نمک

همیشه گرسنه هستید؟ ممکن است مقصر نمک باشد!
همه می دانند که غذاهای شور شما را تشنه می کنند اما در یک تحقیق جدید مشخص شده وقتی که افراد میزان سدیم دریافتی خود را در بلند مدت افزایش می دهند، در عمل آب کمتری خواهند نوشید. و این تنها یافته غافلگیر کننده در این تحقیق نیست. به گفته محققان، سطوح بالای سدیم می تواند احساس گرسنگی را تشدید کند. این موضوع باعث تقویت این احتمال شده که رژیم های با سدیم بالا با اضافه وزن و چاقی ارتباط دارند.
این کشف غیر معمول که مصرف نمک اشتها را تقویت و تشنگی را کاهش می دهد به بیش از صد سال باورهای علمی و عرفی در این زمینه پایان می دهد. این یافته ها هفته گذشته بصورت مجموعه ای از دو مقاله در مجله تحقیقات پزشکی به چاپ رسیده است.
در مقاله اول محققان آلمانی و آمریکایی بر روی 10 فضانورد روسی که به مدت 2 سال در برنامه های شبیه ساز پرواز شرکت کرده بودند تحقیقاتی انجام دادند. این افراد برای ماه ها در یک محیط کنترل شده زندگی کرده بودند و بنابراین برای تحقیقات متابولیک و تغذیه ای بسیار ایده آل بشمار می رفتند. محققان می خواستند آزمایش کنند که اگر میزان نمک مصرفی فضانوردان را از 12 گرم در روز (مشابه رژیم غذایی معمول در روسیه) به 6 گرم در روز (مقدار توصیه شده توسط متخصصان حوزه سلامت) برسانند چه اتفاقی خواهد افتاد. اطلاعات پیشین در این زمینه نتیجه گیری می کرد که با کاهش سطح سدیم، افراد کمتر تشنه شده و آب کمتری می نوشند. اما این چیزی نبود که در عمل اتفاق افتاد. درعوض فضانوردان زمانی که در رژیم با نمک بالا بودند آب کمتری می نوشیدند که نشان از این داشت که در آن زمان ها بدن آنها آب بیشتری را تولید و ذخیره می کرده است. این موضوع با باور پیشین که تصور میشد بدن آب بیشتری را برای دفع نمک از دست می دهد تناقض داشت.
طبق گفته های دکتر جینز تیتزه استاد پزشکی و فیزیولوژی مولکولی و زیست فیزیک دانشگاه وندربیلت و محقق ارشد در این مقاله، این یافته ها اگرچه غیرمنتظره بوده اما چندان هم عجیب نیست. اینکه بدن انسان در رژیم های پرنمک می خواهد از اتلاف آب جلوگیری کند کاملا قابل تصور است بنابراین کلیه ها باید راهی برای افزایش حجم آب پیدا کنند و در این حالت با افزایش حجم آب در بدن، شما کمتر تشنه خواهید شد.
نکته عجیب دیگری که در این تحقیق مشخص شد این بود که زمانی که سطح نمک در بدن فضانوردان بالا می رفت احساس گرسنگی هم تقویت می شد، حتی با وجود اینکه مقدار مشابهی کالری و مواد غذایی به آنها داده شده بود. دکتر تیتزه توضیح می دهد که این امر ممکن است بخاطر انرژی بیشتری باشد که بدن برای نگهداری و ذخیره آب نیاز دارد. وی اضافه می کند: “به باور من اگر ما غذای بیشتری به فضانوردان می دادیم آنها شروع به پرخوری کرده و نهایتا دچار اضافه وزن می شدند.”
در مقاله دوم، محققان به نتایج مشابهی اما این بار با آزمایش بر روی موش ها دست یافتند. در این آزمایش ها آنها متوجه شدند موش های با رژیم پر نمک غذای بیشتری نسبت به موش هایی که رژیم کم نمک داشتند می خوردند. آنها همچنین متوجه شدند که رژیم پرنمک با شکست و تجزیه پروتئین در بافت های ماهیچه ای ارتباط دارد. در این حالت پروتئین تبدیل به اوره می شود؛ ماده ای که به کلیه در جذب مجدد مایعات و جلوگیری از اتلاف آب در هنگام دفع نمک کمک می کند. این شکست و تجزیه با افزایش در مقدار گلیکوکورتیزویدها اتفاق می افتد، ترکیب هایی که با پیشرفت بیماری هایی مانند دیابت، چاقی، بیماری های قلبی و پوکی استخوان ارتباط دارند. این موضوع بسیار مهم است زیرا دانشمندان تا به امروز بیشتر روی نقش و تاثیر نمک بر فشار خون بالا تمرکز کرده بودند اما این یافته ها نشان داد که خطرات بیشتری وجود دارد. اگر رژیم پرنمک باعث افزایش در مقدار گلیکوکورتیزویدها شود (و حتی در صورت عدم تغییر در فشار خون) می تواند فرد را مستعد مشکلات حاد سلامتی کند و همینطور ریسک ابتلا به ناهنجاری های سوخت و ساز را افزایش می دهد، ترکیبی خطرناک از فاکتورهای ریسک ابتلا به بیماری های قلبی و دیابت.
هنگامی که صحبت از تاثیرات کوتاه مدت غذاهای پرنمک می شود، باورهای پیشین هنوز صادق هستند. اگر شما یه ظرف بادام زمینی شور را جلوی فردی بگذارید، او احتمالا بعد از خوردن آن نوشیدنی طلب می کند، اما طبق یافته های این تحقیقات، افراد با رژیم های غذایی شور در طی چند ماه و یا حتی در 24 ساعت آب بیشتری ذخیره کرده و کمتر خواهند نوشید.

در یک گزارش تفسیری ضمیمه، دکتر مایک رندل استاد پزشکی دانشگاه هاروارد می نویسد که تحقیقات جدید باورهای عمومی در مورد اینکه چطور سدیم و سطح مایعات بر روی هم تاثیر دارند را به چالش کشیده است. او همچنین خاطرنشان می کند که تغییر در میزان نمک مصرفی، سوخت و ساز پروتئین و چربی را تغییر داده و عادت های خوردن و نوشیدن ما را عوض خواهد کرد. هرچقدر بیشتر درباره این تغییرات اطلاعات وجود داشته باشد به دانشمندان برای پیدا کردن درمان هایی برای بیماریهای مرتبط مثل فشار خون بالا و حملات قلبی کمک بیشتری خواهد شد.
دکتر تیتزه اعتقاد دارد این موضوع ممکن است به پزشکان در کشف ارتباط بین نمک و اضافه وزن کمک کند. البته این موضوع هم حائز اهمیت است که بیشترین سدیم مصرفی در رژیم های غذایی از نمکدان روی سفره ناشی نمی شود، بلکه از غذاهای آماده و فراوری شده به بدن وارد می شود که همچنین حاوی مقادیر بالایی شکر، چربی اشباع شده و کربوهیدرات های ساده هستند. بنابراین با وجود اینکه دلایل زیادی برای کنار گذاشتن این غذاها از رژیم غذایی روزانه وجود دارد این تحقیقات حتی یک دلیل دیگر نیز به دلایل پیشین اضافه می کند. بنابراین کاهش سدیم دریافتی که از طریق غذاهای بسته بندی شده و صنعتی و غذاهای آماده وارد بدن می شود می تواند از تغییرات مضر بر روی متابولیسم و اشتها جلوگیری کند.
در انتها دکتر تیتزه یه راهکار کلی در مورد کاهش مصرف سدیم و مدیریت وزن بدن ارائه می کند: “اگر شما از هر چیزی مقداری کمتر بخورید، بصورت خودکار مقدار کمتری سدیم وارد بدن شما می شود. بنابراین توصیه من این است که درکل کمی بیشتر ورزش کنید و کمی کمتر بخورید.”

نمک غذای شما 6 برابر بیشتر از آن چیزی است که تصور می کنید
چه مقدار نمک در نهار شما بوده؟ هر حدسی که بزنید، به مقدار بسیار زیادی از واقعیت فاصله خواهد داشت. در یک مطالعه جدید که در مجله Appetite منتشر شده، مطالعه گر ها بیرون چندین رستوران فست فود از مشتریان خواسته اند حدس بزنند که چه مقدار سدیم در وعده غذایی شان مصرف کرده اند. نتیجه این مطالعه بیشتر محققان را دچار شگفتی کرد، پاسخ ها تقریبا همیشه 6 برابر کمتر از مقدار واقعی بود.
این موضوع ممکن است به این دلیل باشد که افراد تمایل ندارند که از نمک زیاد در هنگام آشپزی در خانه استفاده کنند، اما رستوران ها از مقدار بسیار زیادی نمک برای بهبود طعم غذای خودشان استفاده می کنند. آن ها همچنین از نمک به عنوان ماده نگهدارنده جهت بالا بردن مدت زمانی که غذا قابل مصرف است استفاده می کنند، بنابراین حتی غذاهایی که شور نیستند مثل کلوچه ها ، دونات ها و نان می توانند حاوی مقدار زیادی نمک باشند. در نتیجه افراد نمی توانند تخمین صحیحی از مقدار نمک موجود در غذا های آماده و فست فود داشته باشند.
نتایج این تحقیق همچنین نشان داد که افراد بیش از حد نمک مصرف می کنند. طبق توصیه سازمان های بهداشتی در ایالات متحده هر فرد نباید بیشتر از 2300 میلی گرم سدیم در روز مصرف کند، یعنی چیزی در حدود یک قاشق چایی خوری. اما مطالعات نشان می دهند افراد بطور متوسط 3600 میلی گرم سدیم در روز مصرف می کنند. مصرف بیش از اندازه نمک باعث می شود که بدن آب بیشتری ذخیره کند که این موضوع باعث بالا رفتن فشار خون شده و می تواند روی کارکرد قلب، رگ های خونی، مغز و کلیه تاثیر منفی بگذارد. طبق مطالعاتی که توسط دانشکده پزشکی دانشگاه هاروارد انجام شده، مصرف بیش از حد سدیم می تواند منجر به بیماری فشار خون، حمله ی قلبی و سکته شود.
برای فهمیدن این موضوع که افراد به چه میزان از سدیم دریافتی خودشان اطلاع دارند، محققان در چندیدن رستوران فست فود مستقر شده و از مشتری های نوجوان و بزرگسال سوالاتی درباره مقدار سدیم مصرفی در آن وعده غذایی مطرح کردند. رستوران ها شامل مک دونالد، برگر کینگ، ساب وی، مرغ بریان کنتاکی و دانکین دونات می شد. محققان در هنگام ورود به رستوران از مشتری ها می خواستند که رسید غذای خود را نگه دارند و در هنگام خروج درخواست می کردند که مقدار سدیم مصرفی آن غذا را تخمین بزنند.
با برسی غذاهای این رستوران ها مشخص شد که یک وعده غذایی برای افراد بزرگسال حاوی بیش از 1300 میلی گرم سدیم است، یعنی از نصف بیشترین مقدار مصرفی پیشنهادی در طی روز بیشتر است. اما تخمین افراد بطور متوسط 200 میلی گرم بود و این یعنی 650 درصد کمتر. ولی این تمام ماجرا نیست. 25 درصد از افراد در نهایت موفق به هیچ حدسی نشدند. یعنی درواقع هیچ ایده ای از اینکه چه مقدار نمک در غذایشان بوده و یا اصلا چقدر نمک در هر وعده مصرف میکنند نداشتند.
در حال حاضر قانونی وجود ندارد که رستوران ها میزان نمک استفاده شده در غذاها را به مشتریان اعلام کنند، اما به تازگی و در شهر نیویورک، چنانچه میزان سدیم از 2300 میلی گرم بیشتر باشد رستوران ها موظفند در منو این موضوع را کنار غذا بنویسند. با اینکه اطلاع رسانی در مورد نمک خوراکی ها در حال حاضر فقط در این شهر وجود دارد ولی فعالان حوزه سلامت امیدوارند مثل زمانی که مقدار کالری غذاهای فست فود مورد توجه قرار گرفت، در مورد سدیم هم این اتفاق بیفتد و در نهایت به موضوعی فراگیر تبدیل شود.

منبع :
ترجمه از سایت هلث
ترجمه از سایت تایم

شیرین کننده های طبیعی

برای اضافه کردن طعم شیرینی، شما لزوما به مقادیر زیادی شکر احتیاج ندارید. میوه ها و سبزیجات علاوه بر اینکه حاوی بسیاری از مواد ضروری برای بدن شما مانند فیبر، انواع ویتامین ها مواد معدنی و آنتی اکسیدان ها هستند، می توانند طعم شیرین مورد نظر شما را به غذا اضافه کنند. آن ها همچنین بافت تازه ای به غذا و دسر داده و رنگ های فوق العاده ای به سس ها و اسموتی ها اضافه می کنند. این راهنما راهکارهایی را به شما ارائه می دهد تا بتوانید از شیرین کننده های طبیعی بیشتری در آشپزخانه استفاده کنید و به این وسیله میزان شکر مصرفی خود را کنترل کنید.

1- مقدار توصیه شده شکر در دستور پخت را کم کنید
وجود شکر برای بافت و طعم نان و شیرینی جات لازم است، بنابراین بهتر است بجای حذف کامل شکر، مقدار آن را کاهش دهید. شما همیشه می توانید به اندازه یک چهارم تا یک سوم از مقدار شکر در دستور پخت های استاندارد را بدون اینکه در محصول نهایی تغییر محسوسی اتفاق بیفتد حذف کنید. کم کردن این مقدار شکر از نان ها و شیرینی جات باعث می شود که شما طعم مواد تشکیل دهنده ی دیگر را بیشتر احساس کنید.

2- جایگزین کردن میوه به جای شکر
شما می توانید با اضافه کردن موز رسیده یا خرما به شکل پوره در پخت نان، کوکی ها، مافین ها، پنکیک و… نیمی از شکر پیشنهادی در دستور پخت استاندارد را حذف کنید. موز حاوی مقداری رطوبت است بنابراین شما نان و شیرینی تردتری خواهید داشت. همچنین خرما طعم شیرین و قوی و تقریبا مانند عسل دارد که برای استفاده در کلوچه ها و بیسکوئیت ها بسیار عالی است. اگر به بافت خرما علاقه دارید می توانید آن را در تکه های بسیار ریز خرد کنید، درغیراینصورت در آب جوش انداخته و پس از نرم شدن به شکل پوره درآورید.

میوه به عنوان شیرین کننده طبیعی

3- متعادل کردن سس ها و اسموتی ها با میوه و سبزیجات
اضافه کردن پوره هویج، دانه های روغنی کوبیده و له شده، شیره چغندر یا سیب زمینی شیرین بجای شکر به سس گوجه یا سس های شیرین دیگر باعث می شود که علاوه بر کم کردن مقدار شکر مصرفی، طعم های دیگر غذا نیز بیشتر نمایان شوند. تکه های خرد شده درصورتی که بسیار کوچک باشند درون سس حل شده و در بشقاب قابل تشخیص نیستند. اسموتی ها با ترکیب میوه های یخ زده، ماست کم چرب، شیر و عسل یا شیرین کننده های دیگر میتوانند یک میان وعده ی بسیار مناسب باشند. شما میتوانید شیرین کننده موجود در اسموتی را با پوره سیب، چغندر یا هویج جایگزین کنید. با این کار شما ویتامین بیشتری به اسموتی اضافه میکنید و همینطور اسموتی شما رنگ بسیار بهتر و میزان شیرینی متعادل تری خواهد داشت.

4- از شیر خالص یا شیر غیرلبنی استفاده کنید.
استفاده از شیر های طعم دار بسیار رایج شده و امروزه بیش از هر زمان دیگری در رژیم غذایی ما جای گرفته اند، اما این شیر ها معمولا مقدار زیادی شکر یا شیرین کننده در خود دارند. شما میتوانید برای استفاده روزمره یا استفاه در کیک و شیرینی و نان، از شیر خالص و بدون طعم یا انواع شیر غیرلبنی مانند شیر سویا یا بادام بدون شکر بجای شیرهای طعم دار استفاده کنید.

5- از ماست پرچرب استفاده کنید
ماست پرچرب غنی، خوشمزه و آرام بخش است. این ماست برخلاف ماست کم چرب برای مزه دار شدن به شکر احتیاج ندارد. انواع ماست های کم چرب معمولا مقادیری شکر برای جبران مزه ازدست رفته درخود دارند. از ماست پرچرب میتوانید در کنار غذاهای مختلف مانند سیب زمینی کبابی استفاده کنید و به دلیل اینکه ماست پرچرب بسیار غنی تر و سیر کننده تر است شما به مقدار کمتری از ماست برای تکمیل وعده غذایی خود نیاز خواهید داشت.

6- پیش بسوی نارگیل
از نارگیل رنده شده و پودر شده یا شیر نارگیل در کوکی ها و بیسکوییت ها استفاده کنید. نارگیل مانند وانیل به خودی خود رایحه و مزه شیرینی دارد که دقیقا مناسب مصرف به عنوان یک شیرین کننده طبیعی است. البته به یاد داشته باشید که در مصرف نارگیل و شیر نارگیل زیاده روی نکنید زیرا نارگیل حاوی مقداری چربی اشباع شده است.

7- از میوه هایی که با رسیده شدن شیرین تر می شوند استفاده کنید.
برخی از انواع میوه ها با گذشت زمان و رسیده تر شدن، شیرین تر می شوند. سیب، زردآلو، موز، طالبی، انبه، هلو، شفتالو، گلابی وخرما از این دست میوه ها هستند. این میوه ها زمانی که کاملا رسیده باشند بسیار شیرین و خوشمزه هستند و به تنهایی یا بصورت بریده شده روی کیک و شیرینی و یا با ترکیب با ماست یخ زده یک دسر عالی را تشکیل می دهند. همچنین میوه های بیش از حد رسیده و آنهایی که لکه های تیره بر روی آنها قابل مشاهده است (یک مثال خوب در این مورد موز رسیده ای است که تقریبا درحال قهوه ای شدن است) بسیار شیرین بوده و در ترکیب با شیر و یا حتی بصورت پخته به شکر احتیاجی ندارند.

8- پیاز کاراملی
سرخ کردن پیاز در دمای بسیار پایین و مدت زمان طولانی باعث می شود شکر طبیعی موجود در پیاز بیرون آمده و در اصطلاح کاراملی شود. دو عدد پیاز زرد متوسط را خرد کرده یک چهارم قاشق نمک به آنها اضافه کنید. ماهیتابه را روی حرارت ملایم قرار داده و چند قاشق روغن کانولا در تابه بریزید. پیازها را برای مدت 8 دقیقه در تابه سرخ کنید و هرازگاهی بهم بزنید. سپس حرارت را به کمترین مقدار ممکن برسانید و برای 30 دقیقه دیگر به پخت ادامه دهید. در طول این مدت هر چند دقیقه پیازها را بهم بزنید. اکنون پیاز کاراملی شما آماده است. از پیاز کاراملی می توانید در طیف بسیار بزرگی از غذاها استفاده کنید.

منبع
ترجمه از سایت تایم

کپی برداری تنها با ذکر نام و لینک مجیک بادی مجاز است.
تاپیک جامع مسائل و راههایی برای افزایش طول عمر

بر اساس آمارهای جهانی ، ژاپن به عنوان مسن ترین کشور دنیا شناخته شده است. مردم ژاپن چندان اهل ورزش های همگانی و رعایت دستورالعمل های تناسب اندام هم نیستند خواب مناسب و کافی هم ندارند اغلب مردم در ژاپن ، تنها ۵ ساعت در شبانه روز می خوابند. در مورد کار و تلاش هم که حتماً شنیده اید، Karoshi (مرگ از کار زیاد) ، نه تنها واژه ای آشنا بلکه تا حدودی مقبول در ژاپن محسوب می شود. جستجوی رابطه ژنتیکی هم بی نتیجه است ! چون همین مردم وقتی به آمریکا مهاجرت می کنند ، دچار همان امراضی می شوند که در ایالات متحده شایع است و عمری تقریبا برابر آمریکایی ها دارند.
راز بقا و طول عمر مفید ژاپنی ها در چیست ؟ در ذیل چهار راز را بیان می کنیم.

راز اول: تغذیه بر پایه ماهی ، سویا ، سبزیجات و میوه ها
* ژاپنی ها ماهی را کباب شده یا با روغن کانولا در زمان بسیار کوتاه و به مقدار اندک طبخ می کنند.
* ماهی های مورد علاقه ژاپنی ها : ساردین، سالمون ، Mackerel و Fresh tuna است.
* سبزیجات غنی از ویتامین سی ، آنتی اکسیدانها و مواد معدنی هستند . ژاپنی ها ، ۵ برابر آمریکایی ها سبزیجات چلیپایی (کلم بروکلی ، کلم پیچ ، گل کلم و جوانه سبزیجات) استفاده می کنند.
ژاپنی ها دیوانه سبزی هستند! مادران ژاپنی وقتی می خواهند اعضاء خانواده را زودتر به منزل بکشانند :گوشت های دریایی را در سبزی فراوان و بدون روغن بر روی اجاق می گذارند. سپس میز شام را با لوبیا سبز ، کاهو ، هویج خرد شده ، اسفناج ، چغندر ، ریشه کُنار ، شلغم ، تربچه ، ترب سفید ، قارچ ، سیب زمینی ، سبزیجات دریایی (Kombu ، Nori ، Wakame) ، گوجه فرنگی ، پودر خردل و فلفل قرمز می آرایند.
* ژاپنی ها مقدار زیادی سویا مصرف می کنند (حدود ۵۰ گرم در روز) . حجم زیادی از طرف غذای ژاپنی ها را سویا تشکیل می دهد. خواص ضد سرطانی این دانه در بسیاری از سرطانها ، خصوصاً سرطان پستان سالهاست که اثبات شده است.
* سویا ترکیب اصلی سوپ میسو و Tofu را تشکیل می دهد که تقریباً در هفته چندین بار سرو می شود. (با کلیک کردن بر روی سویا، در همین سایت بیشتر درباره سویا بخوانید.)
* مصرف میوه تازه فصل بدون هیچگونه دخالت در فرآوری از خصوصیات مردم ژاپن است. بطور کلی کیک ، بیسکوئیت ، ویفرها ، کلوچه های صنعتی در ژاپن چندان مورد استقبال نیست.

راز دوم : در رژیم غذایی ژاپنی ، نان جایگاهی ندارد.
دیگر راز بقا و طول عمر مفید ژاپنی ها سرو غذاها به همراه برنج کته است.
ژاپنی ها ۶ برابر آمریکایی ها برنج می خورند. البته اغلب مواقع نه این برنج سفید آبکش بدون سبوسی که ما می شناسیم ، بلکه برنج قهوه ای ( سبوس دار ) برنج را کم نمک و بدون روغن (کته) می پزند. اینگونه مصرف برنج آنها را از چربی های ترانس ، کلسترول و فشار خون محافظت می کند. ضمن اینکه سبوس برنج منبع سرشاری از ویتامین های گروه B محسوب می شود.

غذاهای ژاپنی

راز سوم : ژاپنی ها با چشمانشان غذا می خورند!
ظروف ساده و پیاله های کوچک ، با غذاهای کم کالری و تزئین هنرمندانه، دیگر راز بقا و طول عمر مفید ژاپنی ها می باشد. این سفره آرایی بی نظیر که این روزها نمونه اش را می توانید در هایپر مارکت ها تحت نام ” سوشی” ملاحظه می کنید، هر بیننده ای را ترغیب می کند ، به جای خوردن تماشا کند. ژاپنی ها معتقدند : وقتی به این تزئین نقاشی گونه نگاه می کنید ، مغز بخشی از دریافت های دیداری را به حساب دریافت های گوارشی محاسبه خواهد کرد. به همین سادگی! اما وقتی به روش ایرانی بشقاب پت و پهنی را مقابل خود میبینیم خصوصاً اگر گرسنه باشیم ، آنرا لبریز از غذا خواهیم کرد. همواره بهانه هایی برای تا آخر خوردن این کوه غذا وجود دارد:
*اگر در مهمانی باشیم ، به خاطر اینکه میزبان احساس نکند از غذا خوشمان نیامده.
*اگر در منزل باشیم ، به خاطر اینکه اسراف نشود ! انگار وقتی همین غذای اضافی به چربی تبدیل می شود ، اسراف نیست!
برخی باورهای فرهنگی ژاپنی ها هم در این کم خوردن موثر است مثلاً :
ژاپنی ها پیاله شان را لبریز از غذا نمی کنند.
غذا را برپایه ماهیت طبیعی اش تزئین می کنند نه ظروف و اجسام روی میز .
بطور مرتب کودکانشان را تشویق می کنند وقتی ۸۰% احساس سیری می کنند ، دست از خوردن بکشند. برخلاف ما که تشویق می کنیم تا آخر بشقابشان را تمام کنند.

راز چهارم: لازم نیست کم بخورید ، فقط کافیست کم کالری بخورید.
برای آدمهای شکمو ، کم خوردن یک شکنجه است. به قول ما ایرانی ها : بعضی ها عادت دارند دایم دهانشان بجنبد. تنها ۳% مردم ژاپن چاق هستند ، در حالیکه فرانسوی ها ۱۱% و آمریکایی ها ۳۳% اضافه وزن دارند. اضافه وزن ارتباط مستقیمی با دریافت کالری اضافی دارند. با پرهیز از چیس ، پفک ، شکلات و کلوچه های مختلف و جایگزینی با میوه ها و سبزیجات می توان به راحتی می توان تا ۸۰۰ کالری در روز کمتر دریافت کرد، بدون اینکه لطمه ای به لذت خوردنتان وارد شود.

راز بقا و طول عمر مفید ژاپنی ها

یک برنامه غذایی پیشنهادی برای افزایش طول عمر در افراد سالم :

حجامت با دستور پزشک، مصرف مکمل‌های از قبیل VIT C / VIT E / OMEGA-3/CO Q10 IMEDEEN/CALCICARE تحت نظر پزشک و اجرای برنامه غذائی سالم ؛ سلامت شما را برای مدت‌ها تضمین می‌کند:برنامه غذایی سالم

  • وعده سحر و ناشتا: خیسانده آلبالو و انجیر و عناب یک استکان، آب ولرم یک تا دو لیوان، موز
  • صبحانه: نان سنگک ، پنیر محلی سالم، گردو تازه، چای سبز و عسل مرغوب
  • بین وعده: سیب درختی، خیار، خرما
  • ناهار: برنج بدون روغن یا پخته شده با کمی روغن کنجد، گوشت کبابی یا آب‌پز ( 2 بار در هفته مرغ محلی / 2 بار در هفته ماهی / 1 بار در هفته گوشت بره / 1 بار در هفته گوشت بوقلمون یا شتر مرغ / 1 بار در هفته گوشت شتر یا میگو)، کمی آبغوره و سرکه، سبزی خوردن
  • عصرانه اول: ماست کم چرب، کشمش
  • عصرانه دوم: شکلات تلخ، چای سبز و عسل
  • شام: (3 شب در هفته: سالاد شامل کاهو ، خیار ، گوجه ، پیاز ، فلفل سبز، کلم، هویج ، گل کلم – 2 شب در هفته: حبوبات ابپز همراه با سویا – 2 شب در هفته: ماهی و میگو) روغن زیتون، سیر خام، کمی آبغوره و سرکه
  • وعده آخر: آجیل خام، سیب درختی
  • (مصرف آب: میانگین 8 لیوان)
  • حجم غذا در هر وعده باید به اندازه‌ای باشد تا فرد قبل از سیر شدن، دست از غذا خوردن بردارد. جویدن بیشتر غذا و رعایت تناسب مواد غذائی نیز مهم است.
  • پیاده روی تفریحی در ارتفاعات، شنا، ماساژ، پیاده‌روی منظم در هوای سالم، مدیریت ذهن و اجرای تمرینات رلکسیشن، در طول عمر انسان نقش دارد.
  • عدم مصرف سیگار و قلیان و مشروبات الکلی و فست‌فودها، شیرینی و سرخ کردنی و… از عوامل مهم در سلامتی انسان‌ها می‌باشد.

معرفی ۱۰ ماده غذایی برای افزایش طول عمر :

اگر فکر می کنید که تسلطی بر تعداد سالهای عمر خود ندارید،کاملا در اشتباهید! چون دسته ای  از عوامل وجود دارند که بود و نبود آنها کاملا بر سبک زندگی شما و در نهایت سالهای عمرتان اثر می گذارند.
یکی از مهمترین و ساده ترین تغییراتی که می توانید در شیوه ی زندگی خود بدهید،نظارت بر مواد غذایی مصرفی است.این نظارت رابطه ی مستقیم با پیشگیری از ابتلا به انواع بیماری ها و افزایش عمر دارد.در اینجا 10 ماده غذایی را که ارتباط آنها با افزایش طول عمر به طور کامل ثابت شده، معرفی می کنیم:

آجیل: دو مطالعه که توسط محققان دانشگاه هاروارد صورت گرفته، نشان می دهد که مصرف منظم و معتدل آجیل خطر ابتلا به مرگ در سنین جوانی را کاهش می دهد.چرا معتدل؟چون میزان کالری موجود در آجیل،زیاد است. در میان انواع آجیل، بادام به‌عنوان منبعی سرشار از ویتامینEو چربی‌های اشباع نشده تک زنجیره ‌ای خاصیت آنتی ‌اکسیدانی و ضد‌التهابی بالایی دارد. گردو نیز منبع امگا 3 است و اگر یک مشت گردو بخوریم معادل صد گرم ماهی آزاد اثربخشی دارد که می تواند از مشکلات التهابی چون التهاب مفاصل جلوگیری کند و بر تقویت حافظه نیز بسیار موثر است.

8c96f801-20ce-4c08-bbf7-736ce89138d5

غلات کامل: نان سفید عاری از هر گونه مواد مغذی است اما نکته ی بسیار جالب توجه آن است که مصرف نان ها و ماکارونی سبوس دار با طول عمر بیشتر در ارتباطند.بر اساس یک مطالعه در ژورنالJAMA Internal Medicine مصرف هر 1 اونس اضافه از این محصولات خطر مرگ و میر ناشی از مشکلات قلبی را تا 5% کاهش می دهد.

art_1380

اسفناج و گل کلم: اسفناج به دلیل داشتن ویتامین‌های آ و ث و اثرات آنتی ‌اکسیدانی سبب طول عمر می‌شود و گل‌ کلم به دلیل کلسیم بالا می ‌تواند در ایمن‌سازی بدن برای پیشگیری از رشد سلولهای سرطانی نقش کلیدی ایفا کند. همچنین برای افرادی که زخم معده دارند بخار‌پز این نوع ماده غذایی بسیار مفید است.در تحقیقات دیگری ثابت شده،آب گل کلم موجب درمان زخم معده نیز شده است.

golkalam    6970

                                                                                                                                              

جلبک دریایی: تحقیقات نشان داده اند مصرف جلبک دریایی منجر به مهار التهاب در بدن، تقویت سیستم ایمنی و کاهش سرع رشد سلول های سرطانی می شود. افزایش طول عمر ژاپنی ها در میان مردم جهان به دلیل مصرف منظم جلبک دریایی است.

جلبک

ماهی سالمون: این نوع ماهی حاوی ترکیباتی به نام کاروتنوئیدها است که می تواند در مقابل بیماری های عصبی محافظت ایجاد کند. (کاروتنوئیدها دسته‌ای از رنگ دانه هاهستند که در جذب نور در گیاهان نقش بسیار مهمی دارند.از کاروتنوئیدهای مهم می‌توان به بتاکاروتن، آلفاکاروتن و لیکوپن و گزانتوفیل اشاره کرد.بعضی از کاروتنوئید ها مخصوصا” بتا کاروتن نقش پیش ویتامین A را ایفا کرده و در بدن تبدیل به ویتامین A می شوند. ازآنجائیکه افزایش مصرف غذاهای غنی از کاروتنوئید ها با کاهش خطر ابتلا به بعضی از بیماری های تخریبی همراه است چنین برمی آید که این مواد در بهبود عملکرد سیستم ایمنی نیز نقش ویژه ای را ایفا می کنند.)امگا 3 موجود در ماهی سالمون منجر به کاهش چشمگیر سطح التهاب در بدن، جلوگیری از سرطان، بیماری های قلبی و آلزایمر می شود.

سالمون

سویا: سویا به دلیل داشتن ایزوفلاون Isoflavone (ایزوفلاون‌ها مواد گیاهی هستند که ساختار شیمیایی آن‌ها شبیه به استروژن انسان است.) در کاهش سرطان سینه در خانم‌ ها نقش پررنگی را ایفا می ‌کند و برای کاهش پیامدهای ناشی از یائسگی در زنان بسیار مهم است. توصیه می شود همه افراد لوبیای سویا را به عنوان یکی از تنقلات در برنامه غذایی خود قرار دهند.

سویا

سیب: یک ضرب‌المثل انگلیسی می‌گوید: «خوردن یک عدد سیب در روز شما را از دکتر دور می‌کند».سیب سرشار از آنتی ‌اکسیدان بوده و به دلیل وجود آنتی ‌اکسیدانی به نام کوئرستین “Quercetin “ _مهمترین خاصیت کوئرستین خاصیت آنتی اکسیدانی و ضدالتهابی این ماده موجب جلوگیری از بیماری های ویروسی پرفشاری خون،اگزما،سرطان،دیابت،نقرس و … می شود_در کنار فیبر معروفی به نام پکتین_فیبر حلالی که قاتل چربی ها نیز است_ ذرات ژله ‌ای مانندی را در خون ایجاد می ‌کند که مواد زائد خون به آن چسبیده و دفاع می‌ شود. این روند بهترین راه مقابله با سرطان خون نیز محسوب می‌ شود.

سیب

تخم مرغ: مواد موجود در تخم ‌مرغ برای پیشگیری از آب مروارید موثر است و کولین(ویتامین B4) موجود در آن به تقویت حافظه کمک می ‌کند. مصرف به اندازه آن(به دلیل کلسترول) در پیشگیری از اختلال حواس و آلزایمر می تواند موثر باشد. تخم‌ مرغ آب ‌پز بهترین نوع استفاده از آن است.

تخم مرغ

سیر: سیر حاوی ترکیبات گوگرد است که سیستم ایمنی بدن را تحریک کرده و پتانسیل بالایی در نابودی تومورهای سرطانی دارد.حتی افرادی که به سرطان مبتلا هستند به دلیل خاصیتی که سیر روی سلول‌ های سرطانی می‌ گذارد و آنها را منهدم می‌کند با خوردن سیر خام طول عمرشان افزایش می‌ یابد.خاصیت ضد انعقادی دارد و سرشار از آنتی ‌اکسیدان است. سایر مصارف سیر شامل استفاده از آن برای درمان تب، سرفه، سردرد، شکم درد، احتقان سینوسی، نقرس، روماتیسم، هموروئید، آسم، برونشیت، تنگی نفس، فشار خون پایین، قند خون پایین، قند خون بالا و جای گزیدگی مار استفاده می شود. همچنین از سیر برای مبارزه با استرس و خستگی و حفظ سلامت کبد نیز استفاده می گردد.

سیر

لوبیا سبز: خوردن این ماده غذایی باعث می‌ شود که فرد دچار یبوست نشود و به همراه فیبر موجود در خود چربی زائد را از بدن دفاع کرده و کلسترول خون را پایین می ‌آورد چرا که کلسترول خود زمینه ‌ساز بسیاری از بیماری‌ هاست.لوبیا سبز به دلیل دارابودن ویتامین C و بتا کاروتن و فولات از تخریب DNA و تغییر سلول های روده و در نهایت سرطان روده جلوگیری می کند.ویتامین های C و بتا کاروتن علاوه بر خاصیت ضدسرطانی هردو خاصیت ضدالتهابی دارند و برای بیمارانی که دچار آسم، آرتروز استخوانی و آرتروز هستند، بسیار مفید است.

لوبیا سبز

پیش بینی طول عمر با آزمایش خون
دانشمندان ادعا می کنند که آنها یک آزمایش خون را کشف کرده اند که قادر به پیش بینی طول عمر شما است. محققان دانشگاه بوستون در آمریکا می گویند که این تست انقلابی به پزشکان اجازه خواهد داد که شانس مبتلا شدن بیماران به بیماری های مربوط به سن مانند سرطان، بیماری های قلبی و دیابت را تعیین کنند. در این مطالعه، که در مجله Aging Cell منتشر شده است، 5000 نمونه خون جمع آوری گردید و آنها در برابر تحولات سلامت در هشت سال آینده مورد آنالیز قرار گرفتند. این بدان معنی است که بیماران قادر به شناسایی خطرات بهداشتی بالقوه زود هنگام در اوایل زندگی شان خواهند بود و رفتار شان را برای بهبود چشم انداز و طول عمر شان تغییر خواهند داد. دکتر پائولا سباستیانی و دکتر توماس پرلز گفتند: “این علائم تفاوت ها در نحوه پیر شدن افراد، پیش بینی پیری سالم، تغییرات در عملکرد شناختی و فیزیکی، بقا و بیماری مربوط به سن مانند بیماری های قلبی، سکته مغزی، دیابت نوع 2 و سرطان را نشان می دهند. “این آزمایش شرایط را برای یک تعریف مبتنی بر مولکول از پیری نشان می دهد که اطلاعات را از نشانگرهای زیستی متعدد در حال گردش های برای تولید نشانه های مرتبط با خطر های مختلف مرگ جمع آوری می کنند. “بسیاری از نمرات پیش بینی و خطر قبلاً برای پیش بینی بیماری های خاص مانند بیماری های قلبی وجود داشته اند. “در اینجا، ما الگوهای خاص گروه نشانگرهای زیستی را نشان می دهیم که می توانند نحوه پیر شدن افراد و خطرات سندرم ها و بیماری مربوط به سن خاص را نشان دهند. “این تحقیق نشان داد که به مطالعات بیشتری بر روی گروه های زیادی از مردم نیاز است تا این یافته ها تایید شوند.

مجیک بادی

خوردن فلفل تند قرمز می تواند باعث افزایش طول عمر شود!
آیا شما به مواد غذایی تند و پر ادویه علاقه ای دارید؟ اگر چنین است، ممکن است شما طولانی تر از اطرافیانتان عمر کنید. این سخنی است که محققان کالج Larner پزشکی در دانشگاه ورمونت می گویند. آنها در یک مطالعه بزرگ آینده نگرانه به این مهم دست یافته اند که مصرف فلفل تند قرمز با کاهش 13 درصدی در آمار کلی مرگ و میر (در درجه اول در مرگ و میر ناشی از بیماری قلبی یا سکته مغزی) در ارتباط است. این مطالعه علمی اخیرا در مجله PLoS ONE منتشر شده است.
در بازگشت و نگاهی به قرن های گذشته، مشخص می شود که فلفل ها و ادویه جات در گذشته در درمان بیماری ها به کار می رفته اند، اما تنها در یک مطالعه دیگر انجام شده در چین و منتشر شده در سال 2015 می باشد که مصرف فلفل قرمز و ارتباط آن با مرگ و میر قبلا مورد بررسی قرار داده شده است. این مطالعه جدید در تایید یافته های همان مطالعه های قبلی است.
بر اساس داده های سازمان بهداشت ملی و آزمون های بررسی تغذیه ای (NHANES) III که از بیش از 16000 آمریکایی که برای 23 سال پیگیری شدند جمع آوری شده است، دانشجوی پزشکی Mustafa Chopan و استاد پزشکی Benjamin Littenberg ویژگی های پایه ای شرکت کنندگان را با توجه به مصرف فلفل تند قرمز آن ها بررسی کردند. آنها دریافتند که مصرف کنندگان فلفل تند قرمز در مقایسه با کسانی که فلفل تند قرمز مصرف نمی کنند بیشتر شامل جوانان، مردان، سفید پوستان، مکزیکی ها و آمریکایی ها، متاهل ها، سیگاری ها، الکلی ها، و مصرف کنندگان سبزیجات و گوشت بیشتر، افراد دارای HDL کلسترول پایین، درآمد کم و دارای درجات تحصیلی سطح پایین تر می باشند. آنها داده ها را در یک بازه حدودی 18 – 19 سال مورد بررسی قرار داده و تعداد مرگ و میر را مشاهده کردند و سپس علل خاص فوت را مورد تحلیل و بررسی قرار دادند.
نویسندگان این مطالعه می گویند: اگر چه مکانیزمی که فلفل ها می توانند توسط آن مرگ و میر افراد را به تاخیر بیندازند به طور قطع و دقیق مشخص شده و اثبات شده نیست، اما کانال های بالقوهای گیرنده های گذرا (TRP) -که عباریند از گیرنده های اولیه ای برای مواد پرادویه ای مانند کپسایسین (جزء اصلی در فلفل تند)- ممکن است تا حدی مسئول ارتباطات و مشاهدات به دست آمده از این مطالعه باشند.
مصطفی چوپان و استاد لیتنبرگ در مطالعه مذکور آورده اند که تعدادی توضیح احتمالی برای مزایای ارائه شده در حوزه سلامت در مورد فلفل تند قرمز وجود دارد که در میان آنها این واقعیت به چشم می خورد که اعتقاد بر این است که کپسایسین به عنوان ایفا کننده نقشی در مکانیسم سلولی و مولکولی حضور دارد. این امر موجب جلوگیری از چاقی بیش از حد و بالا و پایین شدن شریان جریان خون می شود؛ و همچنین با دارا بودن خواص ضد میکروبی، کپسایسین ممکن است به طور غیر مستقیم با تغییر باکتری های روده بر روی میزبان تاثیر بگذارد.
این مطالعه در تاریخ 13 ژانویه سال 2017 انجام شده است.

فلفل تند قرمز

مطالعه ای نشان می دهد که مصرف ایبوپروفن در چندین گونه منجر به طول عمر بیشتر می شود!
با توجه به تحقیق منتشر شده در مجله کتابخانه عمومی علوم و ژنتیک، مصرف دوز های معین ایبوپروفن  موجب بیش تر شدن طول عمر گونه های متعدد می شود. دکتر Michael Polymenis گفت: “ما برای بار اول مخمر نان را که یک مدل برای بررسی پیری است مورد استفاده قرار دادیم و متوجه شدیم که مخمرهای تغذیه شده با ایبوپروفن طول عمر بیش تری دارند. سپس ما سعی کردیم همین روند را با کرم ها و مگس ها امتحان کنیم و یک طول عمر طولانی تر را در آن ها هم دیدیم. به علاوه، این ارگانیسم ها نه تنها بیش تر زندگی کردند، بلکه سالم تر هم ظاهر شدند.”
او گفت که درمان (با توجه به مقایسه با دوزهایی که برای انسان توصیه می شود) حدود 15 درصد به طول زندگی گونه ها اضافه کرده است. در انسان ها، می تواند معادل یک دوره ده ساله یا بیش تر زندگی سالم را فراهم کند. دکتر Polymenis که او نیز استاد بیوشیمی و بیوفیزیک گروه در دانشگاه A & M تگزاس است، با دکتر Brian Kennedy رئيس جمهور و مدیر عامل موسسه Buck برای تحقیقات پیرامون پیری در Novato کالیفرنیا، همراه با چندین محقق از روسیه و دانشگاه واشنگتن همکاری کرده است.
ایبوپروفن بروفن یا شکل ژلی آن، ژلوفن، یک داروی نسبتا بی خطر است که در اوایل 1960 در انگلستان درست شده است. برای اولین بار با نسخه پزشک ارائه می شد و پس از آن برای استفاده گسترده بدون نسخه در سراسر جهان در 1980 در دسترس قرار گرفت. سازمان بهداشت جهانی، ایبوپروفن را در “فهرست داروها ضروری” مورد نیاز در سیستم بهداشت اولیه قرار داد. ایبوپروفن به عنوان داروی ضد التهابی غیر استروئیدی برای تسکین درد تعریف می شود که به تب و کاهش التهاب کمک می کند.
دکتر Polymenis گفت که این پروژه سه ساله نشان داده است که ایبوپروفن در توانایی سلول های مخمر برای انتخاب تریپتوفان تداخل ایجاد می کند. تریپتوفان یک اسید آمینه یافت شده در هر سلول از هر ارگانیسم است. تریپتوفان برای انسان ضروری است که انسان آن را از منابع پروتئینی در رژیم غذایی تامین می کند.
“ما مطمئن نیستیم که چرا این عمل رخ می دهد اما این موضوع ارزش کاوش بیش تر را دارد. این مطالعه اثباتی است که نشان می دهد مواد دارویی رایج و نسبتاٌ بی خطر می توانند طول عمر ارگانیسم های متنوع انسان را افزایش دهند. بنابراین باید پیدا کردن دیگر موادی مانند ایبوپروفن حتی با توانایی بهتر در افزایش طول عمر و با هدف اضافه کردن سال های بیش تری از زندگی سالم در افراد ممکن باشد.”
“موسسه ما علاقه مند به پیدا کردن این است که چرا مردم زمانی که مسن می گردند مریض می شوند. ما فکر می کنیم که با درک این فرآیندها می توانیم مداخله هایی انجام دهیم و راه هایی برای گسترش طول عمر همراه با سلامتی در انسان ها پیدا کنیم. هدف والای ما سالم تر نگه داشتن مردم برای مدت طولانی تر و کم کردن سرعت پیری است.”
او گفت: “ما داده هایی اولیه از کرم ها داریم که نشان داده است که این دارو نه تنها طول سلامت عمر را در کرم ها نیز افزایش داده است، بلکه آن ها را سالم تر نموده است. شما می توانید این اطلاعات را از “خرمن کوبی” کرم ها اندازه گیری کنید. خرمن کوبی روش خوبی برای اندازه گیری تحرک در مدل ارگانیسم ژنتیکی است که کرم ها را در مایعی قرار می دهند تا شنا کنند. این روش به عنوان یک شاخص از اثرات مواد دارویی، مواد شیمیایی و یا جهش بر تحرک استفاده می شود و مفید بودنش در شناسایی جهش رفتاری موثرثابت شده است. اگر کرم ها سالم باشند آن ها تمایل دارند بیش تر خرمن کوبی کنند. همچنین ما می توانیم حرکت آن ها را توسط میزان بلع آن ها نیز اندازه بگیریم. به این دلیل که اگر آنها سالم باشند، پیش روی سریع تر رخ می دهد.”
” ایبوپروفن چیزی است که مردم در طی سالیان سال مصرف کرده اند و در واقع هیچ کس نمی دانست که این ماده می تواند مزایایی برای طول عمر و مدت سلامت بودن افراد داشته باشد.”

ایبوپروفن

یک ساعت دویدن می تواند 7 ساعت به طول عمر شما اضافه کند!
بر اساس یک تحلیل و برسی تازه بر روی تحقیقی که درباره رابطه ورزش و مرگ زودرس انجام شده بود، دویدن بعنوان موثرترین ورزش در افزایش طول عمر و امید به زندگی معرفی شده است. بر اساس نتایج این تحقیق، دونده ها در مقایسه با غیر دونده ها 3 سال طول عمر متوسط بیشتری داشتند. این نتایج حتی در مورد کسانی که گاه و بیگاه و آهسته میدویدند و یا دچار اضافه وزن بودند صادق بود. محققان به هیچ فرم دیگری از ورزش که تا این حد تاثیری قابل ملاحظه بر روی طول عمر افراد داشته باشد برخورد نکردند.
این یافته ها بصورت یک ضمیمه بر روی تحقیقی منتشر شده است که در آن یک گروه از دانشمندان برجسته ورزشی اطلاعات بدست آمده از طیف بسیار یزرگی از آزمون های پزشکی و تناسب اندام را در موسسه کوپر دالاس مورد برسی قرار داده بودند. در آن تحقیق مشخص شده بود که دویدن، حتی به مدت روزانه 5 دقیقه با افزایش طول عمر رابطه دارد.
بعد از انتشار این یافته ها، محققان با سوال های بیشماری از سوی همکاران خود و همینطور مردم مواجه شدند. بعضی پرسیده بودند که آیا فعالیت های ورزشی دیگر مانند پیاده روی به اندازه دویدن در بالا بردن طول عمر و کم کردن ریسک مرگ زودرس موثر هستند یا نه. تعدادی از دونده های با مسافت بالا نگران این موضوع بودند که آیا دویدن در مسافت های بسیار طولانی و در ساعات متمالی تاثیر معکوس دارد و دویدن به این شکل چه ارتباطی با مرگ زودرس دارد؟ و در نهایت تعدادی این موضوع را مطرح کرده بودند که در ازای مقدار مشخصی دویدن چه مقداری به طول عمر اضافه خواهد شد؟ بعنوان مثال آیا برای کم کردن ریسک مرگ و میر برای یک سال شما باید به اندازه یک سال از وقت خود را بر روی پیست یا جاده بگذرانید؟
تحقیق جدید با هدف پاسخ دادن به این پرسش ها و موارد مشابه شروع به آنالیز داده های تحقیق موسسه کوپر و تحقیق های دیگری که در مقیاس بالا در مورد رابطه ورزش و مرگ و میر انجام گرفته بود کرد.
برسی های کلی دانشمندان بر روی این تحقیق یافته های پیشین در این زمینه را تقویت کرد. داده ها در مجموع نشان داد که دویدن صرف نظر از سرعت و مسافت طی شده، ریسک مرگ زودرس را به میزان 40 درصد کاهش می دهد. این مقدار کاهش حتی در مواردی که شخص سیگاری بوده و یا سابقه مشکلات سلامتی مثل فشار خون و چاقی داشته هم مشاهده شده است.
با استفاده از این آمار، دانشمندان مشخص کردند که اگر هر فرد غیر دونده که در این تحقیق شرکت داشته، شروع به دویدن روزانه میکرد، 16 درصد احتمال مرگ کمتر و 25 درصد احتمال حمله قلبی منجر به مرگ کمتری را تجربه می کرد.
و اما شاید در جالب ترین بخش محققان محاسبه کردند که دویدن به ازای هر ساعت، مقدار بیشتری از زمان صرف شده را به طول عمر افراد اضافه می کند.
اگر مقدار دویدن 2 ساعت در هفته که متوسط میزان ورزش در دونده های مورد برسی در تحقیق موسسه کوپر است را در نظر بگیریم، این افراد کمتر از 6 ماه زمان خالص در طول دوره حدود 40 ساله صرف دویدن خواهند کرد. این مدت دویدن در دوره ی مشابه افزایش حدود 2/3 سال در طول عمر افراد را در پی خواهد داشت. یعنی 8/2 سال عمر خالص بیشتر. (مدت زمانی که به طول عمر فرد اضافه شده و صرف دویدن نشده)
به عبارت بهتر، یک ساعت دویدن بر اساس آمار، به اندازه 7 ساعت به عمر مفید شما اضافه خواهد کرد. البته این اضافه شدن نامحدود نیست و دویدن، افراد را روئین تن و جاودان نخواهد کرد. افزایش در طول عمر هرچقدر هم که مقدار بیشتری صرف دویدن کنید از حدود 3 سال فراتر نخواهد رفت.
خبر خوب این است که بر اساس اطلاعاتی که دانشمندان برسی کرده اند، دویدن طولانی مدت تاثیر معکوس روی میزان عمر افراد ندارد. بهبود در طول عمر و افزایش در امید به زندگی با 4 ساعت دویدن در هفته به مقدار بهینه خود می رسد ولی با طولانی تر شدن مدت زمان دویدن از این مقدار کاسته نمی شود.

همچنین محققان دریافتند که انواع دیگر ورزش بطور قابل ملاحظه ای در افزایش امید به زندگی و طول عمر موثر هستند اما این مقدار به اندازه تاثیر دویدن نیست. پیاده روی، دوچرخه سواری و فعالیت های مشابه حتی اگر به اندازه دویدن انرژی مصرف کنند معمولا ریسک مرگ زودرس را در حدود 12 درضد کاهش می دهند. اینکه چرا دویدن تا این حد خاص و ویژه در کاهش مرگ زودرس موثر است هنوز کاملا مشخص نیست اما یک دلیل احتمالی ممکن است این باشد که دویدن بسیاری از عوامل ریسک معمول در مرگ زودرس را از بین می برد. عواملی از جمله فشار خون بالا و چربی بدن بخصوص چربی در ناحیه میانی بدن. دویدن همچنین آمادگی هوازی را نیز افزایش می دهد و آمادگی هوازی بالا یکی از شناخته شده ترین شاخص ها در در سلامتی طولانی مدت افراد است. البته یافته ها در این تحقیق به این معنی نیست که دویدن عاملی است که مستقیما باعث افزایش در طول عمر می شود بلکه این کار را با استفاده از عوامل دیگر مانند تغییر در سبک زندگی انجام میدهد که نقش پررنگی در تعیین میزان طول عمر افراد دارد.
در نهایت یافته های این تحقیق نشان داد که دویدن علاوه بر مزایای بیشماری که برای سلامتی ما دارد، می تواند چندین سال به عمر ما اضافه کند.

دویدن و افزایش طول عمر

منابع :
ترجمه از https://mobile.nytimes.com
ترجمه از ساینس دیلی
ترجمه از : https://www.sciencedaily.com
نوداد
چمپکس نیوز

در صورت کپی برداری نام مجیک بادی به همراه آدرس سایت ذکر شود
اختلال متابولیسم

مردانی که دچار اختلال در متابولیسم قند هستند باید از خوردن غذاهای دارای کربوهیدرات بالا در شب اجتناب کنند. با توجه به مطالعه تغذیه ای که قسمتی از تحقیقات پیرامون دیابت در موسسه آلمانی تغذیه انسان (DIfE) است، اصطلاحا ساعت داخلی بدن نیز چگونگی واکنش نشان دادن بدن به مواد غذایی غنی از کربوهیدرات را در افراد با اختلال متابولیسم قندی تحت تاثیر قرار می دهد. برای مثال، در مردانی که از قبل مبتلا به دیابت بوده اند، مصرف فراوان غذاهای حاوی نشاسته و قند در شب تاثیری منفی بر تنظیم قند خون آن ها داشته است. در مقایسه با این مسئله، در شرکت کنندگان سالم مطالعه، زمان مصرف کربوهیدرات نقش عمده ای در تنظیم قند خون بازی نکرده است.
برای مدتی طولانی این باور شناخته شده بود که ساعت داخلی بدن نقش مهمی در تنظیم فرایند های متابولیکی بدن بازی می کند و این سوخت و ساز گلوکز است که منجر به یک ریتم روزانه می شود. علاوه بر این، مطالعات اخیر روی جوندگان نشان می دهد که ساعت داخلی بدن همچنین روی چگونگی سوخت و ساز بدن در پاسخ به مصرف کربوهیدرات یا چربی تاثیر می گذارد و برگرفته از دیدگاه سلامتی، چارچوب های زمانی خاصی برای مصرف کربوهیدرات بالا و یا یک رژیم غذایی با چربی بالا مناسب تر از دیگر زمان ها هستند. به طور مشابه، مطالعاتی که از مشاهدات روی انسان ها بدست آمده به این موضوع پی برده است که افرادی که صبح ها کربوهیدرات بالا با میزان کم چربی می خورند، خطر ابتلا به دیابت نوع 2 یا سندرم متابولیک را در خودشان کاهش می دهند. حالت دوم با علائمی مانند انباشتگی چربی بیش از حد در شکم، فشار خون بالا، و اختلال متابولیسم قندی و چربی همراه است. با این حال، ارتباط دقیق بین نوع رژیم غذایی و تنظیم شبانه روزی متابولیسم قند هنوز به اندازه کافی بررسی نشده است.
به منظور پیدا کردن اطلاعات بیشتر در مورد مکانیسم های فیزیولوژیکی این تداخل، دانشمندان در DIfE مطالعه تغذیه ای را روی مجموعا 29 مرد انجام داده اند. آن ها به طور میانگین افرادی 46 ساله با شاخص حجم بدنی به طور متوسط 27 بودند، بدین معنی که اضافه وزن آن ها طبیعی بوده است. در 11 نفر از شرکت کنندگان، دانشمندان یک اختلال متابولیسم گلوکزی را در آغاز مطالعه شناسایی کردند. این بدان معنی است که در این شرکت کنندگان سطح قند خون ناشتا از قبل افزایش یافته بوده و یا پس از یک آزمایش بارگذاری، قند خون آن ها به طور قابل توجهی آهسته تر از حالت عادی کاهش یافته است. در مقابل، در قند خون 18 شرکت کننده باقی مانده در مطالعه، اختلالی وجود نداشته و تغییرات میزان قند آن ها طبیعی بوده است.
در طول مطالعه شرکت کنندگان دو رژیم غذایی مختلف A و B را هرکدام برای چهار هفته دنبال کردند. هر دو رژیم با یک مقدار مساوی حاوی کالری، کربوهیدرات، چربی و پروتئین ارائه شد اما زمانی از روز که در آن شرکت کنندگان عمدتا کربوهیدرات یا چربی مصرف کردند متفاوت بوده است. بنابراین، با توجه به رژیم غذایی طرح A، شرکت کنندگان غذاهای غنی از کربوهیدرات را صبح تا ساعت 1:30 و سپس غذا های با چربی بالا را از 16:30-22:00 مصرف نمودند. با توجه به رژیم غذایی طرح B آن ها غذاهایی با چربی بالا را در صبح و در بعد از ظهر و شب مواد با کربوهیدرات بالا خوردند. همراه با تغییر رژیم غذایی مربوطه، دانشمندان مقادیر متفاوت متابولیکی را در شرکت کنندگان مورد بررسی قرار دادند.
نویسنده اول این مطالعه گفت “همانطور که مطالعه ما نشان می دهد، حداقل برای مردان مبتلا به اختلالات متابولیسم قندی، زمانی از روز که مصرف یک وعده غذایی با کربوهیدرات بالا صورت گرفته است، مهم می باشد. هنگامی که ما اندازه گیری های قند خون را در دو روش رژیم غذایی مقایسه کردیم، دیدیم که سطح قند خون در رژیم غذایی B به طور متوسط 7.9 درصد بالاتر از میزان اندازه گیری شده بعد از رژیم غذایی A (که در آن شرکت کنندگان وعده غذایی با چربی بالا را در هنگام عصر میل کردند) بوده است. جالب است که اگر چه ما به طور کلی متوجه کاهش در تغییرات قند در طول این دوره از روز چه در فرد سالم و چه در افراد مبتلا به اختلال متابولیسم گلوکز شدیم، اما قادر به مشاهده این اثرات خاص در مردان سالم نبوده ایم. با این حال این اثرات خیلی بیش تر از انتظار ما در گروه دوم ظاهر شد.”
متخصص غدد Pfeiffer رییس گروه تغذیه بالینی در DIfE گفت: “به این ترتیب ریتم شبانه روزی آزاد شدن هورمونی روش واکنش بدن ما را به کربوهیدرات تحت تاثیر قرار می دهد.” به همین دلیل متخصص دیابت Rudovich و Pivovarova دانشمند توصیه می کنند که بخصوص افرادی که از قبل دچار اختلال متابولیسم قندی بوده اند، باید خود را با ساعت داخلی بدنشان تنظیم کنند و از خوردن وعده های غذایی با کربوهیدرات بالا در شب جلوگیری نمایند.

منبع: ترجمه ازساینس دیلی

HCG اچ سی جی

HCG اچ سی جی یا گنادوتروپین جفتی انسان همان هورمون جفت است و از روز دهم بارداری تا سه ماه در بدن خانمهای باردار ترشح میشود و موجب آب شدن چربی در ناحیه لگن , شکم , پهلوها و … می شود تا فضای لازم برای رشد کودک در بدن مادر ایجاد شود . HCG اچ سی جی جزء هورمونهای زنانه تقسیم بندی نمیشود بهمین خاطر هیچگونه ضرری برای آقایان و یا خانمها از لحاظ تداخل هورمونی ندارد. قطره اچ سی جی حاوی هورمون نمیباشد بلکه موجب تولید این هورمون در بدن  شما میشود و با قطع دارو , ترشح آن نیز متوقف می شود . تکنولوژی تولید  قطره اچ سی جی فقط در اختیار کشور آمریکا می باشد. قطرهHCG  اچ سی جی  جزء داروهای همیوپاتی میباشد و فاقد هورمون است. بدون گرسنگی دائمی و فعالیت شدید ورزشی و یا عمل جراحی دردناک , در مدتی کوتاه وزن زیادی کم کنید .

بدن انسان از چربی های مختلفی تشکیل شده است.اولین نوع آن چربی ساختاری است که وظیفه محافظت و پوشش اعضاء داخلی بدن را به عهده دارد. بدن همچنین دارای نوع دیگری از چربی بنام چربی مفید نیز میباشد که بصورت لایه ای محافظ در سرتاسر بدن از اندامها مانند دست و پا محافظت میکند .نوع سوم , چربی های مضر هستند که چربیهای اضافه قلمداد میشوند,آنها بیشتر در نواحی شکم , پهلو , لگن و ران تجمع میکنند .

قطره HCG اچ سی جی حاوی هورمون نمی باشد بلکه مکانیزم تولید هورمون جفت در بدن  شما را فعال می کند. وجود این هورمون در بدن شما موجب میشود که در طول دوران رژیم غذایی به هیچ عنوان سوخت و ساز بدن شما کاهش پیدا نکند.اگر شما رژیم غذایی بدون مکمل اچ سی جی را شروع کنید بدن شما بعد از سه روز مصرف انرژی خود را به مقدار زیادی کاهش می دهد تا کمبود کالری ورودی به بدن را جبران کند,که این امر باعث عدم کاهش مقدار چربی بدن شما می شود. اثر هورمون به انضمام رژیم مخصوص کم کالری و به کار افتادن مجدد هیپوتالاموس موجب صدور فرمان چربی سوزی طبیعی در بدن می شود.

  1.  کاهش شدید وزن و عدم بازگشت دوباره آن بخاطر تنظیم شدن کارکرد غده هیپوتالاموس
  2. عدم از دست دادن ماهیچه ها وعضلات – تشکیل چربی ساختاری تازه
  3. کاهش عمومی چربی در بدن , محو شدن غبغب و شکم  
  4. افزایش انرژی 
  5. کارکرد عادی غدد تیروئید
  6. فرم گرفتن جدید بدن
  7. متعادل شدن هورمونها
  8. بهبود خواب شبانه
  9. بهبود کارکرد غدد آدرنال(فوق کلیوی)
  10. اشتهای عادی
  11. کلسترول عادی
  12. افزایش تمرکز ذهنی
  13. بهبود صدا
  14. خلق و خوی بهتر و آشفتگی کمتر
  15. از بین رفتن خر و پف  مرتبط به چاقی
طریقه مصرف HCG اچ سی جی به ادعای شرکت سازنده :قبل از مصرف خوب تکان دهید .

چکاندن دوازده قطره در زیر زبان ونگهداشتن آن به  مدت بیست ثانیه قبل و یا بعد از هر وعده غذایی (سه بار در روز ) .

مراحل رژیم مقدار مصرف دارو کالری  دریافتی روزانه مدت مصرف دارو

 

آمادگی دوازده قطره , 3 بار در روز       2000-1500 2 روز
پایداری دوازده قطره , 3 بار در روز            500 *40-21 روز
تثبیت  در این مرحله نیازی   به دارو نمیباشد       800-1000* 21  روز

 

*منظور از 21 الی 40 روز , زمانی است که به وزن دلخواه میرسید و بعد از آن میتوانید دارو را قطع کنید .

*مقدار کالری دریافتی خود را به تدریج افزایش دهید,برای خانمها 800 کالری و برای آقایان 1000 کالری در نظر گرفته شده است .

از خوردن روغن , قند , الکل و نشاسته اجتناب کنید.

مواد تشکیل دهنده HCG اچ سی جی 

Serving Size: 12 Drops
Servings Per Container: 180

:Amount Per Serving
Human Chorionic Gonadotropin (HCG) Emulation Complex
Proprietary Blend of 160mg
L-Ornithine HCL, L-Carnitine Tartrate, Glutamic Acid , Maca 4:1, Pygeum Africanum 4:1, Beta-Alanine, Rhodiola Rosea 1%, Astragalus 4:1, Niacin

:Other Ingredients 

Purified Water

20% Alcohol

Hormone Free

در صورت بارداری و یا شیردهی به هیچ عنوان از HCG اچ سی جی استفاده نشود .

از مصرف بیشتر از مقدار تجویز شده خودداری کنید .
این دارو برای افراد بالای هجده سال میباشد .
از دسترس کودکان دور نگه دارید .
اسید فولیک

میزان بالای اسید فولیک در دوران بارداری می تواند سطح فشار خون بالا در کودکان را کاهش دهد! مقاله جدید منتشر شده در “مجله آمریکایی فشار خون بالا” دریافته است که نوزادان مادران مبتلا به عوامل خطرساز قلبی در صورتی که مادران آن ها سطوح بالاتری از فولات را در دوران بارداری داشته بودند، کمتر به فشار خون بالا دچار شده اند. از اواخر 1980 شیوع فشار خون بالا در دوران کودکی در ایالات متحده، به خصوص در میان آمریکایی های آفریقایی تبار افزایش یافته است. از دیدگاه دوره های زندگی هر فرد، بالا بودن فشار خون در کودکی می تواند مقادیر بالاتری از فشار خون را در مراحل بعدی زندگی کودک پیش بینی کند و افراد دارای فشار خون بالاتر، بیش تر در معرض خطرات قلبی و عروقی، بیماری های متابولیک و بیماری های کلیوی و سکته مغزی هستند. تحقیقات همچنین نشان داده است که در دوران بارداری عوامل خطرساز قلبی در مادران – از جمله اختلالات فشار خون بالا، دیابت و چاقی – با بالاتر رفتن فشار خون در فرزندان همراه است.
از آنجا که کنترل فشار خون و بیماری های قلبی عروقی در بزرگسالان دشوار و گران است، شناسایی عوامل اولیه در تازه متولدان برای پیشگیری از بیماری فشار خون بالا می تواند یک استراتژی مهم و مقرون به صرفه در سلامت عمومی افراد باشد. شواهد رو به رشدی وجود دارد که تغذیه مادر در دوران بارداری، از طریق تاثیر آن بر محیط داخل رحمی، می تواند در سلامت قلبی فرزندان موثر باشد. فولات که در سنتز نوکلئیک اسید، تجلی ژن، و رشد سلولی دخیل می باشد، بسیار عامل مهمی است.
در بزرگسالان جوان مصرف بیش تر اسید فولیک با میزان پایین تری از شیوع فشار خون بالا در مراحل بعدی زندگی آن ها مرتبط شده است. آب میوه های طبیعی و سبزیجات سبز تیره منابع خوبی برای اسید فولیک هستند. با این حال، تا کنون نقش سطح مصرف فولات در مادر، به تنهایی یا در صورت ترکیب شدن با عوامل خطرساز قلبی مادران بر فشار خون فرزندانشان بررسی نشده است.  در این مطالعه محققان اطلاعات را در آمریکا از یک گروه نوزادان شهری که در آینده متولد می شدند و شامل نژاد های کم درآمد و اقلیتهای قومی در معرض خطر شدید بالا بودن فشار خون بوده اند، تجزیه و تحلیل کردند تا بتوانند بررسی کنند که آیا سطح اسید فولیک مادران و عوامل خطرساز قلبی آن ها به صورت جداگانه و نیز به طور مشترک، فشار خون فرزندان را تحت تاثیر قرار می دهد یا خیر.
محققانی شامل 1290 جفت مادر و فرزند، که 67.8 درصد از آنها سیاه و 19.2 درصد از آنها از نژاد اسپانیایی بودند، در هنگام تولد استخدام گشتند و تا سن 9 سالگی از سال 2003 تا 2014 در مرکز پزشکی بوستون، تحت نظر گرفته شدند. از مادران، 38.2٪ یک یا چند عامل خطرساز قلبی داشتند. 14.6٪ دچار اختلالات فشار خون بودند، 11.1٪ مبتلا به دیابت، و 25.1٪ دچار چاقی قبل از بارداری بودند. در مجموع 28.7 درصد از کودکان در سن 3-9 سالگی افزایش فشار خون سیستولیکی داشتند. با احتمال بیش تری، کودکان مبتلا به فشار خون بالاتر سیستولیکی متعلق به مادران مبتلا به چاقی قبل از بارداری، اختلالات فشار خون و یا دیابت بودند. کودکان مبتلا به فشار خون سیستولیک بالا نیز به احتمال زیاد دارای وزن پایین تر، سن حاملگی کمتر و BMI بالاتری در زمان تولد می بوده اند.
یافته های این مطالعه نشان می دهد که اگر چه که سطوح اسید فولیک مادر به تنهایی با فشار خون سیستولیک کودک ارتباط نداشته است، اما سطوح بالاتری از اسید فولیک مادر می تواند در مادران مبتلا به فشار خون سیستولیک، به مقابله با وابستگی های نامطلوب عوامل خطرساز قلبی بر روی کودکان کمک کنند. در میان کودکان متولد شده از مادران مبتلا به هر کدام از عوامل خطرساز قلبی، آن هایی که مادران آن ها سطح اسید فولیک بالاتر از متوسط داشتند، 40٪ شانس کمتری در بالا بودن فشار خون سیستولیک دوران کودکی وجود داشت. وجود این وابستگی ها در تجزیه و تحلیل محدود به آمریکایی های آفریقایی تبار تفاوت زیادی ایجاد نکرد، و همچنین این وابستگی ها با سن حاملگی، اندازه نوزاد در زمان تولد، سطح فولات پس از تولد کودک، و یا تغذیه یا عدم تغذیه با شیر مادر بررسی داده ای نشده بود.
دکتر Xiaobin Wang نویسنده مسئول ارشد این مطالعه گفته است “این تحقیق ما شواهد بیش تری را در مورد فشار خون بالا از ریشه های اولیه شروع دوران زندگی به دانسته هایمان اضافه می کند. یافته های ما این احتمال را که تشخیص ریسک و سپس مداخله زود هنگام در زمان قبل از لقاح و در دوران بارداری ممکن است به راه های جدیدی برای جلوگیری از ابتلا به فشار خون بالا و پیامدهای آن در سراسر طول عمر و نسل های بعدی منجر شود، افزایش می دهد.”

ترجمه از ساینس دیلی

نوشیدن قهوه و کاهش ریسک ابتلا به دیابت نوع دو

دانشمندان شواهد جدیدی را گزارش کرده اند که بیان می دارد نوشیدن قهوه ممکن است به پیشگیری از دیابت* کمک کند و نیز کافئین ممکن است ماده تشکیل دهنده ای باشد که تا حد زیادی مسئول این اثر است. یافته های آن ها در میان اولین مطالعات حیوانی برای نشان دادن این ارتباط آشکار، در مجله کشاورزی و شیمی مواد غذایی ACS دیده می شود.
Fumihiko Horio  و همکارانش می گویند که مطالعات گذشته نشان داده که نوشیدن قهوه به طور منظم ممکن است خطر ابتلا به دیابت نوع 2 را کاهش دهد. این بیماری میلیون ها نفر را در ایالات متحده تحت تاثیر می گذارد و در سراسر جهان در حال افزایش است. با این حال، کمی از آن شواهد که از مطالعاتی که برای انجام تحقیقات بر روی حیوانات آزمایشگاهی استفاده می شود نمی تواند بر روی انسان انجام شود.
دانشمندان یک گروه از موش های آزمایشگاهی که برای مطالعه پیرامون دیابت استفاده می شوند را با آب و یا قهوه تغذیه کردند. مصرف قهوه موجب جلوگیری از توسعه قند خون بالا شد و نیز حساسیت به انسولین در موش را بهبود بخشید و در نتیجه آن خطر ابتلا به دیابت کاهش یافت. به علاوه مصرف قهوه موجب علائمی از دیگر تغییرات مفید در کبد چرب و التهاب adipocytokines می شود که به کاهش خطر ابتلا به دیابت مربوط می گردند. دانشمندان می گویند مطالعات بیش تر آزمایشگاهی نشان داد که کافئین ممکن است “یکی از ترکیبات ضد دیابت موثر در قهوه” باشد.

مطالعات دیگری در این زمینه در هلند صورت گرفته است. محققان هلندی اعلام کردند نوشیدن قهوه که میلیونها نفر به هنگام برخاستن از خواب صبح‌ها به آن می پردازند، ممکن است خطر ابتلا به دیابت را کاهش دهد. دانشمندان در آمستردام گفتند، ترکیبات موجود در قهوه به سوخت و ساز قند در بدن کمک می‌کند. از این رو موجب کاهش خطر دیابت می‌شود که ۱۳۰ میلیون نفر در جهان به آن مبتلا هستند. طبق گفته Rob Van Dam از دانشگاه آمستردام، ” این اولین مطالعه و پژوهشی است که نشان می‌دهد نوشیدن قهوه می‌تواند برای دیابت نوع دوم مفید باشد.” فرقی نمی‌کند قهوه به صورت کاپوچینو ، اسپرسو یا نسکافه باشد، قهوه حاوی مواد معدنی است مانند منیزیم، پتاسیم و دیگر مواد مغذی که فواید درمانی فراوانی دارند. Van Dam و همکارانش نمی‌دانند کدام یک از ترکیبات قهوه مؤثر هستند یا این ترکیبات چگونه علیه دیابت فعالیت می‌کنند، اما وقتی مصرف قهوه را با خطر دیابت بزرگسالان ( نوع دوم ) بررسی کردند، دریافتند هر قدر افراد، بیشتر قهوه می‌نوشند، خطر ابتلا آنها به بیماری دیابت کمتر است. افرادی که ۷ فنجان یا بیشتر در روز قهوه می‌نوشیدند ۵۰ درصد کمتر احتمال داشت به دیابت مبتلا شوند. نوشیدن چندین فنجان کمتر، تأثیر کمتری داشت. طبق گفته Van Dam برای اکثر افراد بد نیست که مقدار متعادلی قهوه بنوشند. “اما این یافته جدید باید با مطالعات و پژوهش های دیگر تأیید شود و صرفاً رسیدن به این یافته جدید به این معنی نیست که افراد باید مقدار زیادی قهوه در روز بنوشند. ” طبق گفته Van Dam مطالعات نشان داده‌اند که افراط در نوشیدن قهوه می‌تواند میزان کلسترول و خطر پوکی استخوان را افزایش دهد یا فرد را نسبت به بیماری های استخوان آسیب پذیرتر و حساستر کند. اگر دانشمندان در مورد ترکیبات فعال قهوه ، اطلاعات بیشتر داشتند، می‌توانستند نوعی قهوه درست کنند که ترکیبات مفید بیشتر و ترکیبات مضرّ کمتری داشته باشد.

تحقیقات دیگری نشان داده است  که قهوه به علت دارا بودن مواد ضد التهابی و آنتی اکسیدان می تواند به کاهش خطر ابتلاء به سرطان کمک کند. همچنین نوشیدن قهوه باعث تسریع عبور بازمانده های غذایی از لولۀ گوارش شده و از این طریق در کاهش سرطان کولون موثر است. با همۀ موارد خوبی که در مورد قهوه ذکر شد ، نباید فراموش کرد که مصرف قهوه نمی تواند جایگزین مصرف سبزیجات و میوه های تازه شود. باید توجه کنید که افرادی که دچار سوزش معده یا رفیلکس هستند نباید قهوه بخورند، همچنین اگر مشکل خوابیدن دارید از خوردن قهوۀ کافئینه بپرهیزید. توجه داشته باشید که قهوه های غیر فوری (دم کردنی) دارای مقدار بیشتری آنتی اکسیدان هستند اما نباید جایگزین مصرف انواع توت، بقولات، خشکبار و میوه و سبزیجات تازه شوند زیرا این مواد دارای مقدار قابل توجهی آنتی اکسیدان، ویتامین ، ترکیبات محافظتی و فیبرهای غذایی می باشند.

*دیابت یک بیماری مزمن است که در اثر کمبود انسولین حاصل می‌شود. دیابت نوع دوم از طریق ناتوانی در تولید انسولین کافی یا ناتوانی در کاربرد انسولین بطور مناسب حاصل می‌شود. افراد مبتلا به دیابت نوع دوم نمی‌توانند انسولین کافی تولید کنند و از اینرو به تزریق روزانه انسولین نیاز دارند. اضافه وزن یک عامل خطرناک بسیار معمول و قابل اجتناب در ایجاد بیماری دیابت است.

منبع : ترجمه از ساینس دیلی

موسسه خیریه دیابت طبرستان

دانشنامه رشد

تکرارهای کمتر

تمرینات با تکرارهای کمتر می تواند به نتایج بهتر عملکردی منجر شود

با توجه به تجزیه و تحلیل دانشگاه استرلینگ افرادی که در طول تمارین ورزشی شدت بالا (HIIT) به علت مضیقه زمانی تمریناتی با تکرارهای کمتر انجام می دهند می توانند در مقایسه با کسانی که دفعات تکرار زیادی را انجام می دهند از مزایای تناسب اندام بهتری بهره برند. کارشناسان “ورزش به شیوه صحیح” دانشگاه اسکاتلند مطالات موجود درباره فواید تکرار منظم انجام یک نوع خاصی از حرکت چرخه ای با شدت بالا و حداکثر سرعت که به عنوان supramaximal شناخته شده است را مورد مطالعه قرار داده اند. آنها دریافتند که انجام تکرارهای کمتر پا زدن در فواصل حرکت با حداکثر سرعت بر روی یک دوچرخه ممکن است به بهبود بیشتر در آمادگی قلبی عروقی منجر شود. یافته های این پژوهش تنها به تمرینات supramaximal محود می شود که شامل تمارینی هستند که نیاز به دوچرخه تخصصی ای دارند که قادر به تحمل و اجرای حرکاتی با شدت های بسیار بالا را دارا است. این که آیا تمرینات HIIT در شدت های پایین تر نیز از تعداد کم تکرار پا زدن ها بهره می برند یا خیر، هنوز شناخته نشده است.
دکتر Niels Vollaard مدرس علوم بهداشت و ورزش در دانشکده علوم بهداشت و ورزش گفت: “کمبود وقت اغلب به عنوان یکی از موانع اصلی افرادی شده است که در حال شروع و یا ادامه دادن فعالیت جسمی هستند. تمرینات با شدت بالا شروعی برای رفع این مشکل کرده است و شرایطی را فراهم آورده است تا افراد از حداکثر منافع سلامتی با ورزش کردن در کوتاه ترین زمان بهره برند.
“ما دریافته ایم که هنگام تکرارهای کمتر پا زدن در دوچرخه، آمادگی قلبی عروقی کمتر دچار مشکل می شود و این حتی می تواند به نتایج بهتری منجر گردد. به نظر می رسد تعداد مطلوب تکرار، دو بار باشد، به طوری که تمرینات بر اساس پا زدن supramaximal بتواند بدون افت در نتایج، بسیار کوتاه نگه داشته شود.” پیش از این، تصور بر آن بوده که انجام تکرارهای ورزش با شدت بالا باعث بهبود بیشتر در آمادگی قلبی عروقی می شود. “در این تحلیل که در مجله پیشرو پزشکی و علوم ورزش منتشر شده، دانشمندان دریافتند که پس از انجام دو مرتبه پا زدن با سرعت حداکثر، هر مرتبه اضافی در یک جلسه آموزشی، بهبود کلی تناسب اندام را حدود 5 درصد به طور متوسط کاهش می دهد.
دکتر Vollaard افزود: “برای اولین بار، ما شواهدی بدست آورده ایم که یک شاخص از سطح تناسب را نشان می دهد که توسط انجام تکرارهای کمتری ورزش با شدت بالا بهتر شده است. ما در حال حاضر مشغول به انجام مطالعاتی هستیم تا به بررسی مکانیسم های فیزیولوژیکی ای که ممکن است این یافته های غیر منتظره را توضیح دهد بپردازیم.”
“برای تشویق افراد بیشتری به فعالیت و کمک به افزایش سلامت مردم، ما نیاز به بررسی مدت زمان مطلوب و تعداد فواصل پا زدنی داریم که افراد بر روی یک دوچرخه می توانند انجام دهند و در عین حال همان میزان بهره را در جلسات طولانی تری نیز ببرند.”
سطح تناسب اندام توسط فاکتور VO2max سنجیده می شود که حداکثر مقدار اکسیژنی است که بدن قادر است در یک دقیقه استفاده کند. این عامل به عنوان یکی از بهترین شاخص های سلامت آینده فرد و خطر مرگ زودرس پذیرفته شده است. با این حال، مطالعه شاخص های دیگر سلامت و تناسب اندام از جمله فشار خون و حساسیت به انسولین، تصویر کامل تری از نحوه پاسخ بدن به انواع مختلف تمرینات HIIT به ما می دهد.

ترجمه از مدیکال نیوز تودی

ضربه به سر

در بازیکنان جوان فوتبال پس از تنها یک فصل بازی، تغییرات مغزی دیده می شود
هنگامی که نوبت به بررسی تاثیرات وارد بر سر بازیکنان جوان فوتبال می رسد، تنها صحبت از تاثیرات حرکت مغز نیست. در مطالعه جدید محققان تغییرات ماده سفید مغزی را در کودکان و آن هم تنها پس از یک فصل بازی فوتبال حتی در غیاب تشخیص ضربه مغزی بررسی کرده اند. برآورد شده است که حدود 30 میلیون کودک و نوجوانان در ایالات متحده در برخی از ورزش ها شرکت دارند. در حالی که چنین فعالیتی خواص سلامتی روشنی دارد، خطرات آن را نمی توان نادیده گرفت. هر سال در ایالات متحده بیش از 3.5 میلیون از صدمات از طریق ورزش جوانان گزارش می شود. اکثریت آمار در ورزش های برخوردی – مانند فوتبال- است.
در میان جدی ترین آسیب ها، آسیب هایی که به سر وارد می شوند وجود دارند. با توجه به آمار مراکز کنترل و پیشگیری بیماری (CDC)، در سال 2009 تقریبا 250،000 کودکان و نوجوانان در بخش اورژانس تحت صدمات ناشی از ورزش که شامل آسیب های مغزی (TBI) و یا ضربه مغزی و بیهوشی می شود، بستری شده اند. تعدادی از مطالعات، اثراتی که این صدمات می توانند بر روی مغز برجا بگذراند را ثبت کرده اند. یک مطالعه گزارش شده توسط “اخبار پزشکی امروز”، برای مثال، نشان داد که ضربه به سر می تواند به تغییرات در ماده سفید مغز که به مدت حداقل 6 ماه ماندگار است، منجر شود.

بررسی اثر روی مغز در اثر شرایطی غیر از ضربه به سر
این در حالیست که دکتر Christopher T. Whitlow نویسنده ارشد این مطالعه و دستیار پروفسور و رئیس نورورادیولوژی در دانشکده پزشکی دانشگاه Wake Forest در کارولینا شمالی اشاره می کند که در رابطه با ورزش جوانان، چند محقق اثرات روی مغز را که تحت تاثیر ضربه به سر منجر نمی شوند را بررسی کرده اند. دکتر Whitlow می پرسد “اغلب محققان بر این باورند که تکان شدید سر برای مغز مضر است، اما چه چیز باعث می شود که با وجود صدها ضربه به سر در طول یک فصل از فوتبال، طبق تشخیص بالینی ضربه مغزی گزارش نشود؟ ما می خواستیم بدانیم آیا ضربات متمادی به سر، بر مغز در حال رشد تاثیری می گذارد؟”
برای این مطالعه که در مجله رادیولوژی منتشر شده، دکتر Whitlow و تیمش 25 بازیکن جوان مرد فوتبالیست در سنین 8-13 سال را مورد مطالعه قرار دادند. با استفاده از داده های گرفته شده از سیستم تله متری ضربه به سر (HITs) – نرم افزاری که بر فراوانی و شدت اثرات وارد به سر در ورزش نظارت دارد – محققان تاثیرات روی سر افراد را که طی مدت بیش از یک فصل فوتبالی اتفاق افتاد دنبال کردند.

بیش تر قرار گرفتن در معرض ضربه به سر، به تغییرات در ماده سفید مرتبط می شود.
قبل و بعد از فصل فوتبال، هر بازیکن تحت تصویربرداری پخش شدگی تانسور (DTI) مغزی قرار گرفت. DTI یک شکل از تصویربرداری رزونانس مغناطیسی پیشرفته (MRI) است که می تواند تغییرات کوچک در ساختار ماده سفید را تشخیص دهد. به طور خاص این تیم تحقیق به دنبال میزان ناهمسانگردی (FA) در اندازه گیری های حرکتی از مولکول های آب در طول رشته های عصبی مغز که آکسون نام دارند، بوده است. محققان توضیح می دهند که در ماده سفید سالم میزان FA بالا است و این نمایانگر یک حرکت یکنواخت تر آبی است. در برخی مطالعات، حرکت نامنظم آب با کاهش ناهنجاری های مغز مرتبط شده است. در تجزیه و تحلیل ها دکتر Whitlow و تیمش دریافتند که جوانانی که جمعاً بیش تر در معرض ضربات سر قرار گرفتند، در مناطق خاصی از مغز در مقایسه با کسانی که کمتر در معرض اصابات سر قرار گرفتد، FA کمتری داشتند.
دکتر Whitlow بیان می دارد: “این کاهش در FA به دلیل تغییرات مشابهی FA ای که در صدمات خفیف ناشی از ورزش که شامل آسیب های مغزی و یا ضربه مغزی و بیهوشی (TBI) می شود گزارش شده بود، توجه ما را جلب کرد.”
“فوتبال یک ورزش فیزیکی است و بازیکنان ممکن است تغییرات فیزیکی بسیاری را پس از یک فصل از بازی تجربه کنند که همگی به طور کامل قابل بازیابی هستند. همچنین این تغییرات در مغز ممکن است به سادگی به عواقبی هرچند کم بینجامند. با این حال، تحقیقات بیش تری برای درک معنای این تغییرات برای تضمین دراز مدت سلامت جوانان ورزشکارمان مورد نیاز است. ” دکتر Christopher T. Whitlow.

ترجمه از : مدیکال نیوز تودی

گلوتن

رژیم های غذایی کم گلوتن با خطر بیش تر ابتلا به دیابت نوع 2 مرتبط هستند!
با توجه به تحقیقات ارائه شده در اپیدمیولوژی و پیشگیری، و همچنین جلسات علمی سبک زندگی و سلامت کاردیومتابولیک 2017 در انجمن قلب آمریکا، خوردن بیش تر گلوتن ممکن است با کاهش خطر ابتلا به دیابت نوع 2 در ارتباط باشد. گلوتن، پروتئینی که در گندم، گندم سیاه و جو یافت می شود، باعث خاصیت کشسانی در طول فرآیند پخت و بافت جویدنی محصولات به پخت کامل رسیده در نان و سایر محصولات پخته شده می شود. درصد کمی از جمعیت به دلیل بیماری سلیاک یا همان حساسیت به گلوتن، نمی توانند این ماده را تحمل کنند، اما با وجود فقدان شواهد مبنی بر این موضوع که کاهش مصرف گلوتن مزایایی برای سلامت طولانی مدت افراد فراهم می کند، رژیم غذایی فاقد گلوتن هم در بین افرادی که فاقد این شرایط و حساسیت ها هستند محبوب شده است.
دکتر Geng Zong محققی در دپارتمان تغذیه مدرسه بهداشت T.H. Chan در دانشگاه هاروارد در بوستون، گفت: “ما می خواستیم ببینیم که آیا مصرف این ماده سلامت افرادی را که بدون هیچ دلیل واضح پزشکی از مصرف گلوتن خودداری می کنند، تحت تاثیر قرار می دهد یا خیر.” او گفت غذاهای فاقد گلوتن اغلب حاوی فیبر کمتری در رژیم غذایی هستند و دیگر میکرو المان های آن ها موجب می شود تا کمتر مغذی باشند. همچنین آن ها پر هزینه تر نیز می باشند. افراد بدون بیماری سلیاک می توانند برای پیشگیری از ابتلا به بیماری های مزمنی به ویژه دیابت، در محدود کردن مصرف گلوتن خود تجدید نظر کنند.

میکرو المان ها اجزایی از رژیم غذایی مانند ویتامین ها و مواد معدنی هستند.
در این مطالعه با مشاهدات طولانی مدت، محققان دریافتند که اکثر شرکت کنندگان گلوتن زیر 12 گرم در روز مصرف کرده اند و در این محدوده کسانی که بیشترین مقدار ازین ماده را خوردند، در طول سی سال پیگیری، کمتر دچار دیابت نوع 2 شدند. شرکت کنندگان در مطالعه که گلوتن کمتری خوردند به دنبال آن به کمتر خوردن فیبر غلات (یک عامل شناخته شده محافظ در برابر ابتلا به دیابت نوع 2) تمایل پیدا کردند. پس از مطالعات بیش تر پیرامون اثر بالقوه فیبر غلات، مشخص شد که افرادی که میزان مصرف گلوتن بالای 20 درصدی داشتند، در مقایسه با کسانی که کمترین میزان مصرف گلوتن روزانه (حدود کمتر از 4 گرم) را داشتند، 13 درصد کمتر دچار خطر ابتلا به دیابت نوع 2 شدند.
محققان مصرف روزانه گلوتن برای 199794 شرکت کننده ( 69276 نفر از مطالعه سلامت پرستاران (NHS)، 88610 نفر از مطالعه دوم روی سلامت پرستاران (NHSII)؛ و 41908 نفر از مطالعه ای دیگر روی متخصصان سلامت (HPFS))، در سه مطالعه حول سلامت طولانی مدت افراد را از روی پرسشنامه خوراک مصرفی آن ها که توسط شرکت کنندگان در هر دو سال یا هر چهار سال تکمیل شده بود تخمین زدند. متوسط مصرف گلوتن روزانه به واحد گرم: 5.8 گرم در روز برای NHS، 6.8 گرم در روز برای NHSII و 7.1 گرم در روز برای HPFS بود، و منابع عمده غذایی پاستا، غلات، حبوبات، پیتزا، کلوچه، چوب شور، و نان بودند. در طول دوره مطالعه، که شامل 4.24 میلیون نفر از سال 1984-1990 تا 2010-2013 بوده است، 15947 مورد دیابت نوع 2 تایید شد. شرکت کنندگان در مطالعه مصرف گلوتن خود را گزارش داده و این تحقیق مشاهده شد. بنابراین یافته ها نشان از تاییدی بر تحقیقات دیگر است. همچنین، بسیاری از شرکت کنندگان در این مطالعه قبل از اینکه رژیم های غذایی فاقد گلوتن محبوب شوند، به این تحقیق ملحق شدند.

ترجمه از ساینس دیلی