیا ویژگی خاصی دارند که ما اصطلاحا به آن می‌گوئیم فنوتیپ ‘صرفه‌جو’ که باعث می‌شود انرژی به شکل چربی در بدن آنها ذخیره شود. ولی امروزه با توجه به رواج گسترده مواد غذایی ناسالم ذخیره انرژی افراطی و بسیار زیاد است.”

به اعتقاد او شاخص توده بدنی که براساس آن افراد به گروه‌هایی مثل ‘معمولی’، ‘دارای اضافه وزن’ یا ‘چاق’ تقسیم‌بندی می‌شوند باید با خصوصیات بدنی ویژه آسیایی تباران انطباق داده شود؛ به عنوان نمونه برای یک فرد اروپایی شاخص توده بدنی (بی ام آی) بین ۲۵ تا ۳۰ اضافه وزن تلقی می‌شود ولی برای آسیایی تباران این شاخص باید ۲۳ تا ۲۵ در نظر گرفته شود. به گفته پروفسور ویجیارانته شکر و شیرینی تنها عامل دیابت نیست و “نشاسته نیز مشکل بزرگی است.”

اینجاست که یکی از اصلی‌ترین مواد غذایی مردم آسیا یعنی برنج اهمیت خود را نشان می‌دهد. من همیشه فکر می‌کردم برنج نماد تغذیه سالم آسیایی است ولی تحقیقات نشان داده که برنج سفید، که دانه‌های آن پوست‌گيری و سفيد شده، با بدن ما مردمان جنوب آسیا از نظر ژنتیکی انطباق ندارد.

چایا راناسینگ متخصص تغذیه می‌گوید بهتر است برنج سرخ و قهوه‌ای بخورم: “برنج سفید، سبوس و در نتیجه الیاف خود را از دست داده و هضم آن سریعتر است. چون شما را کمتر سیر می‌کند بیشتر می‌خورید و خیلی سریع در خون به قند تبدیل می‌شود.”

سازمان بهداشت جهانی می‌گوید حدود ۳۵۰ میلیون نفر از مردم جهان به دیابت نوع دو مبتلا هستند و طی دو دهه آینده این رقم به نیم میلیارد نفر افزایش خواهد یافت. این برای آسیایی‌تباران یک زنگ خطر جدی است. چین با حدود ۱۰۹ میلیون مبتلا به دیابت، معادل ۱۰ درصد جمعیت کشور، امروزه مرکز دیابت جهان تلقی می‌شود. درهند حدود ۶۹ میلیون، معادل ۹ درصد جمعیت کشور به این بیماری مبتلا هستند. البته در هند بررسی‌های کافی صورت نمی‌گیرد و ممکن است رقم مبتلایان بیشتر از این باشد. در سریلانکا ۱۰ درصد جمعیت دیابت دارند و ۱۰ درصد دیگر علائم اولیه ابتلا به آن را نشان می‌دهند. طبق آمارهای سازمان بهداشت جهانی که مربوط به ده سال پیش است، بیش از یک چهارم جمعیت سریلانکا اضافه وزن دارند و به خاطر کمبود میوه و سبزیجات در رژیم غذایی، احتمال ابتلا به بیماری دیابت در این کشور بسیار بالاست.

پزشکان در سریلانکا می‌گویند تا ۱۰ سال پیش دیابت نوع دو فقط در افراد میانسال و مسن دیده می‌شد ولی امروزه افراد بیست و چند ساله و حتی نوجوانان نیز به این بیماری مبتلا می‌شوند. دلیل آن مصرف بالای برنج و نشاست‌ های سرخ شده مثل سمبوسه است. خدمات درمانی کشور برای معالجه تعداد روز افزون این بیماران با مشکل روبرو شده است. امروزه بیماران مبتلا به بیماری‌های غیرعفونی مثل دیابت، آسم و سرطان ۹۰ درصد خدمات بخش درمانی را به خود اختصاص می‌دهند.

پس از بازگشت به دهلی عواملی را که می تواند باعث ابتلای من به بیماری دیابت بشود بررسی کرده و براساس آن در تغذیه و شیوه زندگی خود تغییراتی ایجاد کردم.

اولین گام حذف برنج سفید و جایگزینی آن با انواع برنج سبوس‌دار بود. در عین حال باید بیشتر ورزش کنم. ولی شهر دهلی فضای سبز مناسب برای ورزش در محیط باز ندارد و میزان آلودگی هوای آن به طور متوسط دو برابر پکن است.

ولی در هر صورت و به هر شکلی باید این شرایط را تغییر دهم . مادربزرگم بر اثر عوارض دیابت فوت کرد و پدرم که با سماجت حاضر نبود قند خونش را رعایت کند در نهایت به رتینوپاتی مبتلا شد. دیابت باعث تخریب رگ‌های ظریف شبکیه چشم می‌شود و از دست دادن بینایی به این دلیل دائمی است.

باید بپذیرم که دی ان آی من، به من رحم نخواهد کرد و اگر در تغذیه و شیوه زندگی خود تغییرات اساسی ایجاد نکنم ممکن است به همان سرنوشت دچار شوم.

این تغییرات برای من نقل مکان به محلی است که آلودگی کمتری داشته باشد و ورزش و فعالیت جسمی برایم ساده‌تر شود. مردمان ساکن جنوب آسیا که با خطر ابتلا به دیابت روبرو هستند باید چشمان خود را به روی این واقعیت گشوده و در تغذیه، روش زندگی، کار و تفریح خود تغییرات لازم را ایجاد کنند.

زنانی که بیشتر در معرض ابتلا به دیابت نوع ۲ هستند

سندروم تخمدان پلی کیستیک یک مشکل شایع در بین زنان در سنین باروری است.این اختلال سیستم غدد درون ریز می تواند باعث عدم تعادل هورمونی شده و منجر به رشد کیست های تخمدان (توده های خوش خیم در تخمدان) شود. این اختلال می تواند مشکلاتی را در دوره قاعدگی زنان، باروری، عملکرد قلب و ظاهر هم ایجاد کند.

طبق نتایج تحقیقات بیمارستان دانشگاه اُدنس دانمارک، زنان مبتلا به PCOS چهار برابر بیشتر در معرض خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ قرار دارند و همچنین در معرض خطر ابتلا به بیماری قند خون در سنین پایین تر هستند. یافته ها نشان داد که در زنان مبتلا به PCOS، دیابت چهار سال زودتر تشخیص داده می شود.

میانگین سن زنان مبتلا به PCOS که دیابت نوع ۲ در آنها تشخیص داده شد، ۳۱ سال بود. به گفته محققان، میانگین سنی زنان بدون PCOS که مبتلا به دیابت نوع ۲ تشخیص داده شدند ۳۵ سال بود. دورته گلینتبورگ، سرپرست تیم تحقیق، در این باره می گوید: «دیابت ممکن است در سنین جوانی اتفاق افتد و غربالگری دیابت، بخصوص در زنان چاق و مبتلا به PCOS بسیار مهم است.»در زنان مبتلا به PCOS، تستوسترون و سایر هورمون های آندروژن بیش از میزان متوسط تولید می شود. اگرچه این هورمون های تولیدمثل معمولا مرتبط با مردان هستند، اما زنان نیز مقدار کمی دارند.

در این مطالعه، تیم تحقیق دو گروه مبتلا به PCOS را بررسی کردند: ۱۸,۴۷۷ زن دانمارکی پیش از یائسگی مبتلا به PCOS و یک زیرمجموعه محلی متشکل از ۱۱۶۲ زن مبتلا به PCOS.محققان دریافتند شاخص توده بدنی، انسولین و میزان گلوکز و تری گلیسیرید ها با ابتلا به دیابت نوع ۲ ارتباط مثبتی داشتند، در حالیکه تعداد زایمان های بیشتر رابطه منفی با ابتلا به دیابت نوع ۲ داشت.

رابطه استفاده از پروتئین با دیابت و چاقی

در تحقیقات پیشین مشخص شده بود که این پروتئین می‌‌تواند رشد تومور را سرکوب کرده و از پیشرفت سلول‌‌های سرطانی سینه و دیگر سرطان‌‌ها پیشگیری کند. تحقیقات نشان داده است که پروتئین می‌‌تواند نقش بالقوه‌ای در درمان یا پیشگیری از بیماری‌‌های متابولیسمی همچون چاقی و دیابت داشته باشد.

” Nischarin” پروتئینی است که اخیرا کشف شده و به عنوان یک داربست مولکولی عمل کرده و طی چند فرآیند بیولوژیکی با چندین پروتئین دیگر وارد واکنش شده و همچنین از آنها حفظ و نگهداری می‌‌کند.

در تحقیقات پیشین مشخص شده بود که این پروتئین می‌‌تواند رشد تومور را سرکوب کرده و از پیشرفت سلول‌‌های سرطانی سینه و دیگر سرطان‌‌ها پیشگیری کند. محققان با آزمایش روی موش‌‌ها دریافتند که پروتئین Nischarin با ژنی به نام AMPK ارتباط برقرار کرده و کنترل آن را به دست می‌‌گیرد. این ژن وضعیت متابولیسم بدن را تنظیم می‌‌کند.

این تیم تحقیقاتی دریافتند که Nischarin به این ژن چسبیده و جلوی فعالیت آن را می‌‌گیرد. محققان زمانی که پروتئین Nischarin را از موش‌‌ها حذف کردند با کاهش فعالیت ژن‌‌هایی که گلوکز تولید می‌‌کردند، مواجه شدند. این بررسی نشان داد که این پروتئین می‌‌تواند روی ژنی که دریافت کلوگز را کنترل می‌‌کند، نیز اثر بگذارد. سطح قند خون در موش‌‌های صدمه دیده با بهبود تحمل گلوکز و مقاومت به انسولین، پایین تر رفته بود.

همچنین جهش در پروتئین Nischarin جلوی فعالیت ژن‌‌های مربوط به متابولیسم چربی در بدن را گرفته و منجر به ذخیره چربی در کبد می‌‌شود. مصرف انرژی در موش‌‌های صدمه دیده، علی رغم رشد کمتر و اشتهای سرکوب شده در آنها که منجر به کاهش مصرف غذا و وزن می‌‌شود، افزایش داشت. این بررسی‌‌ها نشان می‌‌دهد که پروتئین Nischarin به طور بالقوه تنظیم کننده بیماری‌‌های متابولیسمی است و سرکوب آن، روش با ارزشی در درمان بیماری‌‌هایی مانند دیابت و چاقی است.

منابع :
ویکیپدیا
سیمرغ

http://www.bbc.com

ترجمه از

https://www.newscientist.com

بهداشت نیوز

http://www.harpynews.com

http://www.mardom-news.com/

http://khandehat.com

آلفا لینولنیک اسید ALA

آلفا لینولنیک اسید ALA  یک نوع اسید چرب با چند پیوند دوگانه است. دو گونه از این اسید وجود دارد:
آلفا لینولنیک اسید و گاما لینولنیک اسید

  • آلفا لینولنیک اسید به اختصار ALA نامیده می‌شود و جزو خانواده اسیدهای چرب امگا ۳ به شمار می‌رود.
  • گاما لینولنیک اسید به اختصار GLA نامیده می‌شود و جزو خانواده اسیدهای چرب امگا ۶ به شمار می‌رود.

آلفا لینولنیک اسید ALA در حقیقت یک کربوکسیلیک اسید با یک زنجیره ۱۸ کربنی و سه پیوند دوگانه cis است. ALA برای حفظ سلامتی بدن انسان ضروری است ولی چون درون بدن انسان تولید نمی‌شود لذا انسان مجبور است تا مقدار مورد نیازش را از طریق خوردن خوراکی‌های سرشاز از ALA تأمین کند. آلفا لینولنیک اسید دارای منشأ گیاهی است. آ-ال-آ به عنوان یک منبع انرژی در بدن مصرف می شود و به عنوان یک ماده مادر نسبت به اسیدهای چرب امگا-۳ عمل می کند. اسیدهای چرب امگا-۳، فشارخون، انعقاد خون، ضربان قلب، استاع عروق خونی، پاسخ ایمنی و شکسته شدن چربی ها را تنظیم می کند. اسیدهای چرب ضروری در ساختن بافت مغز و اعصاب نیز نقش دارند. تنها برخی ازگیاهان حاوی آلفا لینولنیک اسید ALA هستند. این گیاهان عمدتاً شامل (rapeseed)، کتان (linseed) و روغن سویا است. برخی ماهی ها (مثلاً ماکرل و سالمون) حاوی اسیدهای چرب امگا-۳ هستند. ذرت، آفتابگردان، کتان، گل رنگ و کنجد غنی از اسیدهای چرب امگا-۶ است. این دو خانواده چربی بسیار مهم، ولی دارای دو نقش جداگانه در بدن هستند. لازم است تعادلی بین اسیدهای چرب امگا-۳ و امگا-۶ در رژیم غذایی وجود داشته باشد. مصرف بیش از حد هر یک موجب بروز بیماری می شود.

رژیم غذایی آمریکایی به طور تیپیک غنی از چربیهای امگا-۶ و فقیر از چربی های امگا-۳ است. مصرف بیش از حد روغن امگا-۶ و مصرف کم ماهی و پایین آوردن کلی مصرف چربی از سوی آمریکایی ها مهمترین دلایل به هم خوردن تعادل بین امگا-۶ و امگا-۳ در رژیم غذایی آمریکایی هاست. مصرف امگا-۶ به میزان بیشتر از امگا-۳ موجب تولید موادی می شود که التهاب زا هستند و دفاع بدن در مقابل بیماری ها را کم می کند. این بی تعادلی انسان را مستعد بیماری قلبی، شرایط التهابی نظیر تورم مفاصل، پسوریازیس و عفونتها و ضعف سیستم ایمنی می کند. در این موارد مصرف بیشتر امگا-۳ مؤثر است.

موارد کاربرد

اسیدهای چرب امگا-۳ دارای اثرات اثبات شده متعددی است. این موارد به خصوص جهت قلب مفید و در تخفیف علایم روماتیسم مفصلی و درمان اسکلروز متعدد و برخی بیماران مبتلا به دیابت و پیشگیری از سرطان مؤثر است. اخیراً اسیدهای چرب امگا-۳ در درمان میگرن و افسردگی به طور موفق بکار رفته است. آلفا لینولنیک اسید ALA در درمان سرطان پوست هم مفید است.

آلفا لینولنیک اسید ALA و سایر روغن های امگا-۳ در درمان موارد زیر بکار می رود:

بیماری قلبی: آ-ال-آ خطر بروز بیماری قلبی را با بهبود شریانا که خون را به بدن و مغز می رسانند و با کاهش کلسترول و تری گلیسرید خون کم می کنند.

فشار خون بالا.

بیماری های آلرژی و التهابی نظیر پسوریازیس و اگزما.

بیماری های خود ایمنی نظیر اسکلروز متعدد، لوپوس و سرطان.

آلفا لینولنیک اسید (ALA) هم آنتی‌اکسیدان است. شاید توضیح و تفسیر نقش آنتی‌اکسیدان‌ها و تأکید روی اهمیت آنها به حد کافی انجام نشده باشد در حالی که بدن برای مبارزه با رادیکال‌های آزاد که از تمرین، روحیه خراب، شرایط بد کاری و… تولید می‌شوند به آنتی‌اکسیدان‌ها نیاز وافر دارد.

آنتی‌اکسیدان‌ها از جمله مکمل‌هایی هستند که مورد بیشترین کم‌توجهی واقع شده‌اند. متقاعدکردن یک بدنساز، خیلی جدی در خریداری کردن مکملی که شاید در طول سال او را از بالاکشیدن آب بینی‌اش کمک کند کاری بس دشوار و سخت است. اما همان فرد را می‌بینید که پول زیادی برای خرید کراتین، پودرهای پروتئینی و… خرج می‌کند.
باید بدانید که برخی از آنتی‌اکسیدان‌ها ممکن است ریکاوری بعد از تمرین را تسهیل کرده، اثر آنابولیک انسولین را افزایش داده و از کاهش سنتز پروتئین که ممکن است از تمرین حاصل شود جلوگیری به عمل می‌آورند. وقتی که تمرین می‌کنید، فاکتورهای رشد آزاد می‌شوند، هورمون‌های آنابولیک هم سطح‌شان بیشتر می‌شود که در نتیجه عضلات‌تان بزرگتر می‌شوند، پاسخ آنابولیک بدن به تمرین الزاماً به واسطه تولید رادیکال‌های آزاد بهترین پاسخ نیست و این موضوعی است که باید مورد بحث واقع شود. تمرین باعث افزایش تولید رادیکال‌های آزاد می‌شود که می‌تواند به سلول‌ها لطمه وارد کند. بررسی‌های اخیر نشان داده‌اند که رادیکال‌های آزاد هم‌چنین می‌توانند مقدار سنتز پروتئین عضلات اسکلتی را کاهش دهند.

بنابر اعتقاد دانشمندان، افزایش سطح رادیکال‌های آزاد می‌تواند باعث تخریب عضلات شود…

پیش از آنکه دچار استرس شوید، این نکته را بدانید بد نیست: گرچه تمرین در کوتاه‌مدت رادیکال‌های آزاد را در بدن افزایش می‌دهد اما در واقع در بلندمدت موجب می‌شود دفاع طبیعی آنتی‌اکسیدانی بدن در مقابل آنها افزایش یابد. به عنوان یک بدنساز هر یک از شما می‌خواهید که ۲۴ ساعت از ۷ روز هر هفته را در وضعیت آنابولیک باشید.

در تلاش برای از سر راه برداشتن موانع عضله‌سازی، کوچکترین نکات را نیز تحت نظر داشته باشید. بنابراین احتمالاً منطقی است که از یک مکمل آنتی‌اکسیدانی‌ها در کنار رژیم غذایی خود بهره ببرید. مثلاً از ALA یا همان آلفالیپویک اسید بعد از تمرین استفاده کنید.  آلفا لینولنیک اسید ALA به جلوگیری از کاهش سنتز پروتئین (که شاید طی افزایش تولید رادیکال‌های آزاد به وقوع بپیوندند) کمک کرده، عملکرد انسولین را در بدن بهبود می‌دهد و ریکاوری بدن را از تمرین تسهیل می‌سازد. بدنسازان عمدتاً برای کسب بهترین نتایح از آلفا لینولنیک اسید ALA ، ۱۰۰ الی ۴۰۰ میلی‌گرم از آن را همراه با وعده بعد از تمرین خود مصرف می‌کنند که اگر می‌خواهید از آن استفاده کنید با پزشک مشورت کنید.

تحقیق در ایران : بررسی آلفا لینولنیک اسید و خطر بروزدیابت نوع ۲: مرورسیستماتیک مطالعات کوهورت
در سال ۱۳۹۴ تحقیقی توسط یکی از دانشجویان دکترای دانشگاه علوم پزشکی دانشگاه ایران صورت گرفته است که نشان داده مصرف آلفا لینولنیک اسید ALA می تواند احتمال ابتلا به دیابت نوع ۲ را کاهش دهد. با هم به چکیده ای از این مقاله نگاه می کنیم.

چکیده

منابع :

مجله ره آورد سلامت ،دوره ۱ ،شماره ۱ ، پاییز ۱۳۹۴

fa.wikipedia.org

http://mokamelhaa.ir/

اختلال متابولیسم

مردانی که دچار اختلال در متابولیسم قند هستند باید از خوردن غذاهای دارای کربوهیدرات بالا در شب اجتناب کنند. با توجه به مطالعه تغذیه ای که قسمتی از تحقیقات پیرامون دیابت در موسسه آلمانی تغذیه انسان (DIfE) است، اصطلاحا ساعت داخلی بدن نیز چگونگی واکنش نشان دادن بدن به مواد غذایی غنی از کربوهیدرات را در افراد با اختلال متابولیسم قندی تحت تاثیر قرار می دهد. برای مثال، در مردانی که از قبل مبتلا به دیابت بوده اند، مصرف فراوان غذاهای حاوی نشاسته و قند در شب تاثیری منفی بر تنظیم قند خون آن ها داشته است. در مقایسه با این مسئله، در شرکت کنندگان سالم مطالعه، زمان مصرف کربوهیدرات نقش عمده ای در تنظیم قند خون بازی نکرده است.
برای مدتی طولانی این باور شناخته شده بود که ساعت داخلی بدن نقش مهمی در تنظیم فرایند های متابولیکی بدن بازی می کند و این سوخت و ساز گلوکز است که منجر به یک ریتم روزانه می شود. علاوه بر این، مطالعات اخیر روی جوندگان نشان می دهد که ساعت داخلی بدن همچنین روی چگونگی سوخت و ساز بدن در پاسخ به مصرف کربوهیدرات یا چربی تاثیر می گذارد و برگرفته از دیدگاه سلامتی، چارچوب های زمانی خاصی برای مصرف کربوهیدرات بالا و یا یک رژیم غذایی با چربی بالا مناسب تر از دیگر زمان ها هستند. به طور مشابه، مطالعاتی که از مشاهدات روی انسان ها بدست آمده به این موضوع پی برده است که افرادی که صبح ها کربوهیدرات بالا با میزان کم چربی می خورند، خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ یا سندرم متابولیک را در خودشان کاهش می دهند. حالت دوم با علائمی مانند انباشتگی چربی بیش از حد در شکم، فشار خون بالا، و اختلال متابولیسم قندی و چربی همراه است. با این حال، ارتباط دقیق بین نوع رژیم غذایی و تنظیم شبانه روزی متابولیسم قند هنوز به اندازه کافی بررسی نشده است.
به منظور پیدا کردن اطلاعات بیشتر در مورد مکانیسم های فیزیولوژیکی این تداخل، دانشمندان در DIfE مطالعه تغذیه ای را روی مجموعا ۲۹ مرد انجام داده اند. آن ها به طور میانگین افرادی ۴۶ ساله با شاخص حجم بدنی به طور متوسط ۲۷ بودند، بدین معنی که اضافه وزن آن ها طبیعی بوده است. در ۱۱ نفر از شرکت کنندگان، دانشمندان یک اختلال متابولیسم گلوکزی را در آغاز مطالعه شناسایی کردند. این بدان معنی است که در این شرکت کنندگان سطح قند خون ناشتا از قبل افزایش یافته بوده و یا پس از یک آزمایش بارگذاری، قند خون آن ها به طور قابل توجهی آهسته تر از حالت عادی کاهش یافته است. در مقابل، در قند خون ۱۸ شرکت کننده باقی مانده در مطالعه، اختلالی وجود نداشته و تغییرات میزان قند آن ها طبیعی بوده است.
در طول مطالعه شرکت کنندگان دو رژیم غذایی مختلف A و B را هرکدام برای چهار هفته دنبال کردند. هر دو رژیم با یک مقدار مساوی حاوی کالری، کربوهیدرات، چربی و پروتئین ارائه شد اما زمانی از روز که در آن شرکت کنندگان عمدتا کربوهیدرات یا چربی مصرف کردند متفاوت بوده است. بنابراین، با توجه به رژیم غذایی طرح A، شرکت کنندگان غذاهای غنی از کربوهیدرات را صبح تا ساعت ۱:۳۰ و سپس غذا های با چربی بالا را از ۱۶:۳۰-۲۲:۰۰ مصرف نمودند. با توجه به رژیم غذایی طرح B آن ها غذاهایی با چربی بالا را در صبح و در بعد از ظهر و شب مواد با کربوهیدرات بالا خوردند. همراه با تغییر رژیم غذایی مربوطه، دانشمندان مقادیر متفاوت متابولیکی را در شرکت کنندگان مورد بررسی قرار دادند.
نویسنده اول این مطالعه گفت “همانطور که مطالعه ما نشان می دهد، حداقل برای مردان مبتلا به اختلالات متابولیسم قندی، زمانی از روز که مصرف یک وعده غذایی با کربوهیدرات بالا صورت گرفته است، مهم می باشد. هنگامی که ما اندازه گیری های قند خون را در دو روش رژیم غذایی مقایسه کردیم، دیدیم که سطح قند خون در رژیم غذایی B به طور متوسط ۷.۹ درصد بالاتر از میزان اندازه گیری شده بعد از رژیم غذایی A (که در آن شرکت کنندگان وعده غذایی با چربی بالا را در هنگام عصر میل کردند) بوده است. جالب است که اگر چه ما به طور کلی متوجه کاهش در تغییرات قند در طول این دوره از روز چه در فرد سالم و چه در افراد مبتلا به اختلال متابولیسم گلوکز شدیم، اما قادر به مشاهده این اثرات خاص در مردان سالم نبوده ایم. با این حال این اثرات خیلی بیش تر از انتظار ما در گروه دوم ظاهر شد.”
متخصص غدد Pfeiffer رییس گروه تغذیه بالینی در DIfE گفت: “به این ترتیب ریتم شبانه روزی آزاد شدن هورمونی روش واکنش بدن ما را به کربوهیدرات تحت تاثیر قرار می دهد.” به همین دلیل متخصص دیابت Rudovich و Pivovarova دانشمند توصیه می کنند که بخصوص افرادی که از قبل دچار اختلال متابولیسم قندی بوده اند، باید خود را با ساعت داخلی بدنشان تنظیم کنند و از خوردن وعده های غذایی با کربوهیدرات بالا در شب جلوگیری نمایند.

منبع: ترجمه ازساینس دیلی

گیاه خواری گیاهخواری

این نکته ثابت شده است که دنبال کردن رژیم غذایی گیاه خواری ، منجر به کاهش تجمع پلاک در رگ‌های خونی شده و خطر ابتلا به دیابت و سکته مغزی کم می‌ شود. البته اگر شما از طرفداران مصرف گوشت قرمز هستید، برای بهره‌مندی از فواید گیاهخواری، مجبور نیستید کاملا با این نوع گوشت خداحافظی کنید. چنانچه مصرف محصولات حیوانی را در رژیم خود کاهش دهید، خطر ابتلا به فشار خون نیز کاهش می ‌یابد.

محصولات گیاهی چربی های اشباع نشده کمتری دارند: چربی ‌های اشباع شده، چربی ‌هایی سرشار از هیدروژن هستند. این چربی ‌ها در دمای اتاق جامدند. آنها را می ‌توان در گوشت و محصولات حیوانی از قبیل گوشت گوساله، کره، پنیر و لبنیات پرچرب و حتی در روغن نارگیل یافت. طبق تحقیقات علمی انجمن قلب امریکا، مصرف چربی‌ های اشباع شده میزان کلسترول خون را افزایش می ‌دهد. این افزایش خطر ابتلا به بیماری‌ های قلبی و سکته مغزی را بالا می ‌برد. بنا به توصیه انجمن قلب آمریکا، از ۲۰۰۰ کالری دریافتی در روز، تنها ۱۳ گرم آن باید به چربی های اشباع اختصاص یابد. علاوه بر این، خوردن ۴ تا ۵ وعده میوه و سبزی، ۶ تا ۸ وعده غلات کامل، ۲ تا ۳ وعده لبنیات و کمتر از ۱۸۰ گرم گوشت، طیور یا غذاهای دریایی در روز، اساس رژیم غذایی گیاهی را تشکیل می دهد.

رژیم های گیاه خواری منجر به کاهش کلسترول می شوند: بدن برای تنظیم عملکردهای خود به کلسترول ناچیزی نیاز دارد اما اکثر ما به این حد اکتفا نمی ‌کنیم. اغلب کلسترول مازاد از مصرف محصولات حیوانی وارد بدن ما می ‌شود و نه گیاهان. طبق اعلام انجمن قلب امریکا، تجمع کلسترول در خون عامل اصلی بیماری‌ های قلبی، سکته مغزی و حملات قلبی است. اکثر متخصصان تغذیه توافق دارند که، جایگزین نمودن گوشت ‌های پرچرب با مواد غذایی گیاهی تغییری سالم در سبک زندگی است. برای دستیابی به کلسترول پایین، کافیست چربی ‌ها و روغن ‌های اشباع‌ شده را با روغن‌ های اشباع نشده (آووکادو، روغن زیتون و آجیل‌ ها) جایگزین کنید. کمتر از ۱۰ درصد کالری روزانه باید از طریق چربی ‌های اشباع شده تامین گردد.

رژیم های گیاهی فیبر بیشتری به بدن می رسانند: پیروی از یک رژیم غذایی گیاهی متعادل موجب افزایش فیبر محلول در روده‌ ها می‌ گردد. افزایش فیبر یکی از روش ‌های کاهش گردش کلسترول بد در بدن شماست. فیبر با کلسترول بد در مجرای روده وارد فعل و افعالاتی شده و سریعا آن را از بدن خارج می ‌کند. همین امر منجر به کاهش کلسترول بد ذخیره شده در بدن می‌ گردد. فیبر محلول در غذاهایی مانند عدس‌ ها، سبزیجات و آجیل ‌ یافت می‌ شود.

گیاهان خطر ابتلا به دیابت و چاقی را کاهش می ‌دهد: خوردن گوشت یا مصرف مقادیر فراوان چربی‌ های اشباع شده با خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ پیوند خورده است. در صورت ابتلا به دیابت و مصرف چربی ‌های اشباع شده، خطر ابتلا به بیماری ‌های قلبی و سکته مغزی دو برابر می شود. بخشی از کاهش وزن با کاهش مصرف چربی ‌های اشباع‌ شده‌ موجود در رژیم گیاهخواری تحقق می ‌یابد. منتظر کاهش وزن خود باشید زیرا میوه ‌ها و سبزیجات حاوی کالری کمتر و آب فراوان هستند. همین امر کمک می ‌کند تا پیش از زیاده‌ روی و اتمام غذا، احساس سیری کنید.

رژیم های گیاه خواری کاهنده فشار خون هستند: یکی از مشهورترین رژیم ‌ها برای افراد مبتلا به فشار خون بالا، پیروی از رژیم‌های گیاهخواری برای مقابله با فشار خون است. گرچه تمرکز این رژیم اغلب بر کاهش مصرف سدیم است اما از دیگر اهداف آن، کاهش مصرف گوشت است. در رژیم‌ های گیاهخواری مقابله با فشار خون، مصرف میوه ‌ها و سبزیجات افزایش می ‌یابد و روزانه ۱۵۰ گرم پروتئین جذب بدن می‌ گردد.

گیاهان سرشار از امگا ۳ هستند: مصرف اسیدهای چرب امگا ۳ خطر ابتلا به بیماری‌ های قلبی و دیابت را کاهش می ‌دهد و موجب کاهش کلسترول و فشار خون بالا می ‌گردد. اسیدهای چرب امگا ۳ در بدن ساخته نمی‌ شوند، بنابراین تنها روش دستبابی به آنها از طریق برنامه‌ غذایی مناسب است. امگا ۳ گیاهی در گیاهانی مانند تخم کدو، روغن کوینولا، سویا، گردو و بذر کتان یافت می‌ شود.

رژیم غذایی گیاه خواری حاوی مواد مغذی است: عمده تاثیر رژیم غذایی گیاهخواری محافظت از قلب است. میوه‌ ها و سبزیجات سرشار از آنتی‌ اکسیدان، استرول گیاهی، ترکیبات شیمیایی و پتاسیم هستند که همگی خطر ابتلا به بیماری ‌های قلبی را کاهش می ‌دهند. پتاسیم، به طور خاص، برای مقابله با فشار خون بالا بسیار موثر است. طبق اعلان انجمن قلب امریکا، پتاسیم از تاثیرات مخرب سدیم در بدن می ‌کاهد. پتاسیم در بخش اعظمی از مواد غذایی گیاهی از جمله سیب ‌زمینی شیرین، قارچ، سویا، بادام، موز، زردآلو، گوجه‌فرنگی و طالبی یافت می‌ شود.

نظر فرزین جباری در مورد گیاهخواری

گیاه خواری یکی از سبک‌های رژیم‌های غذائی است که برای حفظ سلامتی و حتی بهبود برخی امراض، موثر است. عدم محصولات با منشا حیوانی همچون گوشت و فراورده های وابسته آن همچون کالباس و سوسیس، تخم مرغ، لبنیات، می‌تواند برای فرد، مزیت‌های فراوانی داشته باشد. البته وقتی گیاه خواری می‌کنیم، باید به مصرف برخی مواد توجه زیادی کنیم زیرا استمرار این نوع رژیم، ممکن است موجب کمبودهایی در بدن شود.

ویتامین د، ویتامین ب۱۲، ال کارنیتین، آهن، کلسیم، از ویتامین‌ها و املاحی هستند که ممکن است در این نوع رژیم با کمبود آن‌ها مواجه شویم. این رژیم برای افراد سالمند که قصد کاهش وزن دارند مورد توجه است و بعد از احرای صحیح آن، منجر به تعدیل فاکتورهایی از قبیل تری گلیسیرید، کلسترول، کراتینین و اگر در مصرف حبوبات تحت نظر باشند، اوره و اسید اوریک و همچنین موجب کاهش آنزیم‌های کبدی می‌گردد و این سیستم می‌تواند بطور مقطعی، نوعی پاکسازی برای ورزشکارانی باشد که میزان مصرف گوشت و پروتئین بالائی دارند.

این رژیم را می‌توان همراه با یک ماده غذائی یا یک گروه ماده غذائی دیگر که منشا حیوانی دارد نیز اجرا نمود، مثلا گیاه خواری با ماهی، یا گیاهخواری با لبنیات و یا گیاه خواری با عسل، که هر چه ماده غذائی اضافه شده سالمتر باشد، بهتر و مفیدتر خواهد بود.

در زیر به یک نمونه از رژیم‌های گیاه‌خواری همراه با عسل می‌پردازم:

  • سحر: خیسانده آلو خورشتی همراه دو عدد انجیر: جمعا یک لیوان
  • صبحانه: نان سنگک، حلوا شکری، گردو، دم نوش دارچین با چای سبز و کمی لیمو تازه، عسل، کمپوت آناناس
  • بین وعده: پسته خام، سیب درختی
  • نیم ساعت قبل ناهار: آب تا ۳ لیوان (خنک نباشد)
  • ناهار: برنج پخته شده با حداقل روغن کنجد همراه با عدس یا کشمش یا سویا یا لوبیا سبز یا ماش (به شکل دمی)، سالاد فصل بدون سس
  • عصرانه: میوه
  • قبل شام: آب تا ۳ لیوان (خنک نباشد)
  • شام: حبوبات آبپز (اگر مایل به مصرف عدسی هستید، حداکثر دو بار در هفته، آنهم در حجم متعادل میل گردد)، کمی سبزی خوردن و نان
  • وقت خواب شب: بادام درختی خام ، موز، عرقیجات سنتی

شش باور غلط در مورد گیاه خواری!

اگر تمایلی به مصرف زیاد محصولات حیوانی ندارید و قصد دارید گیاهان را بیشتر وارد رژیم غذایی تان کنید، اولین گام این است که ۶ باور غلط در مورد این نوع رژیم ها دور بمانید:

رژیم های غذایی گیاهی سالم نیستند: این یک باور غلط است. تحقیقات نشان می دهد که رژیم های گیاهی مبتنی بر کاهش خطر ابتلا به دیابت، کاهش فشار خون بالا، چاقی و بیماری های قلبی هستند.

http://mardom-news.com/images/docs/000060/n00060322-b.jpg

رژیم های غذایی گیاهی باعث کاهش وزن می شوند: اینطور نیست که شما با انتخاب رژیم های گیاهی حق مصرف گزینه های ناسالمی مانند قند و سایر غذاهای فراوری شده را داشته باشید. رژیم های گیاهی زمانی به تعادل و کاهش وزن کمک می کنند که از هر گونه عادت غلط غذایی به دور باشند.

پروتئین های گیاهی برای ساخت عضله مناسب نیستند: این یک باور غلط است. پروتئین های گیاهی سبب از بین رفتن عضلات و ضعف نمی شوند. در حقیقت آنها همانند پروتئین حیوانی در ساخت عضلات مفید هستند. مطالعات نشان داده کسانی که پروتئین برنج مصرف می کنندف پس از تمرین، به همان میزان کسانی که آب پنیر دریافت می کنند، توده عضلانی شان افزایش می یابد. خوردن آب پنیر باعث توده عضلانی بیشتر می شود، نه به این دلیل که پروتئین های حیوانی نقش موثرتری در حفظ و افزایش توده عضلانی دارند، بلکه به این دلیل که، میزان پروئتین آب پنیر در هر گرم از پروتئین برنج بیشتر است.

رژیم های غذایی مبتنی بر گیاهان، حاوی کربوهیدرات بالا هستند: کربوهیدرات های پیچیده موجود در گیاهان نه تنها مضر نیستند، بلکه به شما در حفظ و ذخیره انرژی در طول روز کمک می کنند. مشکل زمانی ایجاد می شود که شما کربوهیدرات های فراوری شده را که باعث افزایش قند خون و افزایش وزن می شوند، به رژیم غذایی تان اضافه کنید. پس از کربوهیدرات موجود در گیاهان نترسید.

رژیم های غذایی مبتنی بر گیاهان همیشه شما را گرسنه نگه می دارند: این نمی تواند حقیقت داشته باشد. گیاهان حاوی فیبر هستند که شما را برای زمان طولانی سیر نگه می دارند. علاوه بر این، گیاهان کم کالری هستند و شما مجبور نیستید برای جلوگیری از دریافت کالری بیش از حد، آنها را در مقادیر کوچک انتخاب کنید و بخورید. در واقع رژیم های غذایی گیاهی، بهترین روش برای کنترل گرسنگی هستند، قند خون را افزایش نمی دهند و به بهبود فرایند هضم نیز کمک می کنند.

برای دریافت همه مواد مغذی، باید پروتئین های گیاهی را ترکیب کنید: شما لازم نیست برای دریافت پروتئین کافی از گیاهان، مثلا حتما لوبیا را با برنج مصرف کنید. تحقیقات نشان می دهد که مصرف هر کدام از غذاهای گیاهی که حاوی پروتئین هستند، به بدن شما تمام اسیدهای آمینه ضروری را در طول روز می رساند.

رژیم گیاهخواری و نقش آن در بهبود سرطان سینه

رژیم گیاهخواری ممکن است به بهبود سرطان سینه کمک کند . آیا شما تصور می کردید که رابطه ای میان رژیم گیاهخواری و درمان سرطان سینه وجود داشته باشد ؟

باید بدانید که بر اساس یک تحقیق انجام شده در سال ۲۰۱۷ که بر روی حیوانات انجام گرفت متوجه شدیم که رژیم گیاهخواری می تواند در بهبود سرطان موثر باشد . (۱)

اجازه بدهید چند قدم به عقب تر بازگردیم . یک نفر از هر هشت خانم در ایالت متحده آمریکا در طول زندگی خود سرطان سینه را تجربه می کنند . که این آمار رو به افزایش است . خوشبختانه در سال های اخیر درمان های مختلفی برای سرطان سینه یافت شده است و این خبر می تواند دلگرم کننده باشد .

جلوگیری از پیشرفت سلول های سرطانی و تغییر استیج سرطان در درمان سرطان سینه بسیار موثر است . محققان دانشگاه آلاباما در بیرمنگام تحقیقات گسترده ای را بر روی غذاهایی که ممکن است سرطان سینه را بهبود دهند انجام دادند . و پس از مدتی متوجه شدند که سولفورفان موجود در سبزیجات مخصوصا خانواده کلم (مثل کلم بروکلی و کلم بروکسل )، همچنین پلی فنل های موجود در چای سبز مانع رشد تومور های سرطانی می شود و درمان سرطان سینه را آسان تر می کند .

از آنجا که این تحقیق فقط بر روی موش ها انجام گرفت قدم بعدی این است که یک آزمایش بالینی صورت بگیرد . امید به این است که بتوانیم نتایج موثر را روی انسان ها نیز مشاهده کنیم . اما به طور کلی اثرات مثبت رژیم گیاهخواری بر پیشگیری از بروز سرطان در چندین تحقیق محتلف به اثبات رسیده است :

بهترین خوراکی های موجود در رژیم غذایی گیاهخواری که به درمان سرطان سینه کمک می کنند

تغییر در سبک زندگی و رژیم غذایی به شما کمک می کند تا علاوه بر کنترل وزن بتوانید مانع ورود انواع بیماری ها به بدن خود شوید .

رژیم گیاهخواری علاوه بر داشتن اثرات مثبت در پیشگیری از سرطان دارای مزایای دیگری از جمله : تنظیم PH بدن ، کاهش التهابات ناشی از اثرات مخرب رادیکال های آزاد و کاهش وزن اصولی می باشد .

اصلی ترین غذاهایی که باید رژیم گیاهخواری را تشکیل دهند عبارتند از :

۱-کلم بروکلی، کلم بروکسل و سایر اعضای خانواده کلم ها

کلم بروکلی و جوانه آن دارای سولفورفان هستند که می توانند به بهبود سرطان سینه کمک کنند . سایر کلم های دیگر نیز مانند کلم kale ، گل کلم ، شلغم ، کلم بوک چوی ، شاهی نیز دارای سولفورفان می باشند .

۲-چای سبز

چای سبز نیز یکی از عناصر جدا نشدنی از رژیم گیاهخواری است . که سرشار از پلی فنول می باشد . اما چای سبز تنها منبع آن نیست بلکه شکلات تلخ ، توت فرنگی پودر کاکائو ، شاه توت و تمشک نیز دارای پلی فنول می باشد .

۳- چربی های مفید

منظور از چربی های مفید غذاهایی مثل روغن زیتون فوق بکر ، روغن نارگیل ، روغن کنجد ، روغن آووکادو ، تخم کتان و انواع پروتئین های پر چرب مانند ماهی سالمون که سرشار از اسیدهای چرب امگا ۳ است . بهترین راه که بتوانید کاهش وزن را در کنار مصرف چربی ها داشته باشید پیروی از رژیم غذایی کتوژنیک است . که می توانید نمونه رژیم کتونیک را در سایت دکتر بادی مشاهده کنید .

۴-میوه ها

میوه ها سرشار از فیبر و آنتی اکسیدان ها هستند . من به شخصه مصرف کیوی، طالبی و انواع توت های قرمز را پیشنهاد می کنم .

۵- غلات کامل

منظور از غلات کامل دانه هایی مانند کینوا ، اوتمیل ، برنج قهوه ای ، بلغور و جو پرک است . البته توجه داشته باشید که برای کنترل وزن و پیشگیری از اضافه وزن و چاقی و تجمع چربی شکمی باید غلات را در حد متوسط و کنترل شده مصرف کنید.

غذاهایی که در رژیم گیاهخواری نباید مصرف کنید

توجه کنید که همه غذاهای گیاهی یکسان نیستند و برای پیشگیری از بروز سرطان یکسری از غذاها را نباید مصرف کنید .

۱-سویا

سویا حاوی فیتو استروژن است و مصرف آن توسط خانم ها امکان افزایش استروژن در بدن آنها را بالا می برد و ریسک ابتلا به سرطان سینه را افزایش می دهد و می تواند اختلالی از جمله pcos و اختلالات هورمونی را افزایش دهد . بد نیست بدانید که ۹۰ درصد از سویای موجود در بازار GMO یا تغییر ژنتیک داده شده است .

۲- روغن های گیاهی

مصرف روغن های گیاهی مثل روغن کانولا باعث ایجاد رادیکال های آزاد می شود این روغن ها دارای مواد نگهدارنده خطرناکی برای افزایش عمر مفید خود هستند که باید از مصرف اینگونه روغن ها پرهیز کنیم.

۳- آبمیوه ها

در حالی که مصرف میوه ها در رژیم گیاهخواری توصیه می شود و می تواند فواید زیادی داشته باشد، اما آبمیوه ها در حقیقت قند های ساده ای هستند که از میوه باقی مانده است و بسیاری از فیبر ها و ویتامین ها در مرحله آب گیری از دست رفته است . برای اینکه بتوانید ترکیبی از میوه ها را مصرف کنید . بهتر است به جای آبگیری از آنها اسموتی بسازید .

منبع :

http://noandish.com/

http://www.mardom-news.com/

https://drbody.ir