شکر

شکر چه تاثیری روی مغز ما می گذارد؟

همه ما می دانیم که شکر چه بر سر اندازه دور کمر ما می آورد و موجب چاقی می شود و خبری که اصلاً خوشایند نیست این است که مطالعات جدید نشان می دهند شکر بر روی عملکرد مغز ما هم تاثیر می گذارد. این طور که مشخص شده است به نظر می آید شکر آنقدر ها هم شیرین و دلنشین نیست. علاوه بر این که باعث چاقی و دیابت می شود، خوردن یک رژیم غذایی اشباع شده از شکر به بسیاری از عملکرد های غیر طبیعی مغز از جمله حافظه ضعیف و اختلال در فعالیت های شناختی مرتبط می شود. در اینجا مواردی که شما برای جلوگیری از مصرف بیش از اندازه شکر نیاز دارید بدانید آورده شده است.
همه انواع شکرها مضر نیستند.
بدن ما بسیاری از مواد غذایی را به شکر تبدیل می نماید. شکر خوب یا همان گلوکز، از کربوهیدرات هایی مانند نان و پاستا می آید. این شکر، سوخت و ساز سلول ها که سلول های مغزی هم شامل آن ها می شوند را در بدن ما فراهم می کند.

قند نوع دوم فروکتوز است. هنگامی که توسط خوردن میوه ها و سبزیجات به بدن می رسد، فروکتوز یک قند بی ضرر حساب می شود. اما زمانی که فروکتوز در مواد غذایی مانند نوشابه، عسل، و تقریبا هر غذای فرآوری شده دیگر مانند چاشنی ها، سس های سالاد، و مواد غذایی با ارزش غذایی پایین قرار گیرد، می تواند برای سلامتی ما مضر باشد.

قند و شکر اعتیاد آور هستند.
تنها یک لقمه از شکر برای تحریک مغز به ترشح دوپامین کافی می باشد. دوپامین یک ماده شیمیایی طبیعی در مغز است که در ایجاد هوس ها و انگیزه های ما ایفای نقش می کند. همچنین این مواد شیمیایی باعث می شود افراد الکلی و معتادان به مواد مخدر به طور مداوم به دنبال مصرف دوباره باشند. در مطالعه ای از USC، شرکت کنندگانی که از غذاهای درست شده با فروکتوز خوردند در مقایسه با افرادی که غذاهای دارای گلوکز را تجربه کردند، بیشتر دچار گرسنگی و هوس خوردن دوباره می شدند.

قند و شکر باعث پیری پوست می شوند.
ما نمی توانیم فقط آفتاب را به عنوان تنها عامل پیری پوست مقصر بدانیم. مصرف زیاد قند و شکر کلاژن و الاستین پوست ما را تجزیه می کنند و این باعث می شود سلول ها نتوانند خود را ترمیم نمایند. قسمت بدتر این موضوع این است که هنگامی که چین و چروک زودرس تشکیل شدند هیچ راهی برای درمان آسیب های به وجود آمده نیست. تنها راه پیش گیری از ادامه این روند, ثابت نگه داشتن مصرف قند در حداقل مقدار و یا به طور کلی مصرف نکردن آن می باشد.

مصرف قند و شکر باعث می شود سنسورهای بدن ما نسبت به هشدار به پرخوری بی تفاوت شوند. این یک واقعیت پذیرفتنی است که رژیم غذایی سرشار از قند بالا باعث چاقی ما می شود. اما تنها به تازگی است که محققان متوجه شده اند مصرف قند و شکر به طور مزمن و مداوم می تواند سیستم اکسی توسین ضد اشتهایی مغز را بی تفاوت کند. سنسوری که مانع از پرخوری می شود. هنگامی که مغز ما هورمونهایی را به عنوان سیگنال سیری آزاد نکند، اشنیاق ما به ادامه خوردن متوقف نمی شود.

شکر عامل BDNF ما را کاهش می دهد. مغز ما از عامل نوروتروفیک (BDNF) برای یادگیری و تشکیل خاطرات جدید کمک می گیرد. هنگامی که سطح BDNF در مغز ما کم است، ما در انجام کارهایمان گیر می کنیم و قادر به یادگیری چیزهای جدید نیستیم. قدرت حافظه ما نیز کاهش می یابد. در برخی از تحقیقات کشف شده است که بین پایین بودن سطح BDNF و آلزایمر، افسردگی و زوال عقل ارتباطاتی بر قرار است.
ترک مصرف قند یک امر شدنی و غیر محال است!
حذف کردن کامل قند از رژیم غذایی مان می تواند باعث واکنش هایی مشابه واکنش های بدن به ترک واد مخدر مانند دندان قروچه، اضطراب، رعشه و لرزش سر شود. پس مهم ترین و اولین راه خلاصی از شر وابستگی به قند و شکر ایجاد یک تغییر قابل ملاحظه در رژیم غذایی است.

منبع : huffingtonpost